تکرار قصه کمبود دارو حالا به غصه بیماران نیازمند به داروهای خاص و پیوندی تبدیل شدهاست. برخی دارو خانههای توزیعکننده داروی این بیماران میگویند دارو نداریم. بیماران هم سرگردان و چشم انتظار اقدام مسئولان هستند و بعضاً با تغییرات قیمت ارز دارو، بیماران باید پول بیشتری بپردازند و داروی کمتری دریافت کنند. مسئولی هم پاسخگو نیست.
حدود چند هفتهای است که برخی داروهای ضروری برای بیماران خاص و پیوندی در بازار توزیع با کمبود مواجه شدهاست. داروهای سهمیه و پروندهای مانند پروگراف و سایر دارو های بیماران خاص سبب شدهاست تا نگرانی بیماران دو چندان شود. گویا تغییر قیمت ارز و اختصاص ندادن ارز مناسب به دارو ها، بازار دارویی را آشفته کردهاست. دارو خانههای توزیع کننده این داروها میگویند دارو خریداری نشدهاست تا آن را توزیع کنند. داروهای گرانقیمت و بعضاً کمیاب بیماران پیوندی عمدتاً ساخت آلمان و سوئیس هستند که به خاطر نوسانات ارزی و مشکلات مربوط به واردات، هر بار گرانتر از دفعه قبل به دست بیماران میرسد. سایت اطلاعات دارویی وزارت بهداشت هم که به بیماران جواب سربالا میدهد. درمان ناقص برای بیمارانی که باید داروی خاص را سر زمان استفاده کنند مانند سم مهلک است که به تشدید بیماری منجر میشود. داروی بیماران خاص و پروندهای در یک داروخانه معین و مشخص ثبت شدهاست و اگر دارو موجود نباشد بیمار نمیتواند دارو را از سایر دارو خانهها تهیه کند. کمبود دارو و افزایش قیمت آن بیماران خاص را با مشکلات جدی مواجه کردهاست. در این میان پزشکان بعضاً توصیه به استفاده از یک نوع داروی خاص از یک کمپانی خاص میکنند، ولی مسئولان حرف پزشکان را کنار زده و خود تجویز دیگری برای بیماران میکنند!
تحمل بیماری برای افراد دارای بیماریهای زمینهای و بعضاً بیماران خاص و پیوندی در شرایط کمبود دارو بسیار دردآور است؛ حالا باید کمبود دارو و نابسامانیهای توزیع دارو را هم به این لیست اضافه کرد.
پزشک میزان معینی از دوز داروی مورد مصرف بیماران را نسخه میکند، ولی داروخانهها به دلیل کمبود دارو، بعضاً به جای مثلاً ۱۰۰ عدد قرص فقط ۳۰ عدد از آن را تحویل بیمار میدهند، آن هم در شرایط کرونایی که تردد برای اینگونه بیماران خطر ابتلا به کرونا و سایر بیماریهای مسری را افزایش میدهد. تعارض مدیریتی و کمبود ارز و سایر دلایل سبب شدهاست تا بیماران سرگردان دارو خانهها شوند و بعضاً سر از بازارهای غیرمجاز دارو در آورند.
وزارت بهداشت و سایر دستگاههای متولی در تهیه ارز دارو همواره اعلام میکنند که در تلاش هستند تا دارو بیماران خاص به صورت منظم تأمین شود، ولی شرایط به سمتی پیش میرود که برخی داروهای خاص نایاب شده و پیشبینیهای مسئولان به سراب تبدیل میشود. مگر تعداد بیماران مصرفکننده داروهای خاص و پیوندی مشخص نیست که برنامهریزی مناسبی برای آن صورت نمیگیرد؟ چرا مسئولان که میگویند دارو هست سری به دارو خانههای توزیعکننده این گونه داروها نمیزنند تا از نزدیک شاهد معضلات و مشکلات بیماران باشند؟
اعلام چند شماره تلفن در زمینه ساماندهی توزیع دارو هر چند اقدام بجا و مناسبی است، ولی در زمینه کمبود داروهای خاص و ضروری فقط سر باز زدن از مسئولیت است. تمامی این شمارههای همچون ۱۹۰، ۱۴۹۰ و ۴۱۶۵۱ در زمان تماس اعلام میکنند که «مکالمات شما ضبط و بررسی میشود» ولی نهتنها مشکل بیماران پیگیری نمیشود، بلکه بعضاً اطلاعات نادرست هم ارائه میشود.
پروسه حضور در محضر پزشک متخصص و دسترسی به دارو در کشور ما که به گفته مسئولان ۹۰ درصد داروهایمان تولید داخلی است، بدتر از هفتخان رستم است که بیماران باید با مال و جان بیمار خود آن را طی کنند.
