امیررضا واعظ آشتیانی
شرایط فوتبال تا زمانی که پول مفت دولت در این رشته است تغییری نخواهد کرد. تا وقتی برای باشگاههای خصولتی و دو باشگاه دولتیمان بیتالمال به حراج گذاشته شود، شرایط بدتر از اینها هم میشود. تا زمانیکه قراردادها مورد کنترل قرار نگیرند و به جای تعیین سقف بودجه برای باشگاهها سقف قرارداد برای بازیکنان تعریف نشود اوضاع همین است. آقایان از سمت گشاد قیف میدمند! باید سقف قرارداد برای بازیکن تعریف کنند، آن هم با سازوکارهای مدون و با همکاری مدیران بالادستی باشگاهها. باشگاههای خصولتی عمدتاً به کارخانجات مختلف وابسته هستند و کارخانجات نیز معمولاً به نهادهای متخلف منتسب هستند. این مسئله باید به طور جدی با نهادها و حمایت دولت به مرحله اجرا دربیاید و همچنین انتظار میرود دستگاههای نظارتی نیز به قراردادها ورود کنند چراکه فدراسیون فوتبال ما بضاعت مدیریتی برای رسیدگی به موضوع رقمهای نجومی قراردادها را ندارد. با ضعف مدیریتی موجود و عدمساختار درست در این حوزه نمیتوان انتظار موفقیت و حل مشکلات را داشت. این رویه کاملاً اشتباه و دردسرساز خواهد بود. آقایان تصور میکنند با مقررات جدیدی که وضع کردهاند، لیگ ارزان میشود. در حالی که به هیچوجه این ادعا درست نیست.
در حال حاضر برای هر باشگاه ۳۰۰ میلیارد تومان سقف بودجه تعیین کردهاند، حال آنکه این رقم خود نشان دهنده افزایش هزینههاست. فصل گذشته برخی باشگاهها با ۱۰۰ میلیارد تیمشان را بستند. چطور و چرا فدراسیون حرف از ۳۰۰ میلیارد زده است؟ تعیین این رقم حاکی است فدراسیون از واقعیتها و آمار و ارقام دور است و اطلاعی از شرایط موجود ندارد. فقط میخواهند کاری برای خالی نبودن عریضه انجام دهند. نکته بعدی، آزمون و خطاهایی است که طی سالهای قبل فدراسیون در فوتبال انجام داده و این آزمون و خطاها بلای جان فوتبال کشور شده است. اگر روی پول بیتالمالی که در اختیار باشگاهها قرار میگیرد نظارتی جامع صورت نگیرد، همین داستان را به اشکال جدید مشاهده خواهیم کرد. فدراسیون فوتبال که توانایی کنترل باشگاهها را ندارد، باشگاهها نیز به خاطر اینکه بودجه را آسان به دست میآورند، هر مدلی دوست دارند پول را حیف و میل میکنند. اگر همین باشگاهها در مواجهه با بازیکن یا مدیربرنامه بازیکنی که درخواست قرارداد ارزی میدهد، او را بایکوت کنند و با وی قرارداد نبندند، قطعاً تأثیرگذار خواهد بود. متأسفانه چنین اتحادی وجود ندارد. اینکه یک سال با چنین بازیکن متوقعی قرارداد امضا نشود، خودش یک نوع محرومیت است؛ بازیکنی که فکر میکند ارزش قرارداد دلاری دارد و باید ترانسفر شود و در خارج بازی کند. اگر قرارداد ارزی با بازیکنان و مربیان داخلی امضا شود، سازمان بازرسی کل کشور، نهادهای نظارتی و امنیتی فعال در حوزه اقتصادی هم میتوانند به این مسئله ورود کنند. با تعیین سقف قرارداد برای بازیکنان و مربیان این مشکلات حل میشود. چطور یک مربی درخواست دستمزد ۸۰ میلیاردی میدهد و بازیکن حرف از قرارداد ۶۰ میلیارد تومانی میزند؟ در صورتی که برای رقم قراردادها سقف معین شود، جلوی بسیاری از این حواشی گرفته میشود. بازیکنی که پول زیاد میخواهد به خارج از کشور ترانسفر شود تا هر زمان که باشگاهها از بیتالمال ارتزاق کنند، وضع همینطور است. برخی مدعی هستند سقف بودجه و قرارداد در فوتبال روز دنیا وجود ندارد. بله، شاید سقف تعیین نکرده باشند، اما پول باشگاهها از بخش خصوصی تأمین میشود نه جیب دولت. با این شرایط بازهم ملزم به رعایت فیرپلی مالی هستند و همه کارشان حساب و کتاب دارد. تعیین قیمت بازیکن و مربی با معیارهای خاصی انجام میشود و مارکتهایی در دنیا هستند که روی آنها قیمت میگذارند. در فوتبال ما هیچ متر و معیاری برای این مسئله وجود ندارد. پول هنگفت دولت بدون هیچ نظارت و برنامهای در فوتبال هزینه میشود و همه هم از این مسئله خوشحال و راضی هستند و ریز و درشت از این فوتبال منتفع میشوند. در این اوضاع اقتصادی بخش زیادی از مردم با مشکلات بسیاری دستوپنجه نرم میکنند، در حالی که یک عده در فوتبال پول مفت میگیرند و مدعی دریافت بیش از این ارقام هم هستند. تا وقتی عزمی برای مبارزه با ناپاکیها نباشد، یک عده مفتخور بیتالمال را میبلعند. یکی از عللی که سرمایهگذاران در ورزش و به ویژه فوتبال ورود نمیکنند، گران بودن آن است. برای مهیا کردن بحث ورود بخش خصوصی به فوتبال، این رشته باید ارزان شود. اگر باشگاهی واقعاً خصوصی شود، هر چقدر دلش خواست خرج کند. قطعاً بعد از خصوصی شدن خرج و مخارج حساب و کتاب پیدا خواهد کرد. فوتبال ما فقط هزینه است و خبری از درآمدزایی نیست. در نتیجه هیچ باشگاهی از جیبش هزینه نمیکند و همه بار مالی روی دوش بیتالمال است. تا زمانی که باشگاهها خصوصیسازی نشوند، اوضاع روزبهروز بدتر خواهد شد. آقایان مدیر نیز با توجه به سوءمدیریتهایشان با استفاده از پول بیتالمال از شیوه آزمون و خطا اوضاع را خرابتر از قبل میکنند.
امیررضا واعظ آشتیانی
شرایط فوتبال تا زمانی که پول مفت دولت در این رشته است تغییری نخواهد کرد. تا وقتی برای باشگاههای خصولتی و دو باشگاه دولتیمان بیتالمال به حراج گذاشته شود، شرایط بدتر از اینها هم میشود. تا زمانیکه قراردادها مورد کنترل قرار نگیرند و به جای تعیین سقف بودجه برای باشگاهها سقف قرارداد برای بازیکنان تعریف نشود اوضاع همین است. آقایان از سمت گشاد قیف میدمند! باید سقف قرارداد برای بازیکن تعریف کنند، آن هم با سازوکارهای مدون و با همکاری مدیران بالادستی باشگاهها. باشگاههای خصولتی عمدتاً به کارخانجات مختلف وابسته هستند و کارخانجات نیز معمولاً به نهادهای متخلف منتسب هستند. این مسئله باید به طور جدی با نهادها و حمایت دولت به مرحله اجرا دربیاید و همچنین انتظار میرود دستگاههای نظارتی نیز به قراردادها ورود کنند چراکه فدراسیون فوتبال ما بضاعت مدیریتی برای رسیدگی به موضوع رقمهای نجومی قراردادها را ندارد. با ضعف مدیریتی موجود و عدمساختار درست در این حوزه نمیتوان انتظار موفقیت و حل مشکلات را داشت. این رویه کاملاً اشتباه و دردسرساز خواهد بود. آقایان تصور میکنند با مقررات جدیدی که وضع کردهاند، لیگ ارزان میشود. در حالی که به هیچوجه این ادعا درست نیست.
