زمانی که قرار شد شهر های جدیدی با امکانات زندگی شهری در اطراف تهران احداث شود ، دولت را بر آن داشت تا در این زمینه دست به اقداماتی اصولی زند . تا اینکه بالاخره سیاست ایجاد شهر های جدید با هدف مهار رشد بی رویه جمعیت و کنترل مهاجرت به شهرهای بزرگ به ویژه تهران بر اساس مصوبه سال 1364 توسط هیات وزیران اتخاذ گردید . بر همین اساس هیئت وزیران در تاریخ 23 اسفند 1368 احداث شهر جدید پردیس را در فاصله 15 کیلومتری شرق تهران در کنار جاده ترانزیتی تهران – مازندران تصویب نمود . و سپس نیز قدمهای اولیه برای ساخت این شهر برداشته شد . بطوری که در طی این سالها ، روند ساخت و ساز همچنان ادامه دارد و جمعیت این شهر نیز روز به روز در حال افزایش است . اما آنچه که در این زمینه قابل تامل است و ساکنان پردیس را با نارضایتی روبرو ساخته ،بحث پرداخت عوارض برای ساکنان این شهر است که در طی این چند سال نه تنها تمهیدات خاصی در این زمینه برای ساکنان آن در نظر گرفته نشد ه ، بلکه سال به سال به مبلغ آن نیز افزوده شده است.
***
2500 برای 15 کیلومتر
«در هیچ جای دنیا رسم بر این نیست که افراد برای وارد شدن به محل زندگی خود مبلغی را تحت عنوان عوارض پرداخت کنند . اما مثل اینکه این رسم با ساخت شهر جدید پردیس قرار است به دیگر رسوم اضافه شود!»
این جمله ایست که یکی از ساکنان پردیس بیان می کند . وقتی با بسیاری از اهالی پردیس باب صحبت در این زمینه باز شد هیچ کس از این امر راضی نبود . چرا که بدلیل نزدیک بودن مسافت شهر جدید پردیس به تهران ، بسیاری از ساکنان این منطقه با اینکه محل زندگی شان در پردیس است اما به دلایل مختلف در مسیر تهران - پردیس در رفت و آمد هستند اما به ناچار باید این عوارض را پرداخت کنند . حتی اگر در شرایطی خاص مجبور باشند از ماشینهای خطی و یا آژانس استفاده کنند ، اگر از بزرگراه تردد کنند ، باید کرایه بیشتری پرداخت نمایند چون بدلیل وجود عوارض کرایه بیشتری از مسافرین دریافت می شود.
یکی از ساکنان پردیس در این زمینه می گوید : « خیلی ها محل کارشان تهران است و هر روز باید این مسیر را طی کنند و در دو نوبت رفت و برگشت عوارض 2500 تومانی را پرداخت نمایند . یعنی در یک روز 5000 هزار تومان برای 15 کیلومتر مسیر و در یک ماه چیزی معادل 120000 هزار تومان . اما اتوبان تهران – قم که یک مسیر 125 کیلومتری است فقط 300 تومان عوارض در یافت می شود . آیا واقعا این انصاف است ؟» این شهروند ساکن پردیس می گوید : «این بزرگراه برای راحتی رفت وآمد و جذب جمعیت بیشتر در پردیس ،راه اندازی شداما وجود چنین عوارضی ، یک هزینه اضافی و تحمیلی محسوب می شود که بناچار باید پرداخت نمود درغیراینصورت بایداز جاده قدیم جاجرود تردد کرد در حالی که می شد این عوارضی را بعد از ورودی پردیس قرار داد تا ساکنان این منطقه به اجبار و با نارضایتی مجبور به پرداخت این عوارضکه یک هزینه اضافی محسوب می شود، نباشند. »
ناراضی ها نیایند
البته بعد از احداث آزاد راه تهران – پردیس اعلام شدکه برای ساکنان پردیس کارت تردد 500 تومانی صادر شود. اما طبق گفته ساکنان این شهر جدید ، کارت های تردد آنقدر محدود بود که فقط تعداد بسیار کمی از افراد توانستند آن را در اختیار داشته باشند . چرا که به علت توزیع ناعادلانه کارتهای تخفیف از سوی شرکت عمران پردیس ، بقیه ساکنین ، باید 1500 تومان بابت عوارض پرداخت می کردند . هر چند که پس از مدتی کارتهای در نظر گرفته شده هم به برچسب تبدیل شد و با مبلغ بالاتری برای مدت زمان محدودی شارژ گردید . اما پس از مدتی زمزمه هایی برای یکسان سازی مبلغ عوارضی برای همه ساکنین به گوش رسید . تا اینکه بالاخره در روزهای آغازین سال جاری ، مبلغ عوارض اتوبان تهران - پردیس تغییر پیدا کرد و عوارضی که از زمان شروع 1500 تومان تعیین شده بود ، و سپس 1800 تومان اعلام شد ، هم اکنون نیز 2500 تومان می باشد . البته با تصویب این مبلغ ،مدیر عامل آزاد راه تهران - پردیس اعلام کرد : « اهالی پردیس می توانند از عوارض الکترونیکی تخفیف دار استفاده کنند .» در حالی که دارندگان عوارض الکترونیکی معتقدند ، تفاوت قابل توجه ای بین عوارض الکترونیکی و مبلغ اصلی عوارض آزاد راه تهران - پردیس به چشم نمی خورد . هرچند که به تازگی دیگر این تفاوت اند ک هم احساس نمی شود و برخوداری از برچسب عوارض الکترونیکی به مثابه پرداخت پول عوارض درهمان لحظه است، فقط با این تفاوت که میتوان بدون مکث ، از جلوی گیت های عوارضی عبور کرد. البته در پی اعتراضات ساکنین و مسافرین هر روزه پردیس مبنی بربالا بودن این عوارض، وزیر راه اعلام کرد ؛ « هر کس از این امر ناراضی است از این مسیر عبور نکند.»
هرچند طبق گفته وزیر راه میتوان از این مسیر عبور نکرد و برای رسیدن به پردیس ، جاده قدیم و پیچ در پیچ تهران - جاجرود ، دماوند را طی کرد، اما به قیمت تحمل وحشت واسترس ناشی از وجود بسیاری از ماشینهای سنگین با آن حرکت های خاص و حوادث در کمینشان، که گاهی از اوقات به واقع باید با چشمان بسته از کنارشان رد شد.
