مسعود سلطانيفر به عنوان سومين وزير ورزش تاريخ كشورمان در حالي نزديك به دو هفته است كارش را در ساختمان خيابان سئول آغاز كرده كه مرور عملكرد وزراي قبلي ورزش نشان ميدهد كه در اين وزارتخانه همواره حاشيهها بر مسائل اصلي ورزش كشور سايه انداخته و سبب شده تا نه محمد عباسي و نه محمود گودرزي نتوانند كارنامه موفقي از خودشان به جا بگذارند. در همين راستا وزير جديد ورزش براي موفقيت بايد قبل از هر چيز از مسائل حاشيهاي و تصميماتي كه سودي براي ورزش ندارد، دوري كند و اجازه ندهد مسائلي كه نه تنها دردي از ورزش دوا نميكند، بلكه ميتواند راه پيشرفت را سد كند، به حوزه ورزش راه پيدا كند و وزارتخانه را از وظيفه اصلياش دور كند. دخالت دادن منافع جناحي و نگاه سياسي به ورزش يكي از آسيبهايي است كه همواره مديريت ورزش را تهديد ميكند و زمينهساز اختلافات و بحرانهاي زيادي در ورزش است. اين موضوع در دوران دو وزير قبلي ورزش به عنوان پاشنه آشيل وزارتخانه مشهود بود و نگاه سياسي عباسي و گودرزي سبب شده بود تا ورزش ايران در مدت وزارت آنها، روزهاي پر تنشي را سپري كند و انرژي مديران به جاي اينكه به سمت حركت رو به جلوي ورزش هدايت شود، صرف بحرانها و حاشيههايي شود كه دود آن تنها در چشم ورزش رفت. به همين خاطر بديهي است كه سلطانيفر بايد با درس گرفتن از تجربه دو وزير قبلي، از دخالت دادن نگاههاي سياسي و جناحي در تصميمگيريهاي ورزش خودداري كند تا تجربه تلخ مديريتهاي پيشين تكرار نشود. البته طبيعي است كه هر وزير با توجه به ديدگاه و اهدافي كه در وزارتخانه متبوعش دارد، از مديران همفكر و نزديك به خودش استفاده ميكند و اين از اختيارات هر وزيري است كه نيروهايي را منصوب كند كه بتوانند برنامههايش را در حوزه مديريتش پيش ببرند. با اين حال مسئلهاي كه در اين رابطه اهميت پيدا ميكند و بايد از آن پرهيز شود عدم رعايت شايستهسالاري در انتصاب مديران است.
در دورههاي گذشته وزارت ورزش مشاهده شد كه وزراي قبلي بدون توجه به اين اصل، مديراني را در ورزش به خدمت گرفتند كه تنها به خاطر منافع جناحي و سياسي وارد حوزه ورزش شدند و عملكردشان سبب شد تا ورزش ضربات زيادي بخورد و مشكلات عديدهاي با توجه به تصميماتي كه اين مديران ميگرفتند، سر راه ورزش قرار گرفت. زمينهساز اين مصائب نيز فراموشي اصل شايستهسالاري در انتصاب مديران بود كه هزينههايي به ورزش تحميل كرد و مديريت برخي حوزههاي ورزشي از فدراسيونها و باشگاهها در اختيار مديراني بود كه سر رشتهاي از حوزهاي كه به آن وارد شده بودند نداشتند و تنها به خاطر مناسبات سياسي يا شخصي كه با وزير داشتند به اين پست رسيده بودند. بديهي بود كه اينگونه انتخابها ورزش را از مسير اصلياش دور خواهد كرد و سبب خواهد شد تا حاشيههاي ورزش كه از عدم انتصاب مديران شايسته نشئت ميگيرد، ورزش كشور را تحت تأثير قرار دهد و ورزش را از رسيدن به اهداف اصلي بازدارد.
علاوه بر اين، نوع تعامل وزارت ورزش با ساير متوليان ورزش در كشور هم از ديگر مسائلي بود كه در دورههاي گذشته اين وزارتخانه، حاشيهها و بحرانهايي را به همراه داشت و چالشهايي را در ورزش ايران به وجود آورد. ريشه اين چالشها هم به همان نگاه سياسي و جناحي مديريت ورزش كشور برميگشت كه به جاي تعامل سازنده با ساير بخشهايي كه در ورزش تأثيرگذارند، راهكار حذف و مخالفت را پيش ميگرفت، كه نمونه آن در اختلافات بين وزارت ورزش و كميته ملي المپيك آشكار بود و هم در دوره عباسي و هم در دوره گودرزي، وزارت ورزش نتوانست تعامل خوبي با مجموعه كميته ملي المپيك به عنوان بازوي ديگر ورزش برقرار كند تا ورزش با حاشيههاي مختلفي روبهرو شود. اين نوع نگاه درباره رؤساي فدراسيون غيرهمسو با وزارت ورزش هم وجود داشت، طوري كه ورزشكار در نهايت در اين اختلاف قرباني ميشد. اين در حالي است كه وزارت ورزش به عنوان متولي اصلي ورزش بايد فارغ از اختلافات سياسي و مديريتي كه ممكن است در بين متوليان ورزش وجود داشته باشد، نقشه راه پيشرفت ورزش را تبيين كند و اجازه ندهد كه اختلاف ديدگاهها ورزش را با حاشيه و بحران روبهرو كند؛ مسئلهاي كه سلطاني فر بايد با درس گرفتن از تجربه دو وزير قبلي، آن را سرلوحه كارش قرار دهد تا بر خلاف عباسي و گودرزي، كارنامه موفقي از خودش به جا بگذارد.
