تلاش های رسانه های حامی هاشمی رفسنجانی برای حمایت از وی و نیز ارائه تصویری از شخصیت وی در دهه هشتم زندگی وی، شدت گرفته است.
به گزارش«شفاف»، پس از اظهارات اخیر هاشمی رفسنجانی و انتقاد تند وی از شورای نگهبان، انتقادات بسیاری متوجه آن شد.جالب آن که نحوه حمایت وی از سیدحسن خمینی نیز مورد انتقاد اصلاح طلبان قرار گرفت و برخی چهره های اصلاح طلب، هاشمی را به بهره برداری سیاسی از حجه السلام سیدحسن خمینی برای پیروزی خود در انتخابات خبرگان رهبری، متهم کردند.
در این میان یکی از رسانه های متمایل به حزب کارگزاران تلاش کرد تا به تحلیل رفتارهای هاشمی و حمایت از وی بپردازد.تحلیلی که اما ناچار شد، اعترافاتی را نیز در پی داشته باشد.
روزنامه شرق امروز در سرمقاله خود با تاکید بر این که هاشمی همواره بر اساس میل سیاسی اش به کنش می پردازد، تاکید کرد که تعهد هاشمی رفسنجانی به کنشهایش سویههای متفاوتی دارد که گاه منفعتطلبانه به نظر ميرسد.
روزنامه شرق با طرح این پرسش که «هاشمی چه میگوید یا چه میتواند بگوید؟»، نوشت: از این گزینهها، دو نوع طرز تلقی از سیاست شکل میگیرد. اولی معطوف به وظیفه است و وظیفهمندی را توصیه میکند و تسری میبخشد؛ دومی معطوف به تعهد است. این دو گزینه در طیفهای سیاسی اصولگرا و اصلاحطلب و چهرههای آنها نیز مصادیقی عینی دارد. برخی از اصولگرایان و اصلاحطلبان همواره در وضعیت «چه باید گفت» و «چه باید کرد» قرار دارند و برخی دیگر در وضعیت «چه میتوان کرد». تلقی گروه نخست، وظیفهمندی نسبت به وضعیت موجود است، اینکه در قبال وضعیت موجود چه چیزی بر دوش ماست که باید به نحو احسن آن را انجام داد. مثل کارمندی کوشا که نمیگذارد در از پاشنه خارج شود. در وظیفهمندی کنش سیاسی جریانها و چهرهها به شکل مهندسیشده قابل تشخیص و پیشبینی است. اما آنچه گزینه دوم -«چه میتوان گفت» و «چه میتوان کرد»- را جذاب میکند، پیشبینیناپذیری آن است. این نحو از سیاستورزی بیش از آنکه معطوف به رعایت چیزی باشد، حول تعهد به کنش سیاسی مشخصی شکل میگیرد. در بین چهرهها و جریانهای سیاسی درون نظام، برخی بیش از آنکه وظیفهمند باشند، به کنش سیاسی خود متعهداند. هاشمی رفسنجانی غالبا در وضعیت دوم بهسر میبرد و بیش از آنکه به وظیفه سیاسی خود عمل کند، به کنشهای سیاسی خودش وفاداری نشان میدهد. تعهد به این کنشها سویههای متفاوتی دارد که گاه منفعتطلبانه به نظر ميرسد.
به باور نویسنده این مطلب، مرکز ثقل همه تغییر رویکردهای هاشمی، تعهد به کنش سیاسی یا بهتر است بگوییم به میل سیاسیاش است. هاشمی رفسنجانی با این شیوه از سیاستورزی غریزی، چهرهای از خود ساخته است که چه در قدرت باشد و چه نباشد، از اتوریته لازم برای تأثیرگذاری برخوردار است و میتواند در جهت منافع و اهداف خود در فرایند تولید و تحول قدرت مداخله کند. شاید بشود گفت هاشمی، همواره از منتقدانش جلوتر است و این چیزی است که منتقدان او برنمیتابند.
