ایزد مهرآفرین- روز گذشته در خبرها آمده بود که یک استودیوی غیرمجاز دوبله سریالها و فیلمهای خارجی در تهران پلمب شد.
گویا آثار دوبله شده در این استودیو به منظور پخش در شبکههای ماهوارهای از جمله «تی وی پرشیا» و فارسی1 فعالیت داشته است. حالا بد نیست به این خبر هم توجه داشته باشید. پس از راهاندازی شبکه «فارسی 1»، این بار شبکه تلویزیونیای تحت عنوان «من و تو» بر روی ماهواره هاتبرد قرار گرفته است.
«من و تو(Manoto)، یک شبکه تلویزیونی فارسیزبان است که برنامههای خود را از شهر لندن پخش میکند. «من و تو» دارای دو شبکه است که 1Manotoچند ماهی است پخش برنامههای خود را آغاز کرده و 2Manoto هم امروز(15آذر) با کلی تبلیغ و خبررسانی پخش خود را شروع خواهد کرد.
خب چشممان روشن. موسیقی زیرزمینی کم نداشتیم حالا به لطف شبکههای فارسیزبان آن طرف آبی، صاحب دوبله زیرزمینی هم شدیم. خدا را صد هزارمرتبه شکر. به قول شاعر «هردم از این باغ بری میرسد.»
چه خوشمان بیاید و چه نیاید باید قبول کنیم که امروز برنامههای شبکههای فارسی زبان به خاطر عدم اهتمام مسئولان فرهنگی، مخاطبان زیادی را در داخل کشور جذب برنامههای پر زرق و برق خود کردهاند، این را میشود به خوبی از پیامدهای فرهنگی این برنامهها در رسانهها و اخبار جامعه مشاهده کرد.
زمانی شبکههای فارسیزبان آنقدر تعدادشان کم بود و برنامههای بیکیفیت داشتند که نه کسی آنها را به حساب میآورد و نه خود آنها تلاشی میکردند تا برنامههای تولیدی با کیفیتی بسازند، ولی امروز با یک جستوجوی ساده در ماهواره میتوان به لیست زیادی از شبکههای فارسی زبان بر خورد که بر خلاف گذشته برنامههای متنوع تولیدی زیادی دارند.
این شبکهها با هدف تمرکز بر زندگی و فرهنگ ایرانیان، فرهنگهای صادراتی غربی را معرفی میکنند؛ فرهنگی که این روزها به فرهنگ لسآنجلسی معروف شده است. مثلاً در یکی از این شبکهها برنامه آشپزی پخش میشود که در آن دو دختر و پسر ایرانی که اصلاً همدیگر را نمیشناسند برای همدیگر آشپزی میکنند و به هم امتیاز میدهند؛ برنامهای به ظاهر جذاب که در پس آن مخاطب دچار تعارضات فرهنگی متفاوتی خواهد شد. بر خلاف گذشته این شبکهها هم هزینه میکنند و هم وقت میگذارند و برنامههای خوب و با کیفیت تولید میکنند آن هم با دوبله فارسی.
درست در همین زمان همچنان شبکههای تلویزیونی ما پر است از انبوه برنامههای ضعیف و بیکیفیت که واقعاً نه دستاوردی برای مخاطب دارد و نه هیچ گونه جذابیتی برای پخش. چند برنامه خوب در ذهنتان هست که ساعت پخش آن را در خاطر داشته باشید و در طول روز یا هفته منتظر نمایش آن از سیما باشید. اگر اغراق نباشد در ذهنتان جز برنامه 90 و سریال مختارنامه که این روزها گل سرسبد برنامههای تلویزیون است دیگر چه جادویی در این جعبه داریم.
حالا سؤال اینجاست چرا؟ آیا صداو سیما به اندازه این شبکهها پول ندارد؟ یا نه ما در کشور با کمبود نیروی متخصص در حوزه برنامهسازی و سریالسازی مواجهیم؟ به لحاظ مالی که سازمان عریض و طویل صدا و سیما را نمیشود با چند شبکه که به جرأت ساختمانهایشان به چهار طبقه نمیرسد، مقایسه کرد. در مورد نیروی متخصص هم کافی است سری به دانشکدههای هنر بزنید تا متوجه شوید که با فارغالتحصیلان رشتههای هنری میتوان هزاران برنامه، فیلم و سریال تولید کرد.
اساساً فلسفه راهاندازی شبکههای استانی رفع همین نقیصهها بود، یعنی شبکههای استانی باید از نیروهای متخصص بومی خود بهره میبردند و برنامههای تولیدی را متناسب با جغرافیا و فرهنگ آن منطقه تولید میکردند، ولی الان شبکههای استانی چه میکنند؟ کل برنامههای شبکه تهران را copy میکنند و با کمی چاشنی اخبارهای استانی و وضع آب و هوا paset میکنند توی جعبه جادویی! البته این کار خودش نوعی هنر بومی است!
در جایی که فیلمسازان شناخته شده کشور در یک برنامه تلویزیونی صراحتاً از کپی کردن فیلمهای سینمایی خارجی حمایت میکنند و آن را همچون فتحالفتوحی میدانند دیگر چه انتظاری میشود از فلان شبکه استانی داشت.
بیشک راه مبارزه با شبکههای فارسیزبان تولید برنامههای با کیفت برای مخاطبان انبوه و با سلیقههای متنوع است و نه چیز دیگر. فقط و فقط با تولید برنامههای خوب و با کیفیت است که میتوان مخاطب را روی شبکههای داخلی نگه داشت. حتماً سخن گفتن علیه شبکههای فارس بیگانه، هیچ دردی را دوا نمیکند.
