يكي از مهمترين دغدغههايي كه در حوزه مديريت شهري شهرها و شهرستانها وجود دارد، بحث حفاظت، احيا و گسترش فضاي سبز است كه به واسطه اهميت اين مقوله در شهرداريهاي شهرهاي بزرگي چون تهران واحدي به نام سازمان پاركها و فضاي سبز تشكيل شده است.
با اين اوصاف يكي از پيشنيازهاي ضروري كه مستقيماً در ارتقاي سطح كمي و كيفي خدمات اين سازمان دخيل است، دسترسي به منابع آب است. اين در حالي است كه اين پيش نياز مهم وقتي با محدوديتهاي دوران خشكسالي و بحرانهايي كه اين روزها كشور با آن دست به گريبان است، پيوند بخورد، بيشك حاصلي جز خشكي و خزانزدگي چهره شهر به همراه نخواهد داشت. از اينرو برخلاف اقدامات دقيقهنودي بسياري از ارگانهاي اجرايي و رفع تكليفهايي كه در مواجهه با بحرانها در سر بزنگاه صورت ميگيرد، شهرداري تهران در اقدامي بهوقت، سيستم آبياري قطرهاي را در پاركها و معابر و خيابانها پياده كرد تا در اين رهگذر ضمن مكانيزه كردن سيستم آبياري و صرفهجويي در وقت و هزينه، امر بسيار ضروري مديريت مصرف آب محقق شود.
پس تا به اين مرحله خدمترساني در اين زمينه انجام شده است اما تداوم چنين شيوه به روز و مقرون به صرفهاي كه در نهايت بسياري از دستاوردهاي اجتماعي را در پي خواهد داشت، در گرو صيانت و حفاظت از داشتههايي است كه متعلق به بيتالمال است. با اين وجود اين سؤال مطرح ميشود كه ما به عنوان شهرونداني كه در كنار هم زندگي ميكنيم و اجتماع امروزي را تشكيل ميدهيم، آيا خود را در امر صيانت و حفاظت از بيتالمال مسئول ميدانيم؟ آيا ما فرهنگ برخورد با متخلفاني كه با هر انگيزهاي درصدد تخريب داشتههاي بيتالمال بر ميآيند را داريم و پيشتر چنين فرهنگي را كسب كردهايم؟
متأسفانه پاسخ در اكثر قريب به اتفاق موارد «خير» است! شاهد مثال اين امر ديدهها و شنيدههايي است كه خبرنگار «جوان» در برخورد ميداني با برخي از اهالي و شهروندان مناطق 17 شهريور تا ميدان شهدا و امام حسين و دروازه دولت دريافت كرده است.
اكثر اهالي و كسبه خيابان 17شهريور از سوءاستفاده برخي از همسايگان از شير آبي كه براي آبياري درختان و فضاي سبز اين محدوده تعبيه شده گلايهمند بودند. گلايه مشترك آنان اين بود كه اين همسايگان از ساعت 12شب به بعد شيلنگ آبي را به شير پاي درختان وصل ميكنند و در پاركينگ خود كه حدود هشت تا 10 خودرو در آن پارك است، هر شب يكي دو خودرو را شستوشو ميدهند.
يكي از اهالي ميدان شهدا كه به شدت عصبي است، با برخوردي قهري كه عاقبت منجر به درد دل ميشود ميگويد: بنابر اطلاعاتي كه از رسانهها دريافت ميكنم خانوادهام را مجبور كردهام كه در هفته يك يا نهايتاً دو بار دوش بگيرند، آن وقت در مقابل ميبينم برخي از افراد معلومالحال ميآيند و شير آبياري را دستكاري ميكنند و شبها كه مسير آب باز ميشود تا صبح كلي آب هدر ميرود و وقتي هم كه به اداره آب يا جاهاي ديگر زنگ ميزنيم يا جواب نميدهند يا يك چشم ميگويند و هيچوقت عمل نميكنند.
شهروندي ديگر كه يكي از مسئولان شهرداري است عنوان ميكند كه در شبهاي كشيك چندين مرتبه با او تماس ميگيرند و گزارش ميدهند كه شير لولههاي آبياري توسط معتادان و برخي از كارتنخوابها سرقت ميشود. آيا ميشود هر روز برويم و شير ديگري را جايگزين كنيم.
اما دو نكته مشتركي كه مطالبه اكثر مصاحبهشوندگان محسوب ميشد، اين بود كه اول: فرهنگسازي بايد از رسانه ملي صورت بگيرد.
دوم: بايد مردم خود را در مقابل اموال بيتالمال موظف بدانند و امر به معروف و نهي از منكر كنند.
