چهلمین روز از جنگی که ائتلاف تروریستهای غربی-صهیونی برای فروپاشی ایران آغاز کردند، در حالی با اعلام آتشبس دو هفتهای همراه شد که رسانههای جهان از پذیرش اصولی طرح دهبندی تهران توسط ترامپ خبر میدهند. اما این توقف نفسگیر در نبردی تمامعیار، یک هشدار بزرگ هم با خود همراه دارد: اگر مردم حاضر در میدان، به خانههایشان برگردند، ممکن است مهلت تاکتیکی دشمن به فرصتی برای تلخ کردن کام شیرین مردم ایران از عقبنشینی حقیرانه ترامپ برای ضربهای به مراتب مهلکتر از قبل بدل شود. چه کسی تضمین میکند که جنگ سوم تحمیلی به جنگ چهارم کشیده نشود.
ساعتها پس از اعلام آتشبس موقت، تصویری از جنگ در رسانهها منتشر شد که برای هر تحلیلگری روشن است: این توقف، یک «پیروزی محض» برای هیچکدام از طرفین نیست، بلکه یک بازی پیچیده برای خرید زمان است.
نکته اول درس عبرتی است که از تجربه تاریخی باید گرفت. روایت تلخ فرماندهان پیشکسوت جنگ تحمیلی ۸ ساله هنوز در یادها مانده است که وقتی از صداوسیما اعلام شد قطعنامه را پذیرفتیم، بسیاری تصور کردند جنگ تمام شده است. اما در آن برهه، دشمن از این سهلانگاری راهبردی سوءاستفاده کرد و ظرف تنها چهار روز، هزاران نیروی رزمنده را به اسارت گرفت. این تکرار آن اشتباه محض است اگر گمان کنیم دشمن امروز که دهها پایگاه نظامی در منطقه دارد و اقتصاد جهانی را بر هم زده، در این دو هفته فقط به حرفهای ما گوش خواهد داد.
باید بدانیم که حضرت علی علیهالسلام در نامه ۵۳ میفرمایند: ... و از دشمنت بعد از آن که از در صلح و آشتى درآمد سخت بترس! زیرا او چه بسا که بوسیله صلح نزدیک مىشود تا از شیوه غافلگیرى استفاده کند، پس احتیاط و دقت را پیشه کن و در چنین مواردى زود باور و خوش گمان مباش.
نکته دوم، اهرم فشار واقعی ماست. تجربه چهل روز گذشته به خوبی نشان داد که تنها عاملی که دشمن را به زانو درآورد، «حضور تاریخی و ماندگار مردم در صحنه» بود. آمار بالای حضور در خیابانها و میادین، خط قرمزی بود که نگذاشت ترامپ به تهدیدات وحشیانه خود جامه عمل بپوشاند. اگر این تنور مطالبهگری سرد شود، مذاکره کننده ایرانی پشت میز مذاکره تنها میماند و زبانبازی سیاسی جای شوکت موشکی را میگیرد. پس «ادامه حضور» در این دو هفته، خود یک استراتژی جنگی است.
آتشبس نه هدیه به دشمن است و نه یک جشن پایان جنگ. بلکه یک میدان نبرد پیچیده جدید با لباس مذاکره است. ما باید با بدبینی کامل به تعهدات شیطان بزرگ نگاه کنیم، چراکه تجربه نشان داده این رژیم به هیچ پیمانی وفادار نمیماند مگر اینکه از پشت میز مذاکره هم صدای غرش موشکهای ما را بشنود و یقین کند که ایران به میز مذاکره هم به عنوان بخشی از میدان جنگ نگاه میکند. خیابانها و میادین، تنها ضمانتکننده منافع ملی در این روزهای سرنوشتساز است. ما در خیابان میمانیم تا دشمن در پای میز مذاکره نیز متحمل شکست سخت شده و مجبور به عقبنشینی و قبول برتری و شروط تضمین شده ایران بشود.
