مركز بحث گروه هفت كه در سيسيل ايتاليا برگراز
شد درباره محيط زيست، مشكلات آب و هوايي و اقليمي بر مبناي توافق نامه پاريس بود.
توافق نامه پاريس كه در دسامبر 2015 زير نظر سازمان ملل و با حضور 190 كشور دنيا
به امضاء رسيد، به تعهدات تاكيد كرد كه هر كشوري به نسبت توانايي و همچنين ميزان
آلاينده هايي كه ايجاد مي كند در كاهش آن پيش قدم باشد.
اين توافق نامه كه در دوران رياست جمهوري باراك
اوباما امضا شده به مذاق دونالد ترامپ خوش نيامده است. وي حتي در دوران مبارزات
انتخاباتي گفته بود كه بحران اقليمي ساختگي است و به آن پايبند نخواهد بود. البته
امريكاي دوران ترامپ نشان داده است كه به طور عمده به بسياري از تعهدات بين المللي
پايبند نيست و علاقه اي ندارد كه با ساختار موجود پيش برود.
اين مسئله كشورهاي اروپايي را كاملا نگران كرده
است. اگر چه دونالد ترامپ پاسخ خود را براي ماندن در توافقنامه پاريس يا رفتن از
آن، به هفته بعد موكول كرده است اما همين موضوع هم براي اروپايي ها اتفاق خوبي
نيست. در صورت عقب نشيني امريكا از اين توافق نامه نه تنها كمك هاي مالي واشنگتن
براي اجراي آن قطع خواهد شد بلكه امريكا تلاشي براي كاهش ميزان آلاينده هاي خود نخواهد
كرد. از طرفي ديگر كشورها نيز خود را با آن مقايسه كرده و سعي مي كنند كه به اين
تعهدات كه قرار است از 2020 اجرا شود، عمل نكنند.
جداي از مباحث اقليمي، كشورها درباره مهاجران
نيز اختلاف نظر دارند. موضوعي كه ارتباط كمي با مسائل اقليمي و آب و هوايي ندارد.
از سوي ديگر موضوعاتي همچون مبارزه با فقر و بي عدالتي از ديگر مباحثي است كه اين
گروه نمي تواند براي آن راه حلي پيدا كند. همزمان با اين مشكلات داخلي گروه هفت،
بخش قابل توجهي از مردم معترض به خيابان ها ريختند تا مخالفت خود را با نوع عملكرد
هفت كشوري كه 50 درصد اقتصاد جهان را در اختيار دارند، اعلام كنند.
اين مخالفت و اعتراض به اندازه اي بود كه پليس
ايتاليا مجبور به برخورد با آنها شد. گروه هفت در حالي در سيسيل ايتاليا برگزار شد
كه طي سال هاي گذشته ميزان قابل از توجهي از مهاجران براي عبور از آب هاي مديترانه
و رسيدن به خاك اروپا در سواحل سيسيل جان خود را از دست داده اند.
اگر چه اين گروه، بعد از دومين بحران بين
المللي (بحران سرمايه داري) در سال 1975 تشكيل شد تا براي جلوگيري از بحران هاي
مشابه برنامه ريزي كند اما شواهد نشان مي دهد كه در اين راه موفق عمل نكرده است.
زيرا نظام سرمايه داري سومين بحران مالي خود را تجربه كرد و از طرفي ديگر ديده مي
شود كه بحران هاي بين المللي همواره در حال بيشتر شدن است. در حال حاضر مي توان
گفت كه جهان در بحراني ترين شرايط خود بعد از جنگ جهاني دوم قرار گرفته است. در حالي
كه كشورهاي ثروتمند بخصوص امريكا تنها به نجات خود مي انديشند حتي اگر جهان در آن
غرق شود. اين رويه در بلند مدت جهان را به سمت بحران بيشتر پيش خواهد برد.
