دقت کردهاید وقتی از زندگی ماشینی خسته میشوید یا حتی وقتی از خانه یا اتاق کارتان که دکوراسیونی مدرن دارد، دلزده میشوید، دلتان هوای جایی را میکند که دار و درختی باشد، تخت و پشتی و گلیمی باشد، نوای دلنشین موسیقی سنتی، چای دبش زغالی روی سمار مسی و جرعهنوش آن در استکانهای کمرباریک. ناهارتان هم یک دیزی مشتی با تریت سنگک و حتماً در یک کاسه سفالی یا مسی... اینها همه به شما انرژی مثبت ناب ایرانی میدهد، ولی افسوس که تحت تأثیر فرهنگ بیگانه زندگیمان پرشده از انواع محصولات و لوازم مدرن که خواهناخواه فرهنگ رفتاری همراه خود را نیز به ما تحمیل میکند. افسوس که امروزه کمتر خبری از خنکای سایه پرده حصیری، لم دادن به پشتیهای قالیباف، قلقل سماور مسی، سرکشیدن آب سرد و زلال از کوزههای سفالی، آویزهای رنگارنگ بافتنی بر دیوار، چیدن میوه در سبدهای دستباف، آرامش پاهای خسته در گیوههای سبک و خنک، دیزی سنگی و نوشیدن دوغ ترش و خنک در تغار پرنقش و نگار هست. حالا حاضریم برای یک ساعت سپری کردن در یک رستوران سنتی کلی پول بدهیم تا گوشهای از این تصویر نوستالژیک را زنده کنیم. یادمان باشد صنایع دستی زیبا، اصیل و سرشار از انرژی ایرانی که از زندگیمان رخت بربندد، تکنولوژی سرد و بیهویت از راه میرسد و کمکم همه چیزمان را از ما میگیرد. صنایع دستی ایرانی اصیلترین و واقعیترین هنرهاست، چراکه برگرفته از هویت، سرشت و روح اقوام ایرانی در گوشهگوشه سرزمینمان است. این اصالت و هویت تنها زمانی به حیات خود ادامه میدهد و بالنده میشود که من و شما قدر این هنر، صنعت، گنج و دسترنج ناب و بیبدیل هنرمندان و صنعتگران ایرانی را بدانیم. در یک کلام، با آن قهر نکنیم و آنچه خود داریم از بیگانه تمنا نکنیم.
