هفته گذشته اولین اختلاف میان دولت و مجلس در اولین قدم اجرای قانون هدفمندسازی یارانه ها کلید خورد.
به گزارش جهان این اختلاف با سخنان رئیس مرکز آمار در سیما آغاز شد وقتی که وی مشمولین دریافت یارانه نقدی را 7 دهک و همچنین اطلاعات درآمدی افراد را همان اطلاعات سال گذشته دانست. چند روز بعد معاون وزیر اقتصاد و سخنگوی طرح تحول اقتصادی در گفت و گو با خبرنگاران توضیح داد که پرداخت یارانه نقدی به 7 دهک به معنای عدم پرداخت یارانه به 3 دهک باقی مانده نیست و دولت تلاش می کند به صورت مرحله بندی شده به همه مردم یارانه دهد.
به گفته فرزین کسانی که یارانه نقدی دریافت نمی کنند ،یارانه غیر نقدی می گیرند.
اما توضیح و اصلاح سخنان رئیس مرکز آمار ایران،رسانه ها را قانع نکرد و اینبار سراغ نمایندگان مجلس را گرفتند تا اینکه پرنقش ترین نماینده مجلس در تصویب لایحه هدفمندسازی یارانه ها و کسی که در تصویب این لایحه به نفع نظرات دولت بیشترین خدمات را در کارنامه اش دارد ،ضمن اعتراض به تخطی دولت از قانون تصریح می کند:یارانه نقدی باید به همه مردم پرداخت شود.
وی پرداخت مرحله ای را خلاف قانون هدفمندسازی یارانه ها می داند و تاکید می کند که همه دهک ها باید یارانه نقدی دریافت کنند.
با اعتراض مصباحی مقدم رئیس کمسیون ویژه طرح تحول اقتصادی، برخی دیگر از نمایندگان مجلس نیز اعتراض کردند و کار به آنجا رسید که یک نماینده اقلیت به خبرگزاری ایلنا گفت که اگر دولت مسیر خود را اصلاح نکند رئیس مجلس وارد می شود و دولت را مجبور به پذیرفتن قانون می کند.
اما آیا عملکرد دولت خلاف قانون است یا نمایندگان مجلس بیشتر از مر قانون انتظار دارند؟
در اختلاف اخیر همانطور که گفته شد دولت می خواهد به بخشی از جامعه یارانه نقدی و به بخش دیگر یارانه غیر نقدی دهد.از سویی مجلس می گوید باید به همه مردم یارانه نقدی پرداخت شود.با این حال به نظر می رسد قانون هدفمندسازی یارانه ها نظر دولت راتائید می کند و دولت را در پرداخت یارانه نقدی و غیر نقدی مخیر دانسته است.
در ماده 7 قانون هدفمند کردن یارانهها که در 15 دیماه 1388 در مجلس به تصویب رسید، آمده است: دولت مجاز است حداکثر تا پنجاه درصد (50%) خالص وجوه حاصل از اجراء این قانون را در قالب بندهای زیر هزینه نماید:
الف- یارانه در قالب پرداخت نقدی و غیر نقدی با لحاظ میزان درآمد خانوار نسبت به کلیه خانوارهای کشور به سرپرست خانوار پرداخت شود.
ب - اجراء نظام جامع تأمین اجتماعی برای جامعه هدف از قبیل:
1- گسترش و تأمین بیمههای اجتماعی، خدمات درمانی، تأمین و ارتقاء سلامت جامعه و پوشش دارویی و درمانی بیماران خاص و صعبالعلاج.
2- کمک به تأمین هزینه مسکن، مقاوم سازی مسکن و اشتغال.
3- توانمندسازی و اجراء برنامههای حمایت اجتماعی.
بر این اساس ، دولت مجاز است که یارانه را به صورت نقدی و غیر نقدی بین همه خانوارها تقسیم کند.
