با پای دلمون بریم کربلا(1)

میزبانی که مشقت سفر را شیرین می کند

برای زائران اربعین حسینی حضور در شهر نجف و گشت و گذار در آن حاوی نکات عبرت اموزی است که محبان اهل بیت (ع) را به فکر فرو برده و ذهن آنها را درگیر غربت و صلابت شیعیان امیرالمومنین(ع) کرده تا جایی که تا مدتهای مدید خاطرات این شهر پر رمز و راز در ذهن زائر اربعین باقی خواهند ماند.

اگر چه برای زائر اربعین که برای بار نخست به شهر نجف و کربلا قدم گذاشته برخی از اتفاقات غیرقابل پذیرش باشد و بواسطه آن فرهنگ مورد پذیرش مردم عراق را سرزنش کند اما هستند افرادی بیشماری که اینگونه به راهپیمایی میلیونی اربعین نگاه نکرده جنبه های الهی ومعنوی این رویداد بی نظیر را مشاهده کرده و غرق دراندیشه های می شوند که باید بشوند.

در نگاه اول و زمانی که از فرودگاه نجف وارد شهر شویم آنگونه که انتظار می رود محله ها و ورودی های اصلی انتظارات معمول محب امیرالمومنین(ع) را براورده نمی کند و شاید اینهم از یکی از نشانه های مظلومیت حضرت امیر(ع) در قرن حاضر باشد چرا که شهری که باید فرهنگ ناب محمدی(ص) را از فرسنگ های مانده به ورودی های اصلی شهر حس کرد، جز خرابی و ویرانی نمی توان چیزی را سراغ گرفت.

و اولین پرسشی که مطرح می شود این است که چرا شهری که محبان امیرالمومنین(ع) در ان رفت و آمد دارند نباید حداقل های ممکن برای اسکان و زیارت را داشته باشد؛چرا نباید فکری اساسی به حال زائران میلیونی حضرت امیر(ع) و سیدالهشدا(ع) کرد به گونه ای که دوستداران اهل بیت (ع) بدون دغدغه و مشقت در این شهرها تردد داشته باشند؟

هر چند که مردمان عراق برای میهمانان امام شان سنگ تمام گذاشته و با تمام داشته هایشان به استقبال آنها می روند و برخوردهای حیرت انگیز آنها تمام سخت های و کاستی را برای زئران اهل بیت(ع) به حلاوت تبدیل کرده و تا پایان عمر رفتار محبت آمیز اعراب عراق را فراموش نخواهند کرد.

شیعه امیر المومنین(ع)به محض آنکه از باب الساعه قدم در صحن و سرای حرم می گذارد هیبت حضرت شان را مشاهده می کنند هیبتی که شاید با نگاه به هیچ حرمی از اهل بیت(ع) قابل مشاهده نباشد،هیبتی که یادآور جنگ خیبر و بدر و حنین است و صلابت امیرشیعیان را فریاد زده و احساس غیرقابل وصفی را به شیعیان منتقل می کند.

برای زائری که برای بار نخست به عتبات عالیات امده با مشاهده ایوان طلایی حرم علی ابن ابی طالب(ع) ناخودآگه اشک از چشمانش سرآزیر و این شعر را زمزمه می کند:«ایوان نجف عجب صفایی دارد/حیدر را بنگر چه بارگاهی دارد»،انهم در هنگامی که شیعیات مولا از گوشه کنار حرم ندای «حیدر،حیدر» سر می دهند و عاشقانه برای زیارت به سمت ضریح مبارک حرکت می کنند.

زائر حضرت به محض انکه پا را از بارگاه نورانی حضرت امیر(ع)به سمت بازار و معابر شهر می گذارد همچنان افسوس می خورد که کاش برای این شهر و خدمت خالصانه به زائران حضرتش اقداماتی اساسی صورت بگیرد.

انی-احامی-ابدا-عن-دینی