جنگ سرمربي پرتغالي با منتقدانش اين بار شکل و شمايل جديدي به خود گرفته است و خيليها فرصت پيدا کردهاند کينههاي قديمي خود از او را بروز دهند. براي اين دسته مهم نيست که باز هم سرنوشت تيم ملي و منافع ملي تحت تأثير قرار ميگيرد. آنها فقط به اين فکر ميکنند که از آب گلآلود ماهي بگيرند و از اختلاف ايجاد شده بين کارلوس کرش و برانکو ايوانکوويچ به نفع خود بهره ببرند. يک بار ديگر موضوعي که در تمام دنيا حل شده در ايران به بحراني خطرناک تبديل گشته تا جايي که سرمربي تيم ملي و سرمربي يکي از تيمهاي باشگاهي پرطرفدار را به جان هم انداخته است. حضور بازيکنان در تستهاي پزشکي پيش از شروع فصل جديد امري عادي و البته جاافتاده در فوتبال روز دنياست. در کشورمان نيز اين مسئله تقريبا حل شده به نظر ميرسيد اما متأسفانه اختلاف نظر کرش با رئيس مرکز ايفمارک (مرکز پزشکي فيفا) باعث شد تا مرد پرتغالي درخواستي عجيب از ملي پوشان داشته باشد؛ در تست پزشکي شرکت نکنيد! در اين بين آبيپوشان به دستور منصوريان سرمربي خود و به دليل رفاقتي که او با کرش دارد به خواسته سرمربي تيم ملي عمل کردند، اما برانکو زير بار اين خواسته نرفت و جنگي جدي بين اين دو نفر شکل گرفت، جنگي که خواسته يا ناخواسته به سود منتقدان ديگر تمام شد.
جنگ مربيان خارجي زماني بالا گرفت که کرش پاي مار، عقرب و گرگ را به درگيري اخيرش با برانکو باز کرد. سرمربي تيم ملي در اين سالها که در کشورمان بوده و با فدراسيون ايران همکاري کرده نشان داده که توانايي زيادي در صدور بيانيههاي متعدد و با محتواهاي متفاوت دارد. بهرغم اينکه در اين مدت سخنان تند زيادي از کرش شنيده بوديم اما کمتر کسي انتظار چنين ادبياتي را از اين مربي خارجي داشت. به کار بردن الفاظي که اصلاً شايسته فوتبال ايران و کرش نيست براي خيليها جاي تعجب داشت و قطعا هيچ کس از اين ادبيات او حمايت نميکند. منتها چالش اصلي زماني پيش ميآيد که برخي مربيان داخلي که اتفاقا از منتقدان جدي کارلوس کرش هم بودهاند خود را به داخل گود انداخته و سعي ميکنند براي برانکو نقش دايههاي مهربانتر از مادر را بازي کنند. در اين مسير نيز تا ميتوانند مصاحبه ميکنند و خودي نشان ميدهند. در صورتي که همه ما ميدانيم و حتي خودشان نيز ميدانند که هدف آنها حمايت از سرمربي پرسپوليس يا دفاع از حق و حقوق باشگاهها نيست، بلکه علني کردن دشمني ديرينه با کرش و حتي ديگر سرمربيان خارجي تيم ملي است. آنها حتي نگران باشگاه خود نيز نيستند، اگر بودند در شرايط کنوني حرف از کينههاي گذشته نميزدند و صحبتهاي تند سرمربي را نشانه پيروزي خود تلقي نميکردند. به ويژه که رئيس فدراسيون هم حمايتش از کرش را رسماً اعلام کرده و از باشگاهها خواسته تعامل بيشتري با او داشته باشند.
اين وسط تيم ملي بين خواستههاي غيرمنطقي کرش و موضعگيري مربيان باشگاهي و منتقدان گير افتاده است. در روزهايي که حريفان آسيايي خود را براي حضور در رقابتهاي انتخابي جام جهاني روسيه آماده ميکنند ما همچنان اسير درگيريهاي داخلي خود هستيم. انگار منافع ملي براي هيچ کس اهميتي ندارد، نه براي سرمربي پرتغالي که با کارنامه قوياش انتظار واکنشهاي حرفهاي از او داريم، نه براي مربيان وطني که خود را دلسوز فوتبال ايران ميدانند اما در عمل به دنبال اهداف خود و خواباندن مچ کرش هستند و نه حتي براي فدراسيون و مديرانش. بودجه سنگيني به پاي تيم ملي فوتبال ايران ريخته ميشود آن هم در وضعيتي که اوضاع اقتصادي کشور نابسامان است. اگر همه اين افراد موفقيت تيم ملي، به ثمر نشستن هزينههاي ميلياردي و رضايت هواداران ميليوني را اولويت کاري خود قرار ميدادند حالا وضعيت مان اين نبود. گويا بيماري فراموشي دامن خيليها را گرفته وگرنه به ياد آوردن اولويت موفقيت تيم ملي چندان سخت نيست. ايجاد رابطه دوطرفه بين باشگاهها و سرمربي تيم ملي مشکل هميشگي فدراسيون بوده و حتي مربيان ايراني نيز در اين خصوص با مشکلات زيادي دست و پنجه نرم کردهاند. مهدي تاج که هميشه از سابقه طولاني مديريتش با افتخار ياد کرده تا دير نشده بايد فکري براي تعامل هرچه بيشتر فوتبال ملي و باشگاهي کند.
