بررسی رابطه حقوقی میان مجلس و تیم مذاکره کننده هسته ای در گفت و گوی « جوان» با دكتر محمد دهقان،عضو هیات رییسه مجلس شورای اسلامی

مجلس اتاق شيشه اي نظام است

دکتر محمد دهقان عضو هیات رییسه مجلس نهم شورای اسلامی است.وی سه دوره است که در مجلس حضوری فعال دارد و به دلیل تخصصش یعنی دکترای حقوق خصوصی عضو کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس نیز می باشد.
دهقان می گوید که دولت قبل از واگذاری وظیفه مذاکرات هسته ای به وزیر خارجه، باید تکالیف حقوقی این ماجرا را حل می کرد و معتقد است که وزیرامور خارجه ممكن است در مقابل مجلس داراي دو حيثيت باشد، یکی ازنظرنماینده شورای عالی امنیت ملی و دیگری وزیر خارجه هرچند مجلس بایستی بتواند از تمامی وظایف وزیر تحقیق و سوال کند. وی معتقد است که در حال حاضر نباید بیش از خطوط قرمز کشور برای تیم هسته ای محدودیت قایل شد زیرا مساله اساسی متحد شدن همه آحاد جامعه در خصوص نتیجه مذاکرات است که اگر مثبت باشد به نفع کشور و برداشتن تحریم ها است و اگر منفی باشد مشخص می شود که دولت تمامی تلاشش را برای برداشتن تحریم ها و مذاکره در چارچوب صیحح انجام داده است و حال زیاده خواهی غربی ها به ویژه آمریکا است که اجازه نتیجه گیری نمی دهد...."لازم به ذكر است كه اين گفت و گو پيش از حصول  نتيجه مذاكرات انجام شده است.


*** اقای دکتر این بحث طرح دو فوریتی برای الزام دولت به پایبندی به حقوق هسته ای کشور برای چیست؟مجلسی ها به تیم مذاکره کننده یا دولت اطمینان ندارند؟
کارهایی که چه دولت وچه مجلس وچه سایردستگاه ها بخواهند درزمینه سیاست خارجی انجام دهند باید با هماهنگی کلی در صدر نظام صورت بگیرد. بخشی از این طرحی که دوستان مجلسی ما آماده کرده اند که البته هنوز تصمیمی  برای آن در مجلس گرفته نشده، کاملا منطقی است..

***و بخش دیگر آن؟؟
بخشی ازاین طرح ممکن است محدودیت هایی را برای تیم مذاکره کننده ما بوجود بیاورد. البته یک بخش از جمله محدودیت های خاصی است که سیاست های اصلی نظام آن ها را مطرح می کنند و در واقع خط قرمزهای نظام هستند و طبیعتا برای تیم مذاکره کننده این خط قرمز مشخص شده است. من شفاف تر بخواهم صحبت کنم باید بگویم مثلا خط قرمز تیم مذاکره کننده ما این است که به هیچ وجه غنی سازی اورانیوم را متوقف نکنند ونظام برای آن ها محدوده را مشخص کرده است. خط قرمز ما درعرصه هسته ای این است که سایت فردو وسایت آب سنگین اراک تعطیل نشده ومواد تولید شده ما درداخل کشوربه هیچ وجه به خارج از کشور منتقل نشوند. نظام تمام این ها را به عنوان خط قرمز از قبل مشخص کرده و تیم هسته ای ما هم در همین چارچوب باید مذاکره کنند و نمی تواند از این خط قرمزها عبوری داشته باشند. حالا اگر مجلس شورای اسلامی بر همین چارچوب ها و همین خط قرمزها تاکید می کند طبیعا این طرح کاملا مورد تایید همه است و در غیر این صورت درست نیست.

***بنابر این چه الزامی برای نگرانی وتاکید و تصویب طرح دو فوریتی و این ها وجود دارد؟
ببینید تا این بخش طرح به نظرمن کاملا منطقی است که خط قرمزهای اصلی نظام هم آن ها را کاملا مشخص کرده است .این خط قرمزها ازجایگاهی بالاتر ازمجلس مشخص شده اند و طبیعتا الزام بیشتری نیز از الزام مجلس برایشان وجود دارد که اگرما هم برآن ها تاکید کنیم، پسندیده است.
**مگر طراحان دنبال غیر خط قرمز ها هم هستند؟
اگر مواردی خط قرمزنباشد و مجلس آن را به عنوان خط قرمزمشخص کند باعث بسته شدن دست تیم مذاکره کننده ما می شود و ازلحاظ اصولی هم ممکن است با مواضع نظام، زاویه داشته و ازلحاظ سیاسی به صلاح مجلس نباشد.

*** این طرح این ویژگی ها را داشته است؟
اکثریت این بخش طرح تاکید برهمان خط قرمزها است و در بعضی از قسمت هایش هم ممکن است یک محدویت های بلاوجهی برای تیم هسته ای ما ایجاد کند که به صلاح نیست.

