در حال حاضر ساخت و سازهایی جدید و بدون هماهنگی در شهر تهران در حال وقوع است که باعث آسیب های جدی به بافت شهری و همچنین تک بناهای ارزشمند تهران شده است از جمله آنها می توان به ساختمان هایی که اطراف مجموعه تئاتر شهر تهران بوجود آمده است اشاره نمود، مجموعه تئاتر شهر در تقاطع خیابان ولی عصر و انقلاب اسلامی در گوشه جنوب غربی پارک دانشجو قرار دارد و یکی از کاملترین مجموعه های تئاتری ایران به شمار می رود و علاوه بر آن جزو تک بناهای نمونه و فاخر شهر تهران می باشد که مربوط به دوران قبل از انقلاب می باشد. ساخت این بنای بسیار باشکوه که در سال 1346 آغاز شده و در بهمن ماه سال 1351 به پایان رسیده، ساختمان دایره ای شکل با فرم منحصر به فرد خود با پوششی از آجر و کاشی های فیروزه ای و همچنین ستون های زیبا که آن را احاطه کرده است علاوه براینکه یک اثر تاریخی معماری ماست بلکه یک نماد فرهنگی نیز به شمار می آید، زیرا خاطرات هنرمندان بسیاری را با خود به همراه دارد. هدف از احداث بنا در جوار پارک و فضایی باز برای کنترل حریم تئاتر شهر بوده است تا برای همیشه مانند نگینی مدور و ماندگار در این فضا بدرخشد و از هر جهت نظر رهگذران را به خود جلب کند، در دورانی که چهار راه ولیعصر اینقدر شلوغ نبود این بنا هماهنگ با محیط اطراف خود بود، حوضی داشت و آرامشی، هنگامی که از سالن تئاتر بیرون می آمدی برای لحظه ای روی سکوی کنار آن می نشینی و نمایشی که دیده بودی تو را به تفکر وا می داشت، اما امروزه افزایش ترافیک و حجم انبوه ساختمان هایی که آن را احاطه کرده است و علاوه بر این موارد، نا امنی های موجود در پارک دیگر مکان مناسبی برای تفکر و تعمق نمی باشد بلکه به سرعت دنبال راه فراری می باشی برای دوری از شلوغی ها و هیاهوی اطراف آن، متاسفانه در حال حاضر پس از گذشت سال ها احداث بی رویه مراکز تجاری و اداری، ایستگاه های خوراکی و ایستگاه مترو، نه تنها سبب گردیده تا درخشش این بنا کاهش یابد و نمای آن را تحت شعاع قرار داده بلکه ساخت و سازهای غیر اصولی و لرزه های حاصل از تونل های زیر زمینی که در هر بار حرکت مترو، لرزه بر اندام بنا می اندازد تهدیدی جدی بر روی کاهش استحکام بنا گردیده است. با اینکه این بنا قلب فرهنگی شهر تهران به شمار می آید اما این روزها ضربان این قلب تپنده در لابه لای ساخت و سازهایی که انگار قرار نیست به پایان برسد از شمار افتاده است مگر نه اینکه این بنا هویت خود را در فضای خالی اطراف خود پیدا می کند تا مردم از هر طرف امکان تماشای زیبایی و عظمت آن را داشته باشند. با اینکه قدمت این بنای استوانه ای به 42 سال می رسد ولی خیلی زود چهره آن به پیری نشسته و مظلومانه در میان حصارهای بلند مانند یک زندانی محبوس شده است کاش می توانستیم آنگونه که استحقاق اوست ارج نهیم.