در حال حاضر برای هر باشگاه ۳۰۰ میلیارد تومان سقف بودجه تعیین کردهاند، حال آنکه این رقم خود نشان دهنده افزایش هزینههاست. فصل گذشته برخی باشگاهها با ۱۰۰ میلیارد تیمشان را بستند. چطور و چرا فدراسیون حرف از ۳۰۰ میلیارد زده است؟ تعیین این رقم حاکی است فدراسیون از واقعیتها و آمار و ارقام دور است و اطلاعی از شرایط موجود ندارد. فقط میخواهند کاری برای خالی نبودن عریضه انجام دهند. نکته بعدی، آزمون و خطاهایی است که طی سالهای قبل فدراسیون در فوتبال انجام داده و این آزمون و خطاها بلای جان فوتبال کشور شده است. اگر روی پول بیتالمالی که در اختیار باشگاهها قرار میگیرد نظارتی جامع صورت نگیرد، همین داستان را به اشکال جدید مشاهده خواهیم کرد. فدراسیون فوتبال که توانایی کنترل باشگاهها را ندارد، باشگاهها نیز به خاطر اینکه بودجه را آسان به دست میآورند، هر مدلی دوست دارند پول را حیف و میل میکنند. اگر همین باشگاهها در مواجهه با بازیکن یا مدیربرنامه بازیکنی که درخواست قرارداد ارزی میدهد، او را بایکوت کنند و با وی قرارداد نبندند، قطعاً تأثیرگذار خواهد بود. متأسفانه چنین اتحادی وجود ندارد. اینکه یک سال با چنین بازیکن متوقعی قرارداد امضا نشود، خودش یک نوع محرومیت است؛ بازیکنی که فکر میکند ارزش قرارداد دلاری دارد و باید ترانسفر شود و در خارج بازی کند. اگر قرارداد ارزی با بازیکنان و مربیان داخلی امضا شود، سازمان بازرسی کل کشور، نهادهای نظارتی و امنیتی فعال در حوزه اقتصادی هم میتوانند به این مسئله ورود کنند. با تعیین سقف قرارداد برای بازیکنان و مربیان این مشکلات حل میشود. چطور یک مربی درخواست دستمزد ۸۰ میلیاردی میدهد و بازیکن حرف از قرارداد ۶۰ میلیارد تومانی میزند؟ در صورتی که برای رقم قراردادها سقف معین شود، جلوی بسیاری از این حواشی گرفته میشود. بازیکنی که پول زیاد میخواهد به خارج از کشور ترانسفر شود تا هر زمان که باشگاهها از بیتالمال ارتزاق کنند، وضع همینطور است. برخی مدعی هستند سقف بودجه و قرارداد در فوتبال روز دنیا وجود ندارد. بله، شاید سقف تعیین نکرده باشند، اما پول باشگاهها از بخش خصوصی تأمین میشود نه جیب دولت. با این شرایط بازهم ملزم به رعایت فیرپلی مالی هستند و همه کارشان حساب و کتاب دارد. تعیین قیمت بازیکن و مربی با معیارهای خاصی انجام میشود و مارکتهایی در دنیا هستند که روی آنها قیمت میگذارند. در فوتبال ما هیچ متر و معیاری برای این مسئله وجود ندارد. پول هنگفت دولت بدون هیچ نظارت و برنامهای در فوتبال هزینه میشود و همه هم از این مسئله خوشحال و راضی هستند و ریز و درشت از این فوتبال منتفع میشوند. در این اوضاع اقتصادی بخش زیادی از مردم با مشکلات بسیاری دستوپنجه نرم میکنند، در حالی که یک عده در فوتبال پول مفت میگیرند و مدعی دریافت بیش از این ارقام هم هستند. تا وقتی عزمی برای مبارزه با ناپاکیها نباشد، یک عده مفتخور بیتالمال را میبلعند. یکی از عللی که سرمایهگذاران در ورزش و به ویژه فوتبال ورود نمیکنند، گران بودن آن است. برای مهیا کردن بحث ورود بخش خصوصی به فوتبال، این رشته باید ارزان شود. اگر باشگاهی واقعاً خصوصی شود، هر چقدر دلش خواست خرج کند. قطعاً بعد از خصوصی شدن خرج و مخارج حساب و کتاب پیدا خواهد کرد. فوتبال ما فقط هزینه است و خبری از درآمدزایی نیست. در نتیجه هیچ باشگاهی از جیبش هزینه نمیکند و همه بار مالی روی دوش بیتالمال است. تا زمانی که باشگاهها خصوصیسازی نشوند، اوضاع روزبهروز بدتر خواهد شد. آقایان مدیر نیز با توجه به سوءمدیریتهایشان با استفاده از پول بیتالمال از شیوه آزمون و خطا اوضاع را خرابتر از قبل میکنند.
