در شرايطي كه در دولت تدبير و اميد جوانان به كلي به دست فراموشي سپرده شدهاند و در اين ميان وزارت ورزش و جوانان كه مسئوليت اصلي رسيدگي به امور اين قشر از جامعه را عهدهدار است، همه چيز را به حرف و جلسه و همايش و سمينار خلاصه كرده است، روز گذشته و بعد از مدتها، وزير ورزش و جوانان براي خالي نبودن عريضه افاضاتي فرمود كه به خوبي ميشد فهميد حرفهايش براي خوش آمدن بالادستيهايش است و همچنان جوانان بازيچه اين وزارتخانهاند.
آقاي وزير فرمودند: «در دولت گذشته، مشاركت اجتماعي جوانان يك تهديد محسوب ميشد اما در دولت تدبير و اميد، مشاركت اجتماعي جوانان يك فرصت و سرمايه بزرگ اجتماعي است.»
هرچند ايشان توضيح بيشتري در اين مورد ندادند اما از عملكرد دوساله دولت تدبير و اميد در رابطه با جوانان و به خصوص در حوزه مديريتي جناب محمود گودرزي ميتوان فهميد كه آقايان تا چه حد از اين فرصتها استفاده كرده و نيروهايي كه روزگاري تهديدي براي نظام! به شمار ميآمدند را در مسيرهاي درست به كار گرفتهاند.
وزير محترم ورزش كه در هفتاد و سومين نشست شوراي معاونان وزارت ورزش و جوانان صحبت ميكرد از همان ابتدا به جای توضیح درمورد وظایف و عملکرد وزارتخانه متبوعش! توپ را به زمين سازمانها و نهادها و مراكز ديگر انداخت و با بيان اينكه «موضوع جوانان براي دولت و نظام اهميت دارد، به مديران ارشد ستادي و استاني تأكيد كرد، مشكلات و مسائل مربوط به جوانان را خارج از نوبت و به طور ويژه رسيدگي كنند.»
آقاي گودرزي در پرداختن به مسائل جوانان آنقدر از مرحله پرت است كه فكر ميكند بقيه مسئولان و مديران نشستهاند تا ايشان امر كند و آنان چشمگويان به اجراي اوامر بپردازند.
حتماً ايشان مشكلات تحصيلي جوانان را مربوط به آموزش عالي، اشتغالشان را مرتبط با وزارت كار، معضلات و مشكلات روحي و روانيشان را درگير با وزارت بهداشت، افزايش نزاعهاي خياباني و گرايش جوانان به باندها و گروههاي خلافكار را مربوط به نيروي انتظامي و پايين آمدن آمار ازدواج و گرايش به مد و فرهنگ بيگانه و تنزل امنيت اخلاقي جامعه را نيز به نوعي به يك سازمان و نهاد ديگر ربط دادهاند كه اينچنين با غرور به صدور دستور پرداختهاند.
وقتي آقاي گودرزي نظام سخت و پيچيده اداري و بروكراسي زياد را از جمله مشكلات سر راه حوزه جوانان برشمرد و مدعي شد «دستگاههاي مختلف در مورد جوانان، مطابق قانون تكاليفي دارند و تلاش ميكنيم با هماهنگي بين دستگاههاي اجرايي، موضوع جوانان در حاشيه و محاق قرار نگيرد» اين سؤال در اذهان نقش بست كه وزارت جوانان طي دو سال اخير چه كاري براي جوانان انجام داده است و چرا آقاي وزير كه اين همه به دستور دادن عادت دارد تا كنون سعي نكرده هماهنگيهاي لازم را بين دستگاهها به وجود بياورد تا جوانان تا اين حد به حاشيه رانده نشوند؟
اما شاهكار صحبتهاي وزير محترم جوانان اين بود كه «در دولت گذشته مشاركت اجتماعي جوانان يك تهديد به شمار ميرفت...!» جملهاي كه خود به تنهايي قابلپيگيري و نقد و تحليل است. حال بايد پرسيد ايشان و وزارتخانه تحت امرش براي همين جواناني كه امروز و به ادعاي آقاي گودرزي «يك فرصت و يك سرمايه بزرگ اجتماعي به شمار ميآيند»، چه كار كرده و چطور از اين سرمايههاي بزرگ اجتماعي بهره برده؟
با این اوصاف و بااينكه در دورافتادهترين روستاهاي كشور هم مشكلات و نيازهاي جوانان را به خوبي ميشناسند و ميتوانند ساعتها در مورد آنها حرف بزنند و بگويند كه در اين برهه از زمان فقط بايد به راهكارهاي عملي و زودبازده فكر كرد اما هنوز وزارت ورزش و جوانان دلش را به جشنوارههايي خوش كرده كه بهترين راه براي هدر دادن سرمايهها هستند. در همين راستا برگزاري اجلاس بينالمللي جوانان، جشنواره ملي ازدواج، جشنواره اتفاق، ايجاد خانه جوانان و جشنواره ملي جوانان به عنوان بخشي از برنامههاي آينده معاونت ساماندهي امور جوانان وزارت ورزش عنوان شده كه بجاست آقاي وزير با اعلام بودجه اختصاص يافته به آنها بفرمايند در پايان هر كدام از اين برنامهها چه گلي به سر جوانان زده خواهد شد و كدام گره از مشكلاتشان باز ميشود.
