به گزارش نکته آنلاین، حالا و در همین زمینه، نشریه انگلیسی تلگراف نوشته است: اگر هم پیمانان تاریخی خود در خاورمیانه را به خاطر دوستی با تهران فراموش کنیم، به دردسر میافتیم.
یک وزیر دیگر انگلیس با ارزوها و انتظاراتی در تهران است تا رابطه با ایران را نزدیکتر کند. از زمانی که انقلاب ایران رقم خورده است، سیاست خارجه بریتانیا این بوده که با ارتباط گیری با اعتدالیون در تهران و منزوی کردن افراطیون بوده است.
در دهه هشتاد، و ماجرای گروگانگیری انگلیسیها در لبنان، سر جوفری هو، وزیر خارجه وقت گفت که بحرانهای گروگانگیری در صورتی حل میشود که رابطه کاری با اعتدالیون در تهران داشته باشیم اما متاسفانه در آن دوران افراطیون به قدرت رسیدند و تنها زمانی گروگانها ازاد شدند که "آیت الله ها" چنین تصمیمی گرفتند.
اخیرا در سال 2003 نیز جک استروا معتقد است که گرایشهای اعتدالی مشابهی را در ساختار سیاسی ایران در دوران محمد خاتمی دیده است. البته این موضوع به بعد از جنگ عراق باز میگردد. اما اقدامات استراو هم به جایی نرسید و دو سال بعد، احمدی نژاد به ریاست جمهوری رسید.
تنها دلیلی که امروز هاموند در تهران است و سفارت را بازگشایی میکند این است که بحران توافق هسته ای با ایران به پایان رسیده است و رابطه میان ایران و غرب بهبود یافته است. رهبران ایران اخیرا تلاش کرده اند که مردم را متقاعد کند رابطه استراتژیک با تهران به نفع منافع طولانی مدت بریتانیاست.
اما به نظر میرسد وزارت خارجه انگلیس متوجه نیست که رابطه نزدیک و طولانی مدت با تهران ممکن است به همپیمانان تاریخی ما با کشورهای خلیج فارس مانند عربستان سعودی صدمه وارد کند. چندین دهه است که همپیمانی استراتژیک با کشورهای خلیج فارس امنیت نیازهای بریتانیا به انرژی را تامین کرده است. و ایا وزارت امور خارج میخواهد این موضوع را نادیده بگیرد؟
اگر چنین موضوعی محقق شود، با یک فاجعه در سیاست خارجی مواجه خواهیم شد. اشتباه نکنید، تا زمانی که آیت اللهها در ایران بر سر کار هستند، ایران هرگز دوست بریتانیا نخواهد بود. اگر انگلستان همپیمانان دیرینه عربی خود را نیز به خاطر جمهوری اسلامی ترک کند، خودکشی کرده است.
