در ميان مردم ضربالمثلي است كه ميگويد: «ديكته نانوشته غلط ندارد.» اين ضربالمثل براي موقعي به كار ميرود كه فرد يا گروهي چون كاري انجام نداده است، لذا در معرض قضاوت قرار نميگيرد و هيچ را نميتوان با سنگ محكي مقايسه كرد، لذا اين عدمقضاوت خود به نوعي كارنامه سفيدي را رقم ميزند.
دولت يازدهم نيز در حوزه اقتصادي با اندكي اغماض با اجراي چنين استراتژياي در كنار تاكتيك حمله به عملكرد دولت قبل بيش از يك سال و نيم از عمر خود را گذراند، هر چند در اين مدت گاف توزيع كالاهاي اساسي را داد اما نصفهنيمه آن را رها كرد؛ بارها از اجراي گام دوم هدفمندي و حذف ثروتمندان سخن گفت اما آن را اجرايي ندانست و كارنامه اجرايي شفافي را در معرض قضاوت عمومي قرار نداد.
اما آيا اين روند ميتواند ادامهدار باشد؟ آيا ميتوان همچنان به اميد مذاكرات تمام تصميمات اقتصادي را معلق كرد و ديكته نانوشته و بيغلطي داشت؟
به نظر ميرسد با ادامه اين روند شاخصهاي اقتصادي، شاگرد باهوشي كه تا كنون دم به تله اجرا نداده است در فصل ارائه كارنامههاي دانشآموزان – ماه خرداد و تيرماه ـ گير خواهد افتاد زيرا نقدينگي با افزايش 180هزار ميليارد توماني از ابتداي دولت يازدهم مواجه است، بازار مسكن به عنوان يكي از مؤلفههاي اصلي اقتصاد در ايران در ركود بوده و براساس حجم مجوزهاي صادر شده با كاهش 62 درصدي مواجه است، تقاضاي ورود به بازار كار به شدت در جريان است و تحركهاي لازم حتي بر اساس ايدههاي خروج از ركود غيرتورمي نيز ايجاد نشده است، لذا جشن خروج از ركود بر پايه آمارهاي بانك مركزي آن هم تنها به استناد آمار سه ماه و به بهاي بيشتر شدن ظرفيت توليد صنعت خودرو به زودي و در سه ماهه اول سال بعد خود را نشان خواهد داد، به خصوص كه دولت با مشكل ناخواسته ديگري نيز مواجه است و آن كاهش قيمت درآمدهاي نفتي است، لذا اگر چه شاگرد باهوش در اين مدت با غر زدن نسبت به سخت بودن شرايط قبلي و با حاشيهسازي رسانههايش از زير امتحان دادن شانه خالي كرده است اما بالاخره دير يا زود زمان تحويل كارنامهاي است كه لابد در آن فقط سياسيكاري در مقابل جناح رقيب نميتواند معدل قبولي را برايش به ارمغان بياورد بلكه در آن بايد معدل نمرات انضباط و اخلاق، اقتصاد، فرهنگ و ساير مؤلفهها نيز حداقل 10 را بگيرد. آنجاست كه مردم به عنوان تصميمگيرنده نهايي ديگر به برگه سفيد دولت و غر زدنهاي مسئولان نسبت به دولت قبلي نه فقط نمره قبولي نميدهند كه سفيد بودن كارنامه را صفر تلقي ميكنند.
و آنجاست كه مردم وعدههاي دولت يازدهم را به ياد ميآورند و ميپرسند:
ـ اگر قرار بود 50 هزار ميليارد توماني كه به مسكن مهر تخصيص يافت و تورم ايجاد كرد، 180هزارميليارد توماني كه در اين مدت به نقدينگي اضافه شده صرف چه چيزي شده كه ما آن را نميبينيم و بايد تورم آن را تحمل كنيم؟
ـ گفتيد كه مهمترين عامل تورم افزايش نقدينگي است و كنترل آن را به عنوان مهمترين كار دولت فرض كرديد اما آمارها چيز ديگري ميگويند. چرا آن را كنترل نكرديد؟
ـ قرار بود با معوقات مقابله كنيد، اما چرا حجم نقدينگي از حدود 85هزار ميليارد تومان در ابتداي دولت تنها پس از گذشت 19 ماه به 200 هزار ميليارد تومان افزايش يافته؟
ـ قرار بود رونق و ايجاد اشتغال را داشته باشيم اما با دست روي دست گذاشتن ژنرالها چيزي عايدمان نشد!
ـ قرار بود معيشت مردم با تسلط حقوقي حقوقدانان كابينه در حقوق كارگران لحاظ شود، اما همچنان كاهش قدرت خريد حقوقبگيران تداوم يافته است و...
