تا كي بايد زيرمان را تميز كنند؟

اين داستان زباله ها و آشغال هاي موجود در محيط زيست است. از كوه و دره ها بگيريد تا كنار رودخانه ها و لب ساحل و كويري كه صدايي ندارد تا ناله اش را به گوش كسي برساند.

متاسفانه ريختن زباله در تفريحگاه ها و گردشگاه ها به يك امر عادي تبديل شده است. انقدر عادي كه ديگر كسي شرم نمي كند پس از ساعت ها لذت بردن از طبيعت، ده ها كيلو زباله و پسماند خود را به راحتي در آنجا رها كند و با خيال آسوده به خانه و محل زندگيش بازگردد.

با اينكه تك تك شهروندان از وجود آشغال هاي موجود در جنگل و رودخانه و كوه و دريا ناراضي اند و همه در جايگاه يك كارشناس از تاثيرات منفي اين مواد بر طبيعت و سلامت صحبت مي كنند، اما معلوم نيست چه كسي اين همه پسمانده را برجاي مي گذارد و از طبيعت، زباله داني بزرگ و متعفن مي سازد.

البته در كنار اين زباله سازها، عده اي ديگر كارشان اين است كه هر چند هفته يكبار به كوه و دشت بزنند تا صدها كيلو پلاستيك و آشغال چيپس و پوست ميوه هاي همشهريانشان را كه قبل از آنها به آن نقاط رفته بودند را جمع كنند. اينها كه معمولا نام "دوستداران طبيعت" را بر روي خود مي گذارند، هر گونه گردش و لذت بردن از ناط ديدني را بر خود حرام مي كنند تا يك روز دل انگيزشان را با جمع اوري زباله ها به شب برسانند.

با اينكه هر قدم و حركت اين گروه قابل احترام و تقدير است، اما سوال اينجاست كه چرا بايد عده اي بي فكر و خودخواه كاري كنند كه گروهي ديگر مجبور باشند زير كثيف انها را پاك كنند. درست مثل بچه اي كه جايش را كثيف مي كند و منتظر مي ماند تا مادرش از راه برسد و آن را تميز كند. هر چند كار بچه نيز مدت مشخصي دارد و بعد از كمتر از دو سال مي اموزد نبايد اين كار را ادامه بدهد چون خودش از مادرش خجالت مي كشد.

اما در كمال تاسف، زباله سازها كه سن و سال برايشان مهم نيست كارهايي مي كنند كه سال هاي سال هم نمي توان تاثيرات منفي ان را از ذهن بچه ها پاك كرد.

بهر حال بايد نریختن زباله را به یک فرهنگ تبدیل کنیم. این امر نیازمند تلاش بسیار از سوی مسئولین و همکاری بسیار از سوی مردم است.

با این تعریف می‌خواهیم تلنگری به یک رفتار ناشایست یا یک عادت و رسم غلط دیرینه بزنیم. عادتي که سال ها مي گفتيم عواقبش دامان خودمان یا فردای فرزندانمان را خواهد گرفت، اما امروز مي گوييم گرفته است.

به راستي این چه رسم و عادتی است که ما مردمان داریم؟ همیشه حق با ما است! عجیب نیست؟ چگونه است که من می‌ریزم، وظیفه دیگری‌است که جمع کند! من خراب می‌کنم، وظیفه دیگری‌است که بسازد! من سهل‌انگاری و اشتباه می‌کنم، وظیفه دیگری‌ است که اصلاح و ترمیم کند و...

این نوع تفکر یکی از معضلاتی که به وضوح می‌توان بین مردمان، بخصوص جوانان کشور دید‌. آنها بدون هیچ گونه فکر و احساس مسئولیتی نسبت به محیط و فضای زیست، زباله سازی می‌کنند، تنها با این تفکر و عادت که می‌پندارد "من می‌ریزم، وظیفه شهرداری است که جمع کند.

آيا وقتش نرسيده مثل بچه اي كه ماه ها جايش را كثيف مي كند و مادرش آن را مي شويد، كمي بزرگ شويم و از اينكه كس ديگري جايمان را تميز كند، كمي خجالت بكشيم؟