برخوردهاي دوگانه فدراسيون فوتبال به نفع عدهاي بلندگو به دست تمام شده و كفاشيان هم گويا قصد ندارد در مقابل جار و جنجالهاي معدود افراد معترض بايستد. از بدو ورود كارلوس كرش به ايران و آغاز همكارياش با تيم ملي، برخي مربيان و كارشناسان داخلي اعتراض خود را نسبت به انتخاب او از طرق مختلف نشان دادند. تعداد مخالفان كرش كم نبوده و نيست، اما در ميان آنها محمد مايلي كهن، سردمدار مصاحبه و جنجال عليه سرمربي تيم ملي بوده و هست. مرد هميشه شاكي فوتبال ايران به زمين و زمان اعتراض دارد؛ با كوچكترين مسئلهاي تريبوني براي خود دست و پا ميكند و هرچه دل تنگش ميخواهد به زبان ميآورد. همين جنجالسازيها سبب شد تا پس از مدتها فدراسيون كادر فني تيم اميد از هرگونه مصاحبه بدون هماهنگي قبلي و گرفتن مجوز منع شوند. البته فرد مورد نظر فدراسيون كسي نيست جز مدير فني اميدها، همان كسي كه هر زماني اراده ميكند، بدون هيچ نگراني تيم ملي و سرمربياش را به بدترين شكل ممكن زير سؤال ميبرد.
فراموش نكنيم كه مرد پرتغالي نيز اين اواخر مصاحبههاي تند و تيز زيادي انجام داد تا جايي كه فدراسيون او را هم از هرگونه مصاحبه بدون مجوز بازداشت. تفاوت اصلي اينجاست كه كرش از اين زمان به بعد به اين قانون وضع شده از سوي متولي اصلي فوتبال ايران احترام گذاشت و مصاحبهاي انجام نداد، اما درست از آن زمان به بعد حاجي مايلي سرعت انجام مصاحبه را بخشيد و انتقادهاي جديدي را از كرش مطرح كرده است: « كرش هرجا بوده اخراج شده، كرش كجا برود بهتر از ايران، استعفايش را بشنويد اما باور نكنيد، كرش بدون مخلفات ماهي 500ميليون تومان ميگيرد و. . . »اينها تنها بخشي از اعتراضهاي تمامنشدني مدير فني تيم اميد است. نكته قابلتوجهي كه اين روزها فدراسيون نسبت به آن سراسر بيتفاوتي نشان ميدهد، واكنش نشان ندادن به حرفهاي مايلي است. وقتي فدراسيون فوتبال قانوني براي فرد يا افرادي كه در اين رشته پست و سمت دارند، در نظر ميگيرد، انتظار اهالي فوتبال و همچنين هواداران پرتعداد ايراني اين است كه قانون فوق براي همه به صورت يكسان و بدون اغماض اجرا شود. سرمربي پرتغالي به اينگونه دستورات در فوتبال حرفهاي آشناست و به رغم ميل باطنياش به آن عمل ميكند، اما مخالف وطنياش نهتنها اعتنايي به اين موضوع نميكند، بلكه با تشديد رفتارهاي غيرحرفهاي خود سعي در ضربه زدن به وجهه او را دارد. اين شرايط فعلي كرش و مايلي كهن است. آقاي رئيس گويا اهميتي به انتقادهاي آقاي مدير فني نميدهد. كفاشيان اين بار نيز ترجيح داده كاري به كار مايلي كهن نداشته باشد. البته مصاحبههاي آتشين پيشين حاجي هر مديري را ميترساند و سياست سكوت در قبال او بهترين تصميم ممكن خواهد بود.
كارلوس كرش سرمربي تيم ملي فوتبال ماست، تيمي كه به كشور و مردم تعلق دارد. موفقيت اين تيم موجب سرافرازي ايران است و ناكامياش ناراحتي ميليونها نفر را به همراه دارد. انتقاد حق هر كارشناس و پيشكسوت فوتبال است، اما سكوت در قبال انتقادهاي بيمنطق و مملو از درگيريهاي شخصي مانع از پيشرفت فوتبالمان ميشود، اتفاقي كه مدت هاست ميافتد اما مسئولان به روي مبارك نميآورند. سكوت كفاشيان در مقابل اينگونه انتقادها از سوي معدود معترضان هميشگي جاي تأسف دارد؛ چراكه رئيس خندهرو در اين برهه بايد پشت سرمربي تيم ملي باشد و حمايتش را از او دريغ نكند. تا زماني كه كرش با تيم ملي قرارداد دارد، بايد از او حمايت كنيم. يادمان باشد كه او روي نيمكت تيم كشورمان مينشيند و تيم ايران را هدايت ميكند.
