جوان آنلاین: صدایی شبیه فریادی از سر پریشانی است و باعث واکنش عاطفی میشود. صحبت از کشیدن ناخنها روی تختهسیاه است، حتی فکر کردن به آن نیز آزاردهنده است و باعث میشود لرزه بر ستون فقراتمان وارد شود.
به گزارش فرارو به نقل از دیلیمیل، دانشمندان مدتهاست متعجب بودهاند چرا صدای شبیه جیغ ناشی از ناخنهایی که روی تختهسیاه کشیده میشوند، ما را به هم میریزد. نتایج تحقیقات نشان دادهاند این صدا فرکانسی مشابه فرکانس صدای گریه نوزاد و فریاد انسان را دارد و واکنشی مشابه واکنش ما به آن صداها را ایجاد میکند. صدای خراش پاسخ فیزیولوژیکی مانند افزایش ضربان قلب و باعث ایجاد یک تجربه احساسی میشود.
اکثر افرادی که با صدای کشیدهشدن ناخن روی تختهسیاه مواجه شدهاند، آن را «احساسی ناخوشایند» توصیف و از واژگانی مانند «به خود لرزیدن» برای توصیف آن استفاده کردهاند. نتیجه مطالعهای صورتگرفته در سال۲۰۰۶ میلادی از سوی فرانسیس فسمیر، برنده جایزه نوبل، نشان داد فرکانسهای صدا در ناحیه وسط محدوده صوتی بسیار تحریککننده و شبیه فریادهای هشداردهنده شامپانزهها هستند. محققانی که این کار را انجام دادند، این فرضیه را مطرح کردند که واکنش ما به صداهای ناخوشایند از غرایز دوری از شکارچیان در گذشته تکاملیمان سرچشمه میگیرد. صداها در این محدوده فرکانس ۲ هزار تا ۵ هزار هرتز باعث طنیناندازشدن کانال گوش میشوند، بنابراین صدا به طور مؤثری منتقل میشود.
نتیجه مطالعهای جداگانه در سال۲۰۱۲ میلادی نشان داد آمیگدال یک توده تقریباً بادام شکل در مغز که با تجربه احساسات مرتبط است، میتواند دلیل ناخوشایندی آن صدا باشد.
دکتر سوخبیندر کومار از دانشگاه نیوکاسل میگوید: «به نظر میرسد چیزی بسیار بدوی در این باره تأثیرگذار است.» دانشمندان دانشگاه نیوکاسل کشف کردهاند بین قشر شنوایی و نواحی کنترل حرکتی مربوط به صورت، دهان و گلو در افرادی که از میسوفونیا (صدا بیزاری) رنج میبرند، ارتباط بیشتری وجود دارد.
میسوفونیا که به معنای نفرت از صداست، وضعیتی است که در آن افراد واکنشهای شدید و غیرارادی را نسبت به صداهای خاصی که از سوی دیگران ایجاد میشوند، تجربه میکنند. او میگوید: «اگر چه هنوز بحثهای زیادی درباره اینکه چرا گوشهایمان در این محدوده حساستر هستند، وجود دارد، اما شامل صداهایی از فریاد است که به نظر ما ذاتاً ناخوشایند هستند. این یک سیگنال ناراحتی احتمالی از آمیگدال به قشر شنوایی است. محدودهای فرکانسی وجود دارد که گوشهایمان در آن حساسترین هستند.»
با وجود این، برخی افراد واکنشهای شدیدتری نسبت به صداها به ویژه جویدن با صدای بلند و تنفس از خود نشان میدهند و ممکن است یک ارتباط مغزی بسیار حساس داشته باشند.
دکتر سوخبیندر کومار، محقق مؤسسه علوم زیستی در دانشگاه نیوکاسل میگوید: «یافتههای ما نشان میدهند که برای افراد مبتلا به میسوفونیا ارتباط غیرطبیعی بین ناحیه شنوایی و حرکتی مغز وجود دارد که میتوانید آن را به عنوان یک ارتباط فوق حساس توصیف کنید. این اولین بار است که چنین ارتباطی در مغز برای این بیماری شناسایی شده است.»
