با نزديك شدن به زمان انتخابات گويي باز هم برخي مسئولان و سازمانها تازه يادشان افتاده كه در اين جامعه گروهي بهنام «جوانان» وجود دارند؛ گروهي كه بيكاري و مسكن و ازدواج از جمله دغدغههايشان است و آنقدر از دردهايشان گفتهاند كه ديگر كسي حالي براي شنيدن ندارد.
از جمله نقاطي كه اخيراً به فكرش رسيده كه ميشود در مورد جوانان هم حرف زد، «وزارت ورزش و جوانان» است؛ وزارتخانهاي كه اگر بخواهيم از روي انصاف در مورد اسم و وظايف و عملكردش حرف بزنيم، بايد دستكم نيمي از آن را از بيخ برچينيم و به مسئولانش گوشزد كنيم كه طي اين چند سال كجا بوديد؟
خوشبختانه يا متأسفانه مشكلات عديده جوانان باعث شده اكثر سازمانها و نهادهاي مرتبط با آنها به نحوي توپ را از زمين خود دور كرده و بدون كمترين تلاشي براي رفع آنها بار مسئوليت را بر دوش ديگري بيندازند. در اين ميان وزارت ورزش و جوانان كه رسماً يدككش نام وزين جوانان است كاملاً خود را كنار كشيده و اصلاً كاري به اين قشر از جامعه ندارد.
تولد وزارتخانهاي ناقصهمين چند سال پيش بود، زماني كه اكثر مسئولان در حال رايزني براي ادغام وزارتخانهها و تجميع آنها بودند به يكباره وزارتخانهاي متولد شد كه اكثر شهروندان فكر ميكردند يكي از نيازهاي جامعه است، چراكه با شكلگيري و شروع فعاليتهاي آن، بخش بزرگي از مشكلات جامعه مورد توجه قرار گرفته و حل و فصل خواهد شد. وزارت ورزش و جوانان بر مبناي اهدافي شكل گرفت كه وضعيت ورزش و جوانان را متحول كند. توجه به مقوله مهم ورزش در بالاترين سطح اجرايي و از آن مهمتر، توجه به امور جواناني كه پيك جمعيتي كشور را به خود اختصاص دادهاند و همه آينده كشور به دست ايشان ساخته خواهد شد. با اين رويكرد توقع ميرفت كه مشكلات عديده بخش ورزش ذيل مشكلات جوانان ديده شده و در وزارتخانه نوظهور تمام توجهها به جوانان معطوف شود. جواناني كه ميبايست مشكلات عديده پيش رويشان به كمك اين نهاد عالي اجرايي كاهش يافته و مقدمات درخشششان فراهم شود.
جوانان اسير هياهوي ورزشروزها از پي هم آمدند و رفتند و وقتي بودجه و وام و امتيازي به ميان ميآمد همگان منتظر بودند تا وزير محترم ورزش و جوانان هم براي كسب ذرهاي از آن به نفع جوانان خرده رايزني داشته باشد اما زهي خيال باطل كه ايشان اصلاً نميدانستند مسئول كدام وزارتخانهاند. كم كم به وضوح مشخص شد كه وزارت ورزش و جوانان بخش اعظمي از مسئوليت خود را ناديده گرفته و فعاليتهايش را به ورزش محدود كرده است؛ ورزشي كه اگر نخواهيم با سياه نمايي از پس رفت آن صحبت كنيم، بايد در بهترين حالت بگوييم فقط درجا زده است.
البته براي درك اين انحراف بزرگ لازم نيست كه لزوماً به پايگاه اينترنتي اين وزارتخانه سر بزنيم بلكه ميتوانیم با اندكي تأمل و رجوع به آرشيو اخبار يا اطلاعات عمومي درباره فعاليتهاي آن به سادگي دريابيم كه وزارت ورزش و جوانان چه در دوران عمر خود در دولت دهم و چه در دو سال و چند ماهي كه از عمر دولت يازدهم گذشته، جز ورزش به مقوله ديگري نپرداخته است.
آقاي وزير ورزش و جوانان كه بارها و بارها در مورد تيمهاي مختلف ورزشي نظر داده و از حمايتها و دلخوريهايش در مورد مربيان داخلي و خارجي حرف زده، كارنامهاي در جهت ورود به حوزه جوانان و حداقل اظهارنظر در مورد آنها از خود بهجاي نگذاشته است. اين در حالي است كه از زمان شكلگيري اين وزارتخانه تا كنون، مشكلات پيش روي جامعه در مقوله جوانان به شدت افزايش يافته؛ از كاهش نرخ ازدواج و افزايش نرخ طلاق گرفته تا گسترش معضلاتي همچون اعتياد و بزهكاري كه نگرانيها را به شدت بالا برده است.
با اين تفاسير چند روزي است كه آقاي وزير و معاونانش به شدت به ياد جوانان افتادهاند و چنين القا ميكنند كه نه تنها دردهاي آنان را ميشناسند بلكه با تمام توان به دنبال رفع آن هستند.
جالب است امروز ميگويند «جوانان باهوش و مستعد با حداقل سوابق مديريتي لازم بايد در بين نمايندگان وجود داشته باشند...»
جواناني كه تا ديروز در صف وام 3ميليوني ازدواج، خسته و درمانده شده بودند حالا براي پستهاي مديريتي دعوت شدهاند، حتي آقاي وزير ورزش به سازمانها و نهادهاي ديگر هم دستور داده تا براي رفع مشكل جوانان پاي كار بيايند و از هيچ تلاشي دريغ نكنند.
