هنوز بحث و نظرها در مورد قانون اخير امريكا در مورد اعمال محدوديتهايي براي سفر به اين كشور تمام نشده كه خبر از طرحهايي تازه براي افزايش تحريمهاي ايران ميرسد. طرح اول از سوي ديون نونز، عضو جمهوريخواه مجلس نمايندگان، به شماره H. R. 4257 در كنگره ثبت و به چهار كميته از امور خارجي، قوانين، تأمين مالي و خدمات مالي ارائه شده و مورد حمايت 27 نماينده كنگره هم است. طرح دوم را برد شرمن، عضو دموكرات مجلس نمايندگان، به كنگره ارائه و به شماره H. R. 4312 ثبت كرده، اين طرح از سوي تعدادي از نمايندگان ارشد كنگره حمايت ميشود. ارائه اين طرحها به علاوه آن قانون از محدوديت ويزا، اين مسئله را به صورت جدي پيش ميكشد كه چرا امريكا درست در زمان فعلي طرحهاي زنجيرهاي از تحريمها را عليه ايران در كنگره به جريان مياندازد. اين مسئله از آن جهت اهميت بيشتري پيدا ميكند كه اين دو طرح هم مثل آن قانون مراحل حقوقي از تأييد دو مجلس نمايندگان و سنا را به سرعت پشت سر گذاشته تا با امضاي باراك اوباما، رئيس جمهور امريكا، مبدل به قانون لازمالاجرا بشوند.
اولين و مهمترين نكته در مورد اين مسئله به شرايطي مربوط ميشود كه قرار است بنا بر توافق گروه 1+5 با ايران بر سر برجام و بعد از شروع آن ايجاد شود. در ظاهر امر قرار است شرايط به طور كلي بر مبناي لغو يا دست كم تعليق تحريمها باشد به اين معنا كه فضاي حاكم با شروع برجام فضايي بدون تحريم باشد اما امريكا با وضع اين زنجيره از تحريمها در عمل جهت نقض اين فضا را در پيش گرفته است. اين سياست امريكا به اين معناست كه برخلاف وعدههاي داده شده در جريان مذاكرات منجر به برجام و حتي نص خود برجام، واشنگتن به هيچ وجه قصد تغيير فضاي تحريمي عليه ايران را ندارد و به هر صورت ممكن و به هر بهانهاي سعي دارد جو تحريمي عليه ايران را حفظ كند. اين سياست امريكا را نميتوان محدود به همين موارد از تحريمهاي زنجيرهاي دانست و بايد انتظار حلقههاي ديگري از اين زنجير را داشت كه طي ماههاي آينده و با عناوين ديگر مطرح ميشوند تا دامنه و بار تحريم عليه ايران سنگينتر از اين بشود. حاكميت امريكا با اين سياست نشان ميدهد برجام باعث شده نوع سياست خود را در قبال ايران تغيير بدهد و هنوز هم جنگ تحريم را مبناي اين سياست ميداند. نكته ديگر در كم و كيف تلقي حاكميت امريكايي از اين سياست است. اين نكته از جهت نوع تلقي دو محور قدرت در واشنگتن قابل بررسي است كه در وضعيت فعلي در دو بخش از كاخ سفيد وكنگره تقسيم شده، به نحوي كه كاخ سفيد تلقي دموكراتها را در پيش گرفته و تلقي دوم از سوي اكثريت جمهوريخواه در كنگره بيان ميشود. نحوه تصويب قانون محدوديت ويزا از زمان طرح آن در مجلس نمايندگان تا امضاي اوباما نشان داد نه تنها اختلاف نظري بين اين دو محور قدرت نيست بلكه هر دو محور به صورتي متحد دست به كار تصويب آن هستند، به نحوي كه امضاي اوباما از قبل حتمي بود. اين اتحاد نظر از همان ابتدا و با رأي مثبت 407 عضو مجلس نمايندگان در برابر تنها 19 رأي منفي ديده شد، چنان كه اين ميزان قابل توجه از رأي مثبت نشان داد دموكراتها بر سر تحريم ايران اختلاف نظري با جمهوريخواهان ندارند و وقتي كه نوبت به اوباما رسيد، او هم بيمعطلي آن را امضا كرد تا آنكه او هم در اين اتحاد نظر شريك شود. حالا هم همين وضعيت در ارائه دو طرح اخير ديده ميشود، به گونهاي كه هر دو از سوي دو نماينده از جبهه جمهوريخواهان و دموكراتها طرحهاي تحريمي خود را به كنگره ارائه دادهاند تا نگاه مشترك تحريمي را از سوي هر دو جبهه نمايندگي كرده باشند. بر اين اساس، نميتوان اختلاف نظري را از سوي كاخ سفيد نسبت به اين تحريمها متوقع بود و بايد گفت كه امضا و تأييد اوباما در مورد اين تحريمها هم مثل مورد قبلي از حالا حتمي به نظر ميرسد. در اين صورت و به خصوص با ادامه زنجيره تحريمهاي ايران، بايد فصلي جديد در دوران پساتحريم را انتظار داشت كه امريكا حتي اگر يك تنه هم شده جنگ تحريمي خود را عليه ايران ادامه ميدهد تا بستر اين جنگ در دوران پساتحريم خشك نشود و نحوه تعامل امريكا با ايران در اين بستر شكل بگيرد.