*** تا چه اندازه این طرح را درمجلس جدی می دانید؟
فعلا طرح مطرح شده و طبیعتا اگرهم در دستور قرار بگیرد اشکالاتی که در گوشه هایی از آن وجود دارد باید برطرف شود. من اگر بخواهم روشن تر صحبت کنم مثلا در حال حاضرهم خودمان و هم طرف های مذاکره کننده می دانند که بیش از چهارصد کیلو اورانیم غنی شده 20 درصد در کشور ما وجود دارد که فعلا آن را لازم نداریم.البته این نکته را تاکید کنم که اورنیوم غنی شده 20 درصد راهرچه انباشت کنیم برای آینده لازم داریم اما در حال حاضربه آن نیازی به این مقدارنیست. ممکن است در این مورد اختیاراتی به تیم مذاکره کننده داده شده باشد تا بر سر این مساله مذاکره کنند.

*** حالا واقعا چنین اختیاری داده شده است؟
اگر چنین اختیاراتی داده شده باشد ما نباید در مجلس برای آن ها ایجاد محدودیتی  کنیم که جلوی نقش آفرینی آن ها را بگیرد.

***مجلس می تواند و یا می خواهد که این قبیل محدودیت ها را ایجاد کند؟
می توانیم ایجاد کنیم ولی اگر سیاست های کلی و سیاست خارجی کشور محدودیتی برای تیم هسته ای ما ایجاد نکند و بعد مجلس بخواهد ایجاد کند، به صلاح کشور نیست. یعنی ما نباید محدودیت های بلاوجه ایجاد کنیم، بالاخره مجلس، دولت و تیم مذاکره کننده و همه و همه باید در این زمینه در چارچوب قانون اساسی با راس نظام هماهنگ شوند. ما نمی توانیم برای تیم مذاکره کننده در این زمینه محدودیت هایی ایجاد کنیم که می دانیم این محدودیت ها توسط راس نظام ایجاد نشده اند. ایجاد محدودیت وقتی که در راستای سیاست های نظام باشد درست، پسندیده وقابل تاکید است و جایی هم که این ایجاد محدودیت ها درراستای سیاست های نظام نیست و این طبیعتا بدون جهت برای تیم مذاکره کننده مشکل ایجاد می کند به صلاح کشورنیست.

***این عدم اطمینان به تیم مذاکره کننده است یا جهت گیری سیاسی آنها با هم فرق دارد؟ چنین ترسی در اوج بحرانی که در مذاکرات داریم و برای تصویب یا عدم تصویب توافقنامه لب مرز هستیم، درست است؟
من طبیعی می دانم که برخی از نمایندگان اعتماد کافی به تیم مذاکره کننده نداشته باشند ولي اكثر نمايندگان بر اساس رويكردي كه نظام دارد به تيم مذاكره كننده اعتماد دارند.

***چرا؟ به چه دلیل؟ قراینی برای این عدم اعتماد کافی وجود دارد؟
نه اما مساله به دلیل تجربیات گذشته درسال 82 و84 به ویژه سال 82 درنوع خود قابل تامل و ویژه می باشد.تجربیات آن دوران نشان داد که ما مدام عقب نشینی کردیم و آمریکایی ها هم جلو آمدند، تا جایی که می خواستند ما را وادار کنند کلا همه چیز را زمین بگذاریم. این تجربه گذشته تلخی خود را درکام مجلس و ملت ما داشته که طبیعی هم هست و در حال حاضر هراتفاقی می افتد نگاه ها به گذشته هم معطوف می شود. بخشی از نمایندگان طبیعتا این نگاه و نگرانی را دارند اما چه در گذشته، چه در دوره سال 82 تا 84،که آقای روحانی مدیریت مذاکرات را برعهده داشتند وچه سال 84 تا 92 که تقریبا درذیل دولت آقای احمدی نژاد این مذاکرات انجام می شد و چه امروز که دولت تحت ریاست آقای روحانی بازگشته است و متصدی مذاکره آقای ظریف هستند، واقعیت این است کسانی که مذاکره می کنند به صورت بارزی باید با هنجارهای تعبیه شده و چارچوب های مشخص شده از سوی نظام هماهنگ باشند.

***به نظرتان هماهنگند؟
به نظر من همین طور است. بعضی از نگرانی ها به خاطر گذشته است اما در کنار این باید نوعی خوشبینی هم داشته باشیم به خاطر اینکه دولت، دولت جمهوری اسلامی است و کلیات مسائل هم با رهبر انقلاب هماهنگ است، ما باید این نگرانی گذشته را با این دیدگاهی که رهبر انقلاب امروز بیان می کنند درهم بیامیزیم. وقتی رهبر معظم انقلاب تاکید می کنند که آنها بچه های خودمان هستند، باید بر همین مبنا رفتار کرد.

