محمدرضا نجیبزاده، افزود: ورود دام به مرتع قبل از زمان مناسب و چرای زودرس در مرتع به پوشش گياهی لطمه وارد میکند.
وی با اشاره به علل کاهش نفوذ آب در مراتع تشریح کرد: به دليل
رطوبت زياد خاک، تردّد زياد دام در مرتع باعث فشرده شدن خاک و كم شدن
تخلخل آن می شود و در نتيجه اين عمل، وزن مخصوص خاک افزايش يافته و قابليت
نفوذ آب به آن كاهش میيابد.
نجیب زاد ادامه داد: افزايش دائمی و بدون توقف دام ها از يک
طرف و عدم توليد علوفه توسط دامداران از طرف ديگر باعث تشديد چرا شده و در
نتيجه گياهان فرصت توليد و ذخيره مواد غذايی برای رشد سال بعد پيدا
نمیکنند.
وی از تاثیر مستقیم چرای دام بر خاک مرتع گفت و یادآور شد:
چرای دام بر خاک مرتع تأثير مستقیم دارد، به خصوص در اوايل بهار و يا
مواقع ديگری كه خاک مرتع مرطوب است و باعث سفت شدن آن میشود.
رييس بخش تحقيقات جنگل و مرتع مركز تحقیقات و آموزش کشاورزی و
منابع طبیعی آذربایجان شرقی گفت: فشردگی خاک علاوه بر كاهش در قابليت نفوذ
آب به آن باعث كاهش در ظرفيت نگهداری آب نيز می شود و اين امر در مناطق
خشک و نيمه خشک حائز اهميت است.
وی افزود: بيشتر مراتع كشور و استان قبل از فصل مساعد و زمان
مناسب و بلافاصله پس از ذوب شدن برف ها (اوايل بهار) يعنی درست زمانی كه
چرای دام بيشترين خسارت و صدمات را به پوشش گياهی و خاک مرتع می زند، مورد
هجوم دام قرار می گيرد.
نجیب زاده با اشاره به ضرورت دقت کافی برای استفاده مداوم از
مرتع تاکید کرد: برای استفاده مداوم و اقتصادی از مرتع باید در انتخاب
تعداد دام دقت کافی به عمل آید تا متناسب با ظرفیت مرتع باشد و اگر تعداد
دام بیش از ظرفیت مرتع باشد گیاهان خوش خوراک از بین رفته و تولیدات دامی
کاهش خواهد یافت و مرتع ارزش خود را از دست خواهد داد.
