نقاط ابهام‌آميز ورود سربازان امريكايي

بدون ترديد اسارت سربازان امريكايي خصوصاً انتشار صحنه‌هاي خفت‌بار و منفعلانه اسارت آنان هيمنه امريكا را خدشه‌دار نمود. از جنگ ويتنام تاكنون چنين صحنه‌هاي رقت‌باري براي نظاميان امريكا رقم نخورده بود. قرائت رسمي از اين اسارت و آزادي به اشتباه در ناوبري و جهت‌يابي جغرافيايي ارجاع شد و در اين خصوص از سوي نيروهاي مسلح و دولت نگاه مشتركي اعلام شد اما از منظر ديگر نيز مي‌توان مسئله را تحليل نمود. همانگونه كه پس از حمله به سفارت عربستان رسانه‌هاي غرب بر بسيج و سپاه متمركز شدند، ممكن است اين اقدام با هدف طراحي تقابل دولت تعامل‌گرا و تساهل‌مرام با سپاه در آستانه اجراي برجام بوده باشدكه اگر اين مدل را بپذيريم سپاه هوشمندانه با موضوع برخورد كرد و هدف‌گذاري مذكور را ناكام گذاشت. اما علت دومي نيز در تحليل‌ها برجسته نشد و آن اينكه ممكن است ورود اينگونه سربازان با هدف «توليد مدلي براي گفت‌وگو»ي مجدد بين ايران و امريكا باشد و بخواهند تعميم مدل برجام را استمرار بخشند و با حل سريع مسئله اين انگاره ذهني را توليد كنند كه‌: ببينيد اگر مذاكره و رابطه باشد مسائل به راحتي و به زودي قابل حل و فصل است. رفتار امريكايي‌ها و حركت رسانه‌اي داخل اين گزينه را محتمل مي‌كند. اول اينكه از لحظه اول تا آخر ماجرا همه مقامات امريكايي كه در اين باره سخن گفتند از خوش‌بيني به حل مسئله و وعده آزادي سريع خبر دادند و هيچ نگاه بدبينانه يا تهديدي از دولتمردان امريكا صادر نشد و در اين مدت كه كمتر از 24 سال بود پنج مرتبه بين دو وزير خارجه تماس برقرار شد. دوم اينكه رسانه‌هاي داخلي خوش‌بين به غرب، نسبت به تجاوز به آب‌هاي ايران و اقدام سپاه سكوت كردند اما بلافاصله پس از حل مسئله به ميدان آمدند و با تيترهاي برجسته از «ديپلماسي قايق»، «تشكر كري از ايران» و اينكه ديپلماسي جواب مي‌دهد و گفت‌وگو مي‌تواند مشكلات را مرتفع كند، سخن گفتند و در عين تجاوز امريكا مجدداً‌ به بزك چهره آن پرداختند. لذا محتمل است كه سياست «راه بينداز، جابينداز» از طريق قرار گرفتن در عمل انجام شده مطلوب دشمن باشد و بخواهد الگوهايي از تعامل را به عنوان مدل موفقيت ارائه كند و اينچنين بزك‌كاران چهره كريه خود را كه پس از برجام بارها ظلم آنان را سانسور نموده‌اند، مجدد فعال نمايند تا امريكا را منطقي و اهل تعامل نشان دهند.