
تكواندو از همان ابتدا و قبل از اعزام به ريو نيز يكي از رشتههاي شانس مدال ايران در المپيك بود كه حساب زيادي روي آن باز شده است. به خصوص اينكه هر چهار تكواندو كار ايران نيز شانس كسب مدال را دارند و با شايستگي و البته سختي و زحمت فراوان به اين مرحله رسيدهاند. اينكه ميگوييم هر چهار تكواندوكار توانايي و شانس مدال هستند، بحث احساسي نيست و كاملاً منطقي است. نمايندگان ايران در ريو، بعد از يك دوره جدال دوساله و حضور بين برترينهاي جهان در وزن خود به المپيك رسيدهاند و اين يعني هركدام از آنها بهترينهاي وزن خود هستند. خصوصاً فرزان آشورزاده و خدابخشي كه مدتها نفر اول دنيا در وزن خود بودند و اين شانس آنها را براي كسب مدال المپيك افزايش ميدهد، اما نبايد فراموش كرد كه مسابقات المپيك با همه مسابقات ديگري كه در طول سال برگزار ميشود، تفاوت دارد. جو اين رقابتها به گونهاي است كه بعضاً شاهد آن بوديم كه ورزشكاران و قهرمانان به نام نتوانستند با آن مقابله كرده و شكست خوردهاند.
مثلاً دور قبل ايران، كرمي را در المپيك داشت كه يكي از بهترينها بود اما متأسفانه نتوانست نتيجه بگيرد. آن هم نه به دلايل فني و اين نشان از سختي كار ورزشكاران در المپيك دارد. پيشبيني اين رقابتها نيز كار سختي است، چراكه در رشتههايي مثل تكواندو، كسب مدال و عنوان به لحظهها بستگي دارد و اينكه آن روز مسابقه، روز ورزشكار هست يا نه. ضمن اينكه در المپيك نميتوان تنها به نام ورزشكار تكيه كرد، چراكه بارها شده قهرمانان نامي برخلاف انتظار شكست خورده و ورزشكاراني گمنام به عنوانهايي دست يافتهاند كه كمتر كسي انتظار آن را داشته است، اما با وجود اين شانسي كه در اين بين وجود دارد اين است كه ورزشكاران در صورت شكست، اگر حريف آنها راهي فينال شود، شانس كسب برنز را دارند و با توجه به توانايي تكواندوكاران ايران كه بدون شك همه براي طلا مبارزه ميكنند اگر نتوانند با دست پر از شياپ چانگ بيرون بيايند، حتماً حريف آنها تكواندوكار قدري بوده كه به فينال راه مييابد تا نماينده ما شانس مدال داشته باشد. اما نكته مهمي نيز كه وجود دارد مسابقه اول است. مسابقه اول اگرچه براي تكواندوكار نخست سختترين كار است اما در صورت موفقيت، ميتواند روحيه ديگر تكواندوكاران كاروان ايران را به شدت بالا برده و شانس مدال آنها را نيز افزايش دهد. هرچند كه همه چيز به روز مسابقه و شرايط خاص آن بستگي دارد.