اميدي به موفقيت در المپيك نيست

به ماه‌هاي آخر سال 94 نزديك مي‌شويم، سالي كه قرار است در پايان آن بنشينيم و ببينيم چه تعداد سهميه براي حضور در بزرگ‌ترين آوردگاه ورزش جهان يعني المپيك كسب كرده‌ايم. ورزشكاران غيور ايران طي 9 ماه گذشته كار خود را انجام داده‌اند و در سه ماه آينده نيز خوب مي‌دانند چكار بايد انجام دهند، آنها با تمام كمبودها، بي‌مهري‌ها و مشكلات ريز و درشت نرم‌افزاري و سخت‌افزاري و حتي سوءمديريت ساخته‌اند و به نام ايران كسب سهميه كرده‌اند، اما در اين بين نمايان شدن برخي از اختلافات ميان مسئولان بلندپايه ورزش كشور اصلاً به صلاح نيست. اين روزها بر كسي پوشيده نيست كه وزارت ورزش و كميته ملي المپيك در مخالفت و تضاد با هم شمشيرها را از رو بسته‌اند؛ دو نهادي كه براي ورزش كشور به مثابه دو بال هستند كه بايد با هماهنگي پرواز و اوج‌گيري ورزش را زمينه‌سازي كنند، اما اختلاف آنها بدون ترديد باعث سقوط آزاد ورزش كشور خواهد شد.
وزير ورزش اين روزها در حالي صحبت از المپيكي نبودن فضاي كشور و ورزش مي‌كند كه بدون ترديد خود او در بروز و ايجاد چنين فضايي يكي از مقصران اصلي است. بحث اختلاف‌هاي ريز و درشت او با فدراسيون‌ها، رئيس كميته ملي المپيك و رشته‌‌هاي گوناگون بحث تازه‌اي نيست. دخالت‌هاي معاونان او در امور مربوط به كميته ملي المپيك هم موضوع جديدي نيست. نزديك به سه سال است كه گودرزي و تيم مديريتش بر ورزش كشور حاكم هستند، اما اوضاع روز به روز در حال بدتر شدن است. در حالي كه تصور مي‌شد ورزش كشور براي تكرار موفقيت تاريخي المپيك لندن گام بردارد، وزارت ورزش با حاشيه‌سازي براي ورزش عملاً شرايط را به گونه‌اي رقم زده كه حالا حتي كوچك‌ترين اميدي براي كمترين موفقيت در المپيك وجود ندارد، جالب اينكه وزارت‌نشينان خيلي راحت بقيه را متهم به كم‌كاري و ايراد را متوجه آنها مي‌كنند.
هرچند كه توقع خاتمه يافتن اختلافات وزارت ورزش با بدنه ورزش كشور توقعي كاملاً بي‌جا و محال است اما مي‌توان از آقايان مدعي اين انتظار را داشت كه حداقل براي حفظ ظاهر هم كه شده طي مدت باقيمانده تا مشخص شدن آخرين سهميه‌ها و برپايي اردوهاي آمادگي تيم‌هاي ملي حاضر در المپيك و شركت در اين ميدان بزرگ دست از اين همه حاشيه‌سازي و حاشيه‌پردازي بردارند و اجازه دهند كه ورزش كشور راه رشد و اعتلا در پيش گيرد. البته نبايد فراموش كرد كه وزارت ورزش به تنهايي مقصر بروز چنين شرايطي در ورزش نيست و بعضاً رفتارهاي كميته ملي المپيك نيز بر آتش اين اختلاف دميده است، اما به هر حال وزارت ورزش به عنوان متولي اصلي و اول ورزش كشور بايد شرايط را به گونه‌اي مديريت كند كه ورزش با كمترين تنش و حاشيه و استرس راهي المپيك شود نه اينكه خود آتش‌بيار معركه شود، اسباب شعله‌ورتر شدن اختلافات را فراهم كند. بديهي است بيان حرف‌هاي تكراري در اين رابطه دردي را دوا نمي‌كند و تنها بايد به انتظار نشست و ديد آقايان مدعي مديريت بر ورزش كشور چه زماني تصميم مي‌گيرند از اين همه اختلاف و دخالت در كار يكديگر دست بردارند، واقعيت اين است كه با وجود چنين شرايطي و در صورت ادامه پيدا كردن اين وضعيت به هيچ عنوان نبايد به موفقيت ورزش كشور در المپيك ريو دلخوش بود.