كمتر از چهار ماه از سال نگذشته بود كه نتيجه دوپينگ چهار وزنهبردار نوجوان مثبت اعلام شد و همه را در شوك فرو برد.
هنوز پرونده وزنهبرداران باز است كه خبر مثبت اعلام شدن نتيجه آزمايش طالب نعمتپور، كشتيگير فرنگيكار كشورمان، مسئولان را به فراست مياندازد تا كاري انجام دهند، هر چند نعمتپور دو سال از حضور در تمامي ميادين ورزشي محروم شد اما به راستي فدراسيونها در قبال طالب نعمتپورها چه كاري بايد انجام دهند؟ نعمتپورهايي كه بهرغم مشاهده محروميت، باز هم سراغ دوپينگ ميروند و به تصور اينكه همه چيز پنهان ميماند اقدام به استفاده از داروهاي نيروزا ميكنند. فدراسيون كشتي در تازهترين اقدام براي جلوگيري از دوپينگ تصميم گرفته است قبل از هر مسابقه، از كشتيگيران تست بگيرد تا شايد از اين طريق بتواند از رواج اين پديده شوم جلوگيري كند اما فارغ از اينكه اين موضوع نميتواند تصميم درستي باشد، مگر ما در كشورمان دستگاههاي پيشرفته براي تشخيص دوپينگ داريم؟ مگر تا ديروز اين نوع آزمايشها با هزينه بالا به كشور آلمان ارسال نميشد؟ مگر نبايد آزمايشها بسيار دقيق انجام گيرد تا جديدترين نوع مواد نيروزا را در بدن تشخيص دهد؟ پس چطور ميخواهيم اين نوع آزمايشها را در كشورمان انجام دهيم؟
خبر دوپينگ نعمتپور بازتاب گستردهاي در رسانههاي خبري داشت اما مسئولان فدراسيون كشتي به جاي شفاف سازي همه را شايعه، تهمت و افترا عنوان كردند تا شايد بتوانند از تبعات آن خلاصي يابند. امروزه دوپينگ واژه آشنا در ورزش است. ورزش يك ارزش اخلاقي است اما امروز كمتر نشاني از اخلاق در آن ديده ميشود چراكه هستند ورزشكاراني كه براي دستيابي به برتري ورزشي اقدام به استفاده مواد نيروزا ميكنند، جالب اينجاست كه محروميتهاي چند ساله و بعضاً مادامالعمر هم نتوانسته مانعي براي ريشهكن شدن اين معضل باشد.قطعاً ناآگاهي و پيشرفتهاي علم آزمايشگاهي براي تشخيص دقيق اين پديده شوم بيتأثير نبوده اما به راستي چرا با وجود اين همه اطلاع رساني باز هم ورزشكاران ما سراغ اين پديده شوم ميروند؟!
نكته مهم در قصه دوپينگ اينكه چرا دوپينگ بايد يك قدم جلوتر از ورزش باشد و ما همواره تسليم آن باشيم؟ چرا اين اتفاق بايد در زماني بيفتد كه اصلاً انتظارش را نداريم؟ چرا اين موضوع براي ورزشكاران و ملي پوشان ما به يك تابو تبديل ميشود؟ چرا بايد يك ملي پوشي چون طالب نعمتپور با تجربه ميادين آسيايي و جهاني در كشور خودمان مرتكب اين عمل شود؟ به نظر ميرسد مسئله بسيار بغرنجتر از اين حرفهاست. ديگر تنبيه و تهديد راهگشا نيست. به نظر ميرسد جز فرهنگسازي، برنامه ديگري نميتواند اين پديده را شكست دهد، اين در حالي است كه ما چند ماه ديگر بازيهاي آسيايي اينچئون را پيش رو داريم و براي تكتك مدالهاي آن برنامهريزي كردهايم و اگر باز هم ناخواسته دچار دوپينگ شويم نه تنها نميتوانيم عنوان چهارمي گوانگژو را تكرار كنيم بلكه آبرويمان هم در سطح آسيا خواهد رفت، پس بايد هر چه زودتر و اين بار زودتر از دوپينگ اقداماتي انجام دهيم و اجازه ندهيم كه خدايي ناكرده در آسيا و ميادين بينالمللي شرمسار شويم.
