سرویس حوادث جوان آنلاین: به گزارش جوان، این پرونده در سال۹۳ با مرگ مشکوک پسر نوجوانی در یکی از بیمارستانهای شهرستان شهریار به جریان افتاد. با حضور مأموران در محل اولین بررسیها نشان داد پسر ۱۸ساله افغان به نام احمد براثر ضربه چاقو به سینهاش زخمی شده و بعد از انتقال به بیمارستان بر اثر شدت خونریزیها فوت کردهاست. همچنین مأموران دریافتند احمد قبل از فوت، پسرخالهاش را به عنوان ضارب معرف کرده است.
با انتقال جسد به پزشکی قانونی بهمن ۱۵ساله شناسایی و دستگیر شد. او با اقرار به جرمش گفت: از قبل با پسرخالهام اختلاف داشتم. روز حادثه وقتی او را در ورزشگاه دیدم بعد از مسابقه کشتی در حالیکه از ورزشگاه خارج میشدیم با هم درگیر شدیم و در آن درگیری یکی از دوستانم به نام رحمان یک چاقو به دستم داد و با آن یک ضربه به احمد زدم. بعد از اظهارات متهم، رحمان نیز بازداشت شد، اما جرمش را انکار کرد. با اقرارهای متهم، وی به اتهام قتل عمد روانه کانون شد و دوستش نیز به اتهام معاونت در قتل روانه زندان شد. پرونده دو متهم بعد از بازسازی صحنه جرم و صدور کیفرخواست به دادگاه کیفری یک استان تهران فرستاده شد. دو متهم در شعبه هفتم به ریاست قاضی کیخواه محاکمه شدند. ابتدای جلسه اولیایدم درخواست دیه کردند سپس پسر نوجوان در جایگاه قرار گرفت و با انکار جرمش در شرح ماجرا گفت: آن روز برای دیدن مسابقه کشتی به ورزشگاه رفته بودم. در ورزشگاه بهمن را دیدماما بهخاطر اختلافی که از قبل داشتیم با هم قهر بودیم. به همین دلیل با هم احوالپرسی نکردیم. بعد از پایان مسابقه کشتی در حالیکه از ورزشگاه خارج میشدیم متوجه شدم چند نفر در ورزشگاه با هم درگیر شدهاند. در آن درگیری بود که احمد زخمی و به بیمارستان منتقل شد. متهم در آخر گفت: باور کنید من قاتل نیستم و نمیدانم چه کسی احمد را کشته است.
متهم در پاسخ به سؤال قاضی مبنی بر اینکه مقتول قبل از فوت او را ضارب معرفی کرده همچنین گواهی شاهدان حادثه گفت: مقتول و شاهدان بهخاطر اختلافات قبلی قصد انتقام داشتند به همین دلیل مرا عامل قتل معرفی کردهاند.
سپس قاضی در ادامه پرسید: طبق استعلام از سفارت افغانستان مشخص شدهاست، سهماه قبل از حادثه نیز در افغانستان مردی را با شلیک اسلحه کشتهای و به همین خاطر برای فرار به ایران آمدهای. در این خصوص چه توضیحی داری؟ متهم در جواب این اتهام را نیز رد کرد و گفت که تا حالا هیچ اسلحهای نداشته است.
سپس متهم درباره علت اختلافش با مقتول از یک رسم قدیمی بین مردم افغان گفت و توضیح داد: سهسال قبل از این حادثه، یکی از اقوام مقتول فوت کرد. در افغانستان رسم است بعد از فوت یکی از بستگان اقوام نزدیک برای خانواده عزادار غذا میبرند. ما خانواده فقیری بودیم به همین دلیل پولی نداشتیم تا برای خانواده خالهام غذا ببریم.
همین باعث ناراحتی شد و باعث شد من و احمد با هم قهر باشیم، ولی این ماجرا دلیلی نبود او را به قتل برسانم.
بعد از دفاعیات متهم، رحمان نیز معاونت در قتل را انکار کرد و گفت: باور کنید آن روز چاقو همراه نداشتم تا به بهمن بدهم. در این پنجسال بهخاطر اینکه خانواده من در افغانستان هستند، نتوانستم با قرار وثیقه آزاد شوم.
در پایان هیئت قضایی با توجه به مدارک موجود در پرونده و درخواست اولیایدم بهمن را به پرداخت دیه و پنجسال زندان محکوم کردند. رحمان نیز از معاونت در قتل تبرئه و به خاطر شرکت در نزاع منجر به قتل به سهسال زندان با احتساب روزهای بازداشت محکوم شد.
