اعزام ورزشکاران بدون مربي به المپيک بدعت بدي است که انگار مسئولان ورزش قصد از بين بردن آن و روي آوردن به رفتارهاي حرفهاي را ندارند. در فاصله دو هفتهاي تا شروع بازيهاي المپيک خبرهاي نااميدکننده جديدي مبني بر عدم اعزام مربيان ورزشکاران به ريو منتشر و متأسفانه تأييد هم شده و هم از سوي مسئولان يک فدراسيون به شدت حمايت شده است. کل افتخارمان اين است که 63 سهميه در المپيک 2016 به ايران رسيده است. خيالمان راحت است که تکتک نمايندگانمان در آوردگاه ريو براي موفقيت ورزش کشورمان از جان مايه ميگذارند و هيچ يک از کمبودها ذرهاي از تعصب آنها نميکاهد. با وجود اين در دنياي حرفهاي ورزش و در برههاي که حريفان با قدرت هرچه تمام پا به عرصه ميگذارند، غيبت مربيان تخصصي به هيچ وجه توجيه علمي و منطقي ندارد!
زماني دستيابي به چند سهميه و بالا رفتن تعداد نفرات شرکتکننده در رژه المپيک نهايت آرزوي مديران ورزش کشور بود. اصلاً هم برايشان فرق نميکرد که چه تعداد از اين ورزشکاران در اين رويداد مهم حکم سياهي لشكر را دارند. منتها شرايط فعلي ورزش ما به گونهاي است که براي رسيدن به سهميه و افزايش نفرات شرکتکننده در المپيک هزينه زيادي صرف شده و ورزشکاران و مربيانشان زير نظر فدراسيون مربوطه با برنامهريزي طولاني مدت دستشان به سهميه رسيده است. سؤال بزرگ اينجا مطرح ميشود که مسئولان چطور و بر چه اساسي حاضرند تمامي زحمات کشيده شده و سرمايهگذاري که از بيتالمال صورت گرفته را ناديده بگيرند و قيد اعزام ورزشکار به همراه مربياش را بزنند؟ براي رسيدن به پاسخ اين سؤال بايد ابتدا به يک سؤال ديگر جواب دهيم و اينکه فلسفه اعزام ورزشکاران ايراني به المپيک از نظر مسئولان فدراسيونها چيست؟ همه کم و بيش ميدانيم که گرفتن يک سهميه تا چه اندازه دشوار و مستلزم صرف چه هزينههاي سنگيني است. وقتي مليپوشان ايراني به هر زحمت و مشقتي که هست و با پشت سر گذاشتن موانع داخلي و خارجي به اين مهم دست پيدا ميکنند مگر ميتوان تلاشهاي آنها را ناديده گرفت. در واقع پس از گرفتن سهميه مسئوليت مديران بيش از پيش ميشود. چراکه آنها بايد شرايطي را مهيا کنند تا ورزشکار بدون دغدغه به همراه مربي، بدنساز، ماساژور و همچنين روانشناس ورزشي به مسابقات اعزام شود؛ همراهاني که در ورزش حرفهاي بايد يک المپيكي را تا پايان بازيها همراهي کنند. به غير از موضوع اعزام روانشناس که براي بيشتر رشتهها هرگز محقق نميشود، آقايان در چند رشته قيد اعزام مربي را نيز زدهاند! در رشته مدالآوري چون دووميداني و در رشتهاي که تنها يک بانوي المپيکي دارد چگونه ميتوانيم انتظار داشته باشيم ورزشکاران در روز مسابقه بدون کوچکترين مشکلي با حريفانشان رقابت کنند. اين تصميمات عجولانه و بعضاً برنامهريزي شده در حالي گرفته ميشود كه در ليست همراهان ورزشکاران اعزامي به ريو نام افراد غيرمرتبط به چشم ميخورد. در شرايطي که ميتوان با خط زدن چند توريست اضافي مشکل اعزام مربياني که براي هدايت شاگردانشان در المپيک ماهها خون دل خوردهاند را حل کرد. قطعاً نميتوان پذيرفت که رؤساي فدراسيونها از اعزام افراد متفرقه و به اصطلاح مدير به برزيل بياطلاع هستند چراکه ليست نهايي هر رشته از سوي رئيس فدراسيون تأييد و پس از آن به شوراي برونمرزي و کميته ملي المپيک ارسال ميشود. در اين صورت ميتوان ادعا کرد که آقايان رئيس براي اضافه کردن نفرات مورد نظر خود ماهها نقشه کشيده و برنامهريزي کردهاند.
اين اخبار نگرانکننده در حالي به گوش ميرسند که پيش از اين و در ادوار گذشته ورزشکاران زيادي جاي خالي مربيانشان در المپيک به شدت حس کرده و از اين بابت متضرر شدهاند. سردرگمي، استرس زياد و حذف زودهنگام از گردونه رقابتها اصليترين ضربههايي است که به همين دليل به ورزش ايران وارد شده و به نظر ميرسد اين معضل در ريو نيز تداوم پيدا کند. اعزام ورزشکاران بدون مربي اکثراً در رشتههايي ديده ميشود که مسئولان اميدي به کسب مدال آن ندارند؛ تفکري اشتباه که مانع از پيشرفت ورزش ميشود. چراکه المپيک ميداني است براي رو کردن همه فنون و شگردهايي که يک المپين طي چهار سال آموخته و بايد تجربيات گذشته را به کار بگيرد تا بهترين نتيجه را کسب کند. متأسفانه برخي مديران المپيک را صرفاً ميداني براي کسب تجربه ميدانند و از همين رو ترجيح ميدهند فقط ورزشکار صاحب سهميه را اعزام کنند تا همراهان مورد علاقهشان هم فرصت سفر به برزيل را داشته باشند. جاي تعجب است که کميته ملي المپيک به عنوان نهاد اصلي رسيدگي به امور کاروان اعزامي و وزارت ورزش بالاترين مرجع ورزشي در ايران واکنشي به اعزام توريست به جاي مربيان نشان نميدهند!
