سرویس ایران جوان آنلاین: اواسط اردیبهشت ماه ۱۳۹۶ بود که سیلی ویرانگر روستای سیدمحمد را ویران و با خسارت زدن به بیش از ۴۰ خانوار موجب ناپدید شدن چهار زن در این منطقه شد. در آن زمان قاسم سلیمانی دشتکی، استاندار وقت چهارمحال و بختیاری که برای ابراز همدری و ابلاغ پیام رئیسجمهوری و مسئولان عالی رتبه نظام به این روستای سیلزده و پیگیری روند خدماترسانی نیروهای امدادی به این منطقه سفر کرده بود، گفت: «مسئولان بارها برای جابهجایی این روستا هشدار دادهاند که با مخالفت اهالی مواجه شدند.» وی افزود: «جانمایی و مکانیابی مورد نیاز برای جابهجایی روستای سیدمحمد لردگان انجام شده و پس از اعلام نظر کارشناسی، اقدامات لازم در این زمینه با فوریت صورت میگیرد.» حالا بیش از سه سال از آن روزها میگذرد و نه از جابهجایی روستا خبری شده و نه امکاناتی به این منطقه افزوده شده و اینبار استاندار جدید چهارمحال و بختیاری همان حرفهای قبلی را تکرار کرده و گفته: «جابهجایی خانههای روستای سیدمحمد از توابع بخش منج در شهرستان لردگان باید در دستور کار قرار بگیرد، تا در صورت وقوع حوادث طبیعی مانند سیل و زلزله خطری جان ساکنان این روستا را تهدید نکند.»، اما سؤال اینجاست که چرا ساکنان این روستا با علم به احتمال وقوع حوادثی مثل سیل بهار ۹۶ راضی به جابهجایی نیستند.
روستاها با حرف آباد نمیشوند
با اینکه توسعه روستایی همواره از اهداف مهم دولتها عنوان شده است، اما در عمل در هیچ جایی نمیتوان به صورت کامل و عملی شاهد اجرایی شدن این توسعه بود و به همین دلیل روستاییان اعتمادی به حرفهای دولتمردان ندارند. جامعه امروز نیازمند تدوین راهبرد کلان در توسعه روستایی است و در این مسیر، مهمترین رویکرد مسئولان باید تلاش برای مهاجرت معکوس به روستا باشد. ولی وقتی روستاییان از امکانات و خدمات موجود راضی نیستند، چطور باید آنها که به سمت شهرها رفتهاند به فکر بازگشت باشند. اینکه فقط در حرف بگوییم روستاها مبدأ و منشأ توسعه هستند، به جایی نمیرسیم. چون بیتوجهی به ظرفیت روستاها در تدوین برنامههای توسعهای، بسیاری از برنامهریزیهای کلان را با مشکل مواجه میکند، بنابراین بهسازی و مقاومسازی روستاهای در معرض خطر باید به صورت ویژه در دستور کار قرار بگیرد. وقتی روستایی میبیند هیچ تلاشی برای بهبود شرایط زندگیاش در جایی که اسکان دارد نمیشود، چطور باید اعتماد کند خانه و کاشانهاش را رها و به نقطه دیگری برود؛ به امیدی که در این منطقه قرار است همه چیز وفق مرادش باشد.
حرفهای تکراری و بیعمل
وقتی باران و تگرگ اردیبهشت ۹۶ توانست سیل عظیمی راه بیندازد و با خسارت به خانوارها و ناپدید شدن چند نفر از ساکنان روستای سیدمحمد، روزهای سختی را برای آنان رقم بزند، استاندار وقت چهارمحال و بختیاری گفت: «اولویت بودجه و اعتبارات امسال را برای جبران خسارتهای سیل اخیر در نظر گرفتهایم، از اینرو باید با برنامهریزی علمی و تدابیر لازم از بروز حوادث مشابه جلوگیری کرد.»، اما قاسمی دشتکی فقط حرف زده بود، چون نه اعتباری رسید و نه برنامهریزی علمی و نه تدبیری برای جلوگیری از وقوع حوادث بعدی.
بعد از مدتی، قاسمی دشتکی رفت و اقبال عباسی استاندار چهارمحال و بختیاری شد. نکته جالب در حرفهای استاندار جدید اینکه بدون توجه به نیازها و مشکلات روستاییان، با تأکید بر جابهجایی خانههای روستای سیدمحمد از توابع بخش منج در شهرستان لردگان گفته: «این کار باید در دستور کار قرار بگیرد تا در صورت وقوع حوادث طبیعی مانند سیل و زلزله خطری جان ساکنان این روستا را تهدید نکند، همچنین برنامه مدونی برای مقاومسازی، بهسازی و جابهجایی روستاهای در معرض خطر استان توسط بنیاد مسکن انقلاب اسلامی تدوین شود.» عباسی که تمام جملاتش، تکراری و اقداماتی با حواله به آینده است، با، اما و اگرها حرفهایش را ادامه داده و گفت: «اگر بتوان طرحهای سرمایهگذاری در حوزه دامپروری و کشاورزی در این روستاها اجرا کرد، میتوان شاهد مهاجرت معکوس از شهرها به روستاها بود.» حالا ساکنان روستای سیدمحمد ماندهاند و حرفهایی که سالهاست میشنوند و قولهایی که میدانند هیچ وقت عملی نخواهد شد و در نهایت، منت جابهجایی را به گردن نمیگیرند و ریسکش را نمیپذیرند.
