سيلاب و طوفان شامگاه يكشنبه در پايتخت و به ويژه در منطقه كن و سولقان و جاده امامزاده داوود (ع) كه موجب خسارات و تلفات فراوان جاني و مالي و تخريب بيش از 50 دستگاه خودرو و بخشي از باغهاي ميوه روستاييان شد، بار ديگر ناقوس تلخ بيتوجهي به زيرساختها در معابر و جادههاي برونشهري و كمتوجهي به قوانين و مقررات فني و مهندسي در راهسازي و رعايت بستر و حريم رودخانه و ضرورت تأمين و پيشبيني امكانات لازم براي مقابله با بحرانهاي اينچنيني را در يكي از بخشهاي تهران به صدا درآورد.
مسير برونشهري امامزاده داوود (ع) حد فاصل كن تا سولقان به طول 7 كيلومتر در سال 48 و سولقان تا امامزاده داوود(ع) به طول 20 كيلومتر در ابتداي پيروزي انقلاب احداث شده است و از آن سالها تا امروز از نظر ايمنسازي، تعريض خيابان، رسيدگي و رفع نقاط حادثهخيز، نصب روشنايي، پاكسازي زير پلها از زباله و نخاله و بهسازي درهها و باز كردن مسير سيلابها و ايجاد سيل بند و مهار سيلابها و علائم هشدار دهنده و ايجاد امكانات امداد و نجات و درمان در اين جاده پرتردد روستايي و تفريحي كه يكي از محورهاي گردشگري تهران هم هست، كمترين توجه شده است. البته در روزهايي كه مسئولي قصد بازديد داشته، اوضاع متفاوت بوده است. يكي از نقاطي كه در سيل شامگاه يكشنبه ريزش كرد و از تلفات جاني و مالي آن اطلاعي در دست نيست، تنها تونل اين مسير است.
تنها تونل مسير امامزاده داوود، در سال 48 احداث شده و هر عابري قبل و بعد از تونل اگر به سنگهاي غولپيكر مشرف بر جاده بنگرد، هر آن احساس ميكند اين سنگها و صخرهها در حال ريزش است، اما براي مسئولان راهداري اين احساس خطر هنوز ايجاد نشده است و اين سنگها با بارش سيلآسا به سطح جاده ريزش ميكند و تونل بسته ميشود. نكته ديگر نظارت ضعيف دستگاههاي مرتبط است. با توجه به عبور روزانه صدها خودرو و افزايش چند صد برابري تعداد آنها در ايام تعطيلات و كوهستاني و پر پيچ و خم بودن مسير، اين جاده كم ظرفيت را به مسيري حادثهخيز و بحرانساز تبديل كرده است. وقوع چندين تصادف خسارتبار روزهاي گذشته در اين مسير حاكي از بيمبالاتي رانندگان و كمتوجهي به وضعيت خدماتي و رفاهي و امنيتي اين جاده پرتردد، ضرورت توجه ويژه به مسائل آن در تمام طول سال دارد.
توسعه گردشگري در منطقه و رونق كسب و كار و افزايش رستورانها و قهوهخانهها و سفرهخانهها در بستر رودخانه موجب ورود به حريم غيرايمن و غيرقابل اطمينان آن شده و البته در اين سالها كمتر به آسيبپذير بودن آن در حوادث احتمالي در ابعاد مختلف توجه شده است و سيلاب دو روز قبل بهانهاي ميشود تا اينچنين هموطناني كه براي گذراندن اوقات فراغت و تعطيلات يك سفر كوتاه برون شهري را انتخاب كردهاند، در مسير رودخانه دچار حادثه شوند و جان خود را از دست بدهند.
بررسيها نشان ميدهد علاوه بر اينها؛ از عللي كه موجب تشديد حادثه شد، يكي از تونلهاي آزادراه تهران - شمال است كه پيمانكار چيني به منظور احداث تونل در حد فاصل 5 كيلومتري جاده سولقان اقدام به پر كردن بستر رودخانه و دهانه پل مسيل روستاي كشار به رودخانه سولقان كرد تا اينكه سيلاب سهمگيني كه مملو از زباله و زائدات و چوب درختان بود، در دهانه پل متوقف و به داخل خيابان سرازير شد و مردم و مسافران را اسير سيل كرد و در اينباره پيمانكار مربوطه بايد پاسخگو باشد.
در كنار همه اينها، غالب كساني كه گرفتار سيل شدند از كمبود امكانات و نبود كمترين روشنايي شكايت داشتند، چرا كه مسير كن تا امامزاده داوود (ع) علاوه بر اينكه فاقد هرگونه روشنايي است از ايستگاه امداد و نجات و هلالاحمر و درمانگاه اورژانس و شبانهروزي برخوردار نيست و در صورت وقوع هرگونه اتفاقي در اين جاده پر خطر آسيبديدگان بايد بيش از 30 كيلومتر راه كوهستاني را طي كنند تا به مركز درماني برسند. نيروهاي امدادرسان هم در صورت باز بودن و هموار بودن مسير بايد همين مسير را بر عكس طي كنند تا به نقطه حادثه برسند. با اين توصيف جاده مهمي كه در ايام تعطيل و غيرتعطيل اينچنين محل مراجعه ميليوني مردم و مسافران و زائران و گردشگران است، چرا بايد مورد بيمهري و بيتوجهي مسئولان امر قرار گيرد. نه در اين حادثه بلكه در حوادث قبلي هم اين منطقه بهدليل كمبودهاي بيشمار دچار آسيبهاي فراواني شد و مسئولان قول رسيدگي و حل مسائل را دادهاند اما باز روز از نو، روزي از نو؛ اين حادثه دهشتناك نشان داد طبيعت بيدار است، خودمان را به خواب نزنيم!
