سمیه راهپیما
هنوز چندماه بیشتر از تخریب جنگل ابر و از میان رفتن طبیعت بکر آن نمیگذرد که اخبار ناراحتکنندهای از ساخت و ساز در قدیمیترین پارک ملی کشور به گوش میرسد که بهرغم مخالفتهای متعدد این کار صورت گرفت.
این موضوع بهویژه با توجه به مخالفت گسترده اقشار مختلف مردم از فعالان محیط زیست تا مردم عادی شبهه برانگیز است. از این رو تلاش کردیم در گفتوگو با محمد درویش، عضو هیأت علمی مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور زوایای تاریک این اقدام غیرملی را بررسی کنیم.
آقای درویش، به نظر شما جادهسازی در پارک ملی گلستان چه تأثیرات مخرب زیستمحیطی را به دنبال دارد؟
در پایین دست پارک ملی گلستان رودخانهای قرار دارد که هر 50 – 100 سال باعث بروز سیلهای ویرانگری میشود. در این میان پوشش گیاهی و پارک ملی گلستان وقوع ابن بلای خانمانبرانداز را به تأخیر میاندازند.
تغییر مسیر جاده از پارک ملی گلستان مورد تأیید مقامات مسؤول قرار گرفت ولی به دلایل نامعلوم این جاده با عرض بیشتری در وسط این پارک احداث شد. من در اینجا هشدار میدهم که با این اقدام دور برگشت سیلهای 100 ساله به 3 ساله تبدیل شده است.
آیا سازمان جنگلها و مراتع اجازه عملیات جادهسازی در جنگل گلستان را به استانداری گلستان و وزارت راه و ترابری داده است؟
خیر. ما پیشنهاد جاده دیگری را داده بودیم که از کنار پارک ملی عبور میکرد. این گزینه باعث میشد تا هم روستاها از بن بست خارج شوند، هم به نفع مردم منطقه و پارک بود و هم سلامت و امنیت مسافران را تأمین میکرد. اکنون کشور در وضعیتی قرار دارد که دیگر نمیتواند هزینههای سنگین ناشی از سیل و. . . را بدهد. ایالات متحده آمریکا با وجود توان بالایی که در سازههای مهندسی دارند، سالانه برای سیل میسیسیپی 2- 3 میلیارد دلار پرداخت میکند. کشور ما که از این توان برخوردار نیست چقدر میتواند خسارت بپردازد.
آیا مراجع قضایی با افراد خاطی برخورد کردهاند؟
مراجع قضایی روند جادهسازی در پارک ملی گلستان را کند کردهاند اما متأسفانه با لابیهایی که با برخی نمایندگان مجلس و استاندار صورت گرفته، فعالیت مراجع قضایی نادیده گرفته شده است.
این کار بزرگترین طنز است که در قدیمیترین پارک ملی کشور اتفاق افتاده. چون در این پارک ملی حتی محیطبانها هم به دلیل برهم نزدن آرامش حیوانات اجازه ورود ندارند ولی چه شده که چنین کاری صورت گرفته، خدا داند!
