آنچه اين روزها به اسم اختلاف و كشمكش بين فدراسيون فوتبال و وزارت ورزش بر سر انتخاب سرپرست براي فدراسيون تا زمان انتخابات ارديبهشت ماه شنيده و ديده ميشود بيشتر جنبه دعواي شخصي دارد تا دلسوزي براي يك رشته ورزشي.
بدون ترديد وزارت ورزشيها تنها به اين دليل اين مسئله را پررنگ كردهاند كه با شخص كفاشيان مشكل دارند و ميخواهند هر طور كه شده حتي براي مدت زماني كوتاه او را از صندلي رياست فدراسيون فوتبال دور كنند، در آن سوي اين كارزار دو سر باخت كفاشيان قرار دارد كه فدراسيونش حالا متهم به فساد و بياخلاقي است، متهم است به سوءمديريت و متهم است كه فوتبال را در سرازيري سقوط قرار داده، اما او هم بنا به اختلافي كاملاً شخصي با گودرزي و سجادي حاضر نيست بعد از 15 اسفند ماه، يعني پايان مدت چهار ساله رياستش بر فدراسيون فوتبال كنار برود.
بحث انتخاب سرپرست براي فدراسيون فوتبال تا زمان برگزاري انتخابات كاملاً قانوني است، از طرفي با توجه به مفاد اساسنامه فدراسيون فوتبال كه به تأييد فيفا رسيده ادامه كار كفاشيان حتي پس از 15 اسفند و تا زمان برگزاري انتخابات هم درست به نظر ميرسد بنابراين در اين بين ميماند اختلافي كه بين اين چند نفر يعني گودرزي وزير ورزش، سجادي معاون او و علي كفاشيان رئيس فدراسيون فوتبال وجود دارد، اختلافي كاملاً شخصي كه با استفاده از بندها و مصوبات قانوني ميخواهند آن را يك مسئله قانوني جلوه دهند، اين وسط آن كه ضرر ميكند كيست؟ پاسخ كاملاً روشن است؛ فوتبال!
وزارت ورزش حاضر به كوتاه آمدن نيست. اين را ميشود از گفتوگوها و مصاحبههاي آقايان وزارت ورزشنشين كه هر روز در رسانهها درج ميشود به خوبي فهميد، گودرزي و سجادي بستهاند تا كفاشيان را از فدراسيون فوتبال جدا كنند. فدراسيون هم كوتاه بيا نيست، كفاشيان و دوستان هم ميخواهند به هر ترتيب كه شده حرف خود را به كرسي بنشانند و به وزارتيها ثابت كنند بر خلاف خيلي از فدراسيونها توانايي اعمال نظر در تصميمهاي فدراسيون فوتبال را ندارند بنابراين پاي حرف خود ايستادهاند و خطر درست همين جاست!
خطر اين است كه ادامه اين كشمكش شخصي باعث حساس شدن مجامع بينالمللي و متعاقب آن تعليق فوتبال ايران ميشود، حرفي كه البته از سوي طرف كفاشيان زده ميشود اما به نظر ميرسد بيشتر به عنوان يك برگ برنده در دعواي ميان فدراسيون و وزارت ورزش از سوي فدراسيونيها رو شده باشد اما حتي اگر اين موضوع صحت هم داشته باشد حرف درستي است. آنچه به نظر ميرسد اينكه بزرگان ورزش ايران و مسئولان بزرگترين فدراسيون ورزشي كشور بايد به جاي شاخ و شانه كشيدن براي هم و حساستر كردن وضعيت موجود براي يك بار هم كه شده سر ميز مذاكره بنشينند و براي هميشه به غائله خاتمه دهند. به قول معروف گرهي را كه ميشود با دست به راحتي باز كرد، به دندان نميكشند و به بيرون نميبرند، طرفين دعوا توجه داشته باشند كه همين حالا فوتبال ايران بابت دعواي بينالمللي با عربستان و همپيمانانش زير ذره بين قرار گرفته دعوايي كه حواس همين آقايان بابت اختلافات شخصي از آن پرت شده تا عربستان آن را ببرد، حالا كه همه توجهها به ماست نبايد بهانه دست دشمنان داد. اين مشكل داخلي بايد با صحبت و همفكري حل و فصل شود كه در غير اين صورت ضربه جبران ناپذيري به فوتبال وارد ميشود.
