اين درست كه تعطيليهاي زياد لطمه جبرانناپذيري به فوتبال باشگاهي ميزند و خيلي از تيمها را از شرايط خوب مسابقه دور ميكند و در نهايت هم باعث افت كيفي مسابقات ميشود، اما ديدن برخي صحنههاي زشت و غيرقابل باور در همين فوتبال نيمبند هم هر آدم منصفي را به اين نتيجه ميرساند كه فوتبال تعطيل باشد، بهتر است.
جالبتر اينكه آقايان فدراسيوننشين كه برنامهريزي كردهاند براي تأسيس فرهنگسراي فوتبال از پس همين يكي، دو هفته برگزاري نصف و نيمه ليگ هم برنميآيند. چند روز قبل در خصوص اخلاق و فرهنگسازي در فوتبال آن هم در باشگاهها نه در ساختماني به نام فرهنگسرا نوشتيم و بلافاصله شاهد آن بوديم كه در تبريز چه اتفاقاي رخ داد و در تهران چه الفاظ زشتي به كار گرفته شد.
آنچه مسلم است اينكه ريشهيابي اين كارها بايد در ورزشگاهها انجام و به وسيله هم، آنها اصلاح شود و نه در جايي شكيل و شيك به نام فرهنگسرا، در تبريز ليدرهاي باشگاه تراكتورسازي بنا به هر دليلي بعد از پايان بازي كار را به زد و خورد و اتفاقات ناگوار ميكشانند و در تهران هواداران استقلال عليه بازيكن تيم ماشينسازي زشتترين الفاظ را به كار ميبرند، اينقدر كه باعث واكنش نشان دادن رسول خطيبي ميشود. اين اتفاقات آن هم در ليگي كه هفته پنجمش را پشت سر گذاشته چه معنايي ميدهد. ديدار پرسپوليس و تراكتورسازي بازي مهمي بود، اما وقتي در هفته پنجم برگزار ميشود آن هم بعد از يك ماه تعطيلي بديهي است كه آن حساسيتهاي قبل را ندارد، پس چرا بايد به جنجال كشيده شود؟ ديدار استقلال و ماشينسازي هم كه حساسيتي نداشت، پس چرا بايد بازيكن ماشينسازي آنگونه مورد اهانت قرار گيرد؟
اينها نيست مگر آنكه مسئولان فوتبال ايران (نه فقط مسئولان فعلي) در امر فرهنگسازي و اخلاقمداري اينقدر ضعيف عمل كردهاند كه هنوز ليگ شروع نشده يا جا نيفتاده بايد شاهد چنين حوادث زشت و ناپسندي باشيم، آن وقت آقايان دلخوش كردهاند كه با تأسيس يك فرهنگسرا يك شبه تمام اين معضلات را حل و فصل كنند.
نكته جالب در اين خصوص اينكه كميتههاي اخلاق و انضباطي فدراسيون فوتبال هم تنها به صدور احكام نه چندان مانع و جامع بسنده ميكنند، احكامي كه صادر ميشود، اما نميتواند جلوي اين همه حاشيه و جار و جنجال را بگيرد كه هيچ! اوضاع را بدتر از قبل هم ميكند.
فوتبال ايران روزهاي حساسي را تجربه ميكند، روزهايي كه بايد بخش عمدهاي از آن و برنامهريزيهاي آن معطوف به تيم ملي شود، هرچند كه بايد براي باشگاهها هم برنامه داشت، اما چه برنامهاي و كدام طرح، براي كسي به درستي مشخص نيست. آنچه مسلم است اينكه فوتبال باشگاهي بايد به لحاظ اخلاقي و فرهنگي سروسامان بگيرد، چه روي سكوها و چه در باشگاهها و تيمها و اين امر ميسر نميشود جز آنكه باشگاهها خودشان دست به كار شوند. گفتيم باشگاههايي كه نام فرهنگي- ورزشي را در پسوند اسمشان يدك ميكشند، اما اكثرشان فرهنگي نيستند و برخيهايشان حتي ورزشي هم ديده نميشوند.
اين باشگاهها هستند كه فوتبال را ميسازند، آينده آن را تأمين ميكنند و اگر به طور جدي وارد بحث فرهنگسازي و اخلاقمداري نشوند هيچ روزنه اميدي را نميتوان براي آينده فوتبال متصور بود، باشگاهها بايد خود دست به كار شوند، والا از جانب فدراسيون طرحي ريخته نميشود و اگر هم طرحي وجود داشته باشد، طرح فرهنگسرايي است كه بيشتر هزينهبر است و دستدرازي به بيتالمال، چراكه در برنامههاي تعريف شده ساخت فرهنگسراي فوتبال و اهداف طراحان هيچ نشاني از اخلاقمداري و فرهنگسازي ديده نميشود و با اين اوصاف نبايد و نميتوان به آينده اخلاقي فوتبال دلخوش بود.
