۱۸۵ نماینده مجلس هفته گذشته به رئیس جمهور نامه نوشتند و خواستار ترمیم کابینه شدند. ۱۸۵ نماینده یعنی اکثریت، یعنی همین افراد اگر واقعاً اعتقاد به ترمیم کابینه داشته باشند، میتوانند وزرای مورد انتقاد را برکنار کنند و برای تغییر برخی معاونان به رئیس جمهور تذکر بدهند و با ابزار نظارتی خود، تا حد زیادی ترمیم کابینه را انجام دهند. اما ترجیح دادهاند به نوشتن نامه به حسن روحانی بسنده کنند. یعنی نمیخواهند هزینه استیضاح و برکناری وزرا را متحمل شوند. این ۱۸۵ نفر اکثریت مجلسی هستند که چندی پیش به استیضاح و برکناری سه وزیر دولت روحانی پاسخ منفی و اجازه دادند همچنان آن وزرا به کار خود ادامه دهند. امضا فروشیها و رانتها و وعده وعیدها پای ثابت شبهات پیرامون طرح سؤال یا استیضاح وزراست. مجلس نشان داده به دلیل پارهای ملاحظات جناحی یا منطقهای یا حتی شخصی علاقه ندارد از قدرت خود برای برکناری وزرا و زمینهسازی برای ترمیم کابینه استفاده کند.
این فقط مجلس نیست که در ترمیم کابینه ملاحظاتی غیر از منافع ملی را لحاظ میکند. شخص رئیس جمهور هم که از اختیار کامل برای عزل وزرا و معاونان خود و زمینهسازی برای ترمیم کابینه برخوردار است، ترجیح میدهد فعلاً به این موضوع ورود نکند و به جای آن دلخوریهایش از برخی وزرا کمکم عمومی شود. آیا رئیس جمهور هم همچون مجلس نمیخواهد هزینه عزل اعضای عالیرتبه دولتش و ترمیم کابینه را بدهد؟ روحانی وقتی از وزیری ناراضی است، به جای لایک به توئیت وزیر دیگر علیه او، آیا شایستهتر نیست از اختیارات قانونی خود بهره ببرد؟!
مجلس و ریاست جمهوری باید توجه داشته باشند که برکناری وزرا یا معاونین رئیس جمهور، گرچه از اختیارات آنان است، ولی وقتی دلیل آن عملکرد نامناسب وزرا است، این برکناری صرفاً اختیار نیست و وظیفه آنان نیز هست و اگر در انجام وظیفه خود کوتاهی کنند، سوگندی را که خوردهاند، زیر پا گذاشتهاند.
