زیبایی که آرایش متفاوت واژه‌ها در زبان فارسی خلق کرد

حسین جاوید در کانال تلگرامی خود نوشت: یکی از ویژگی‌های مهم زبان‌های هندواروپایی که در زبان‌های ایرانی دوره‌های باستان و میانه هم دیده می‌شود و به دوره جدید زبان فارسی نیز راه یافته است وجود «word order» یا آرایش متفاوت واژه‌هاست. ارکان عبارات و جملات در زبان‌های ایرانی و از جمله فارسی امروز ما می‌توانند جا عوض کنند، بدون اینکه تغییر عمده‌ای در معنای جمله اتفاق بیفتد. اینکه شعر فارسی چنین به کمال رسیده است دلیل زبانی مهمی دارد و آن هم همین ویژگی زبان فارسی است که اجازه می‌دهد شاعر تمام ارکان جمله را جابه‌جا کند و به وزن و قالب و قافیه و ردیف دلخواهش برسد. به این دو بیت شعر توجه کنید:
بوستان بر سرو دارد آن نگار دل‌ستان/ آن نگار دل‌ستان بر سرو دارد بوستان
دلبر صنمی شیرین، شیرین صنمی دلبر/ آذر به دلم بر زد، بر زد به دلم آذر
با تغییر جای کلمات، چه تغییری در معنا اتفاق افتاده است؟ سرودن چنین شعر‌هایی فقط با وجود ویژگی word order ممکن شده است. آن‌ها که، بدون توجه به بافت معنایی متن و ضرورت‌های ادبی (نظیر لحن و...)، قاطعانه حکم می‌دهند همیشه فعل و فاعل و همه ارکان جمله باید از نظم خاصی پیروی کنند و سر جای قراردادی‌شان باشند، شناختی از پیشینه زبان‌های ایرانی و ویژگی‌های فعلی زبان فارسی ندارند.