توجه كافي و بها دادن به تيمهاي پايه حلقه مفقوده ورزش ايران است. بهرغم وعدههاي مديران ارشد در عمل، خبري از توجه به ردههاي سني نيست و اين موضوع كماكان يكي از شعارهاي تبليغاتي به شمار ميرود.
پيشرفت ورزش نيازمند توجه به اصولي است كه سالهاست كشورهاي صاحبنام در اين عرصه از آن به بهترين شكل ممكن تبعيت كرده و به اهداف بزرگ خود رسيدهاند. رسيدگي به سرمايههاي ملي آن هم از سنين كم از جمله اصولي است كه رعايت نكردن آن نتيجهاي جز ناكامي ندارد، ناكامي كه متأسفانه اكثر رشتههاي ورزشي در ايران آن را بارها تجربه كردهاند. اين در حالي است كه تا به امروز تعداد انگشتشماري از فدراسيونها براي موفقيت در ردههاي پايه تلاش كرده و به اهدافشان رسيدهاند. نتيجهگرايي، رسيدن به نتيجه ايدهآل در فرصت زماني اندك و تخصيص ندادن بودجه از جمله چالشهايي است كه اكثر رشتههاي ورزشي با آنها دست به گريبان هستند و تاكنون راهكار مناسبي براي پشت سرگذاشتن آنها در نظر گرفته نشده است.
نتيجهگرايي محض اولين عاملي است كه اجازه رشد را به ردههاي سني نميدهد. اصولاً هر فردي كه براي رياست يكي از فدراسيونها نامزد ميشود، سرمايهگذاري روي نونهالان، نوجوانان و جوانان را يكي از مهمترين برنامههايش عنوان ميكند تا در روز رأيگيري مشكلي از بابت به دست آوردن اكثريت آرا نداشته باشد. حال آنكه اين بخش از برنامهريزي صورت گرفته معمولاً به صورت شعار باقي ميماند و هرگز به مرحله اجرايي نميرسد. وقتگير بودن رشد ورزشكاران پايه از جمله دلايلي است كه اغلب مديران ترجيح ميدهند قيد آن را بزنند. از طرف ديگر تيمهاي پايه براي رسيدن به مرحله شكوفايي، نيازمند حضور در مسابقات مختلف هستند كه تحقق اين خواسته نيازمند بودجه بيشتر و البته ريسكپذيري مديران است. با توجه به وضعيت اقتصادي ورزش ايران نميتوان انتظار زيادي براي افزايش بودجههاي در نظر گرفته شده براي فدراسيونها را داشت، اما اينكه مديران از شكست ميترسند و ترجيح ميدهند صندلي مديريتشان را كمتر به خطر بيندازند، موضوع مهمي است كه نبايد ساده از كنار آن رد شد.
سالهاست كه ترس از باخت مانع از اعزام برخي از تيمهاي ردههاي سني به تورنمنتهاي معتبر جهاني شده است. البته در چنين مواردي معمولاً بحث كمبود بودجه و امكانات پيش كشيده ميشود تا ترس مديران كمتر به چشم بيايد.
حال آنكه توجه بيش از حد به نتايج تيمها از سوي رسانهها، مسئولان و مردم نيز معضل اشاره شده را بيش از پيش تشديد ميكند. در ورزش ما و پس از موفقيت هر يك از تيمهاي ملي در هر ردهاي عده زيادي از مسئولان خود را شريك آن موفقيت ميدانند. در صورتي كه در شكستهايي كه بر اثر بيتجربگي و بيتوجهي حاصل شده، هيچ كس حاضر به پذيرفتن سهم خود نيست و حمايتي نيز صورت نميگيرد. حتي در بعضي موارد اين باختها زمينه را براي تسويهحسابهاي شخصي مهيا ميكند. به هر حال براي آنكه از قافله قهرماني و موفقيت در رشتههاي مختلف در عرصه آسيايي و جهاني عقب نمانيم، ضروري است ساز و كاري جدي و منطقي براي سرمايهگذاري روي تيمهاي پايه تدوين شود، سازوكاري كه اين رؤيا را به واقع در كمترين زمان ممكن به واقعيت تبديل كند. اينكه پس از ناكامي تيمهاي ملي بزرگسالان يادي از تيمهاي پايه كنيم و به انتقاد از عدم پشتوانهسازي اصولي بپردازيم، دردي از دردهاي بيتدبيري در پرورش استعدادهاي ناب ورزشي ندارد.
