ارسال پیام تقدیر رئیس کانون زبان ایران، دکتر مهدی ذوالفقاری خطاب به پدروسانچز نخست وزیر اسپانیا به دلیل مواضع ضد آمریکایی و ضد صهیونیستی دولت مادرید، نقطه آشکارساز اهمیت دیپلماسی عمومی در بحبوحه منازعه با دشمن محسوب می شود. در بخشی از این پیام آمده است :
" نخستوزیر محترم اسپانیا جناب آقای پدرو سانچز به نمایندگی از آن ملت بزرگ و فهیم با عدم همراهی با جنگ ناعادلانه و غیرقانونی ایالات متحده و رژیم صهیونیستی علیه ایران، نشان دادند که پیروان راستین حضرت عیسی مسیح(ع)، حق طلب و ظلم ستیزند.."
بدون شک ارسال این پیام و موارد مشابه ، تاثیر به سزایی در شکل گیری افکار عمومی جهان داشته و اثر آن حتی در مواردی فراتر از عرصه دیپلماسی رسمی خواهد بود. دیپلماسی عمومی در دوران نبرد با دشمن، با توجه به مختصات جهان امروز و مناسبات حاکم بر آن ضرورت دارد. به عبارت بهتر، نباید دیپلماسی عمومی را یک "مطلوبیت"قلمداد کرد بلکه باید آن را به مثابه جزئی لازم از منظومه دیپلماسی و قدرت نرم کشور در اقناع افکار عمومی دنیا به کار گرفت. در این میان نهادها و سازمانهای دولتی و غیردولتی ( غیر از وزارت امور خارجه ) و گروههای مردمی هر یک می توانند نقش به سزایی ایفا کنند.قطعا نقش رسانه ها و مجاری اطلاع رسانی نوین را نیز نمی توان در این منظومه نادیده انگاشت. زمانی که تقدیر از نخست وزیر یک کشور به دلیل مواضع شجاعانه وی از مجاری غیردیپلماتیک ( به معنای رسمی آن ) بیان می شود، این مسئله برای مخاطبان خارجی آن پیام ارزشمند خواهد بود.
بدون شک دیپلماسی عمومی باید جایگاه واقعی خود را در کشور ما پیدا کند. دوران جنگ رمضان، فرصت مهمی را جهت این بازتعریف مهم فراهم ساخته است. بدون شک در دوران پساجنگ، فرصتهای مغتنمی جهت تقویت ارکان و مولفه های دخیل در شکل گیری و احصاء صحیح دیپلماسی عمومی در کشور ایجاد خواهد شد که باید از آنها به خوبی استفاده کرد.