***یعنی ایشان بر این تاکید داشتند که با گذشته فرق دارند و باید این اعتماد وجود داشته باشد؟
بله ایشان می خواهند نوعی اطمینان ایجاد کنند و به همه عناصر سیاسی این مطلب القا شود که نوعی اطمینان نسبت به این تیم بوجود بیاید. حتی مقام معظم رهبری درمیان نیروهای بسیجی بازهم بر حمایت از تیم مذاکره کننده تاکید داشتند و اینکه باید به آنها کمک کنیم و حتی فرمودند که من هم به این ها کمک می کنم. بدبینی نباید وجود داشته باشد زیرا هیچ حجت شرعی نداریم که این گونه بدبین باشیم.

***بنابر این در این دوره تکلیف مجلس و نماینده ها چیست؟
 ما باید هوشیارهمراه با دغدغه اما بدون بدبینی مفرط باشیم. رهبر معظم انقلاب به صراحت و به کرات تاکید کرده اند که آنها بچه های ما هستند و من از آنها حمایت می کنم  ونسبت به این ها خوشبین ونسبت به آمریکایی ها بدبین هستم. وقتی این مطالب را رهبرانقلاب به عنوان مسئول سیاست کلی وسیاست خارجی کشوربیان می کنند تنها دغدغه ای که ما باید داشته باشیم این است همان راهی که رهبر انقلاب مشخص کرده اند، توسط تیم مذاکره کننده ایرانی طی شود و ما از این دغدغه دیگرنباید فراتر برویم زیرا در این صورت ازنظر سیاسی اصلا خدمت به کشور نکرده ایم.

***منظورتان از این عدم خدمت چیست؟
جریاناتی به دنبال این هستند که اگردرمذاکرات ناکامی ایجاد شد، این ناکامی را به گردن دیگران بیاندازند. ما از قبل باید هوشیار باشیم و شانه مان را زیر این ناکامی احتمالی آینده نگذاریم.واقعا چه دلیلی دارد؟ اگرمذاکره این تیم به ثمررسید چه بهترزیرا همانطور که رهبر انقلاب فرمودند، مذاکره شده است و درعین حال درآن چارچوبی که مشخص شده حقوق اساسی وحقانیت خودمان را به جهانیان اثبات کرده ایم. همچنین برخی از رفتارهای ناجوانمردانه که دنیا علیه ما طراحی کرده و سامان یافته است را هم از بین می بریم، لذا برای ما بُرد کامل است.

 *** اگرمذاکرات طبق خواست ما و با این الگو به نتیجه نرسد چه دستاوردی دارد؟ شما دو صورت را دارای دستاورد برای ما می دانید؟
اگرما در مذاکرات به نتیجه نرسیم طبیعتا آن زمان دو دستاورد اصلی دیگر برای کشور ما  به وجود می آید. یکی اینکه به ما دوباره اثبات می شود که باید روی پای خودمان بایستیم ودوم اینکه بخشی از مردم ما که دراین سال های متمادی تحت تاثیر فشارهای خارجی وتبلیغات فکرمی کنند اگرمذاکره کنیم مشکلاتمان حل شده وتحریم هایمان برداشته می شوند، مانند سایرملت ایران به این نتیجه خواهند رسید که مشکل مذاکره از سوی ایران وازنظام اسلامی نیست. اگر مذاکره ای صورت نمی گیرد و اگر مشکل ما با آمریکا حل نمی شود،ناشی ازسیاست های نظام نیست بلکه این آمریکایی ها و اروپایی ها هستند که در واقع زیاده خواه، زورگو،غیرمنطقی و در قبول استدلال و پذیرش منطق ما بی مبنا هستند.

***این را به دنیا اثبات می کنیم یا فقط به برخی از افراد ملت خودمان؟
 ما به همه دنیا ثابت کردیم که درهر صورت مسیری که انتخاب شده یک مسیر برد- برد است و برای ما این مسیر که اتخاذ شده ضرری ندارد و مذاکره هم بین دو دشمن است. ما وقتی با آمریکا شروع به مذاکره کردیم آن را به عنوان مذاکره بین دو دشمن برای کاهش دشمنی ها تصور کردیم نه اینکه مذاکره بین دو دوست باشد. ما آمریکا را دشمن درجه یک خود می دانیم کما اینکه آمریکا و اسرائیل هم ما را مشکل درجه یک خود می دانند. برای کاهش این دشمنی و برای رفع برخی از این ناملایمات و مشکلات و از طرفی برای اثبات حقانیت مان به دنیا وارد مذاکرات شده ایم. درحال حاضراین اتفاق، سیاست نظام است بعضی از دوستان نباید کاری کنند که اگراین ناکامی به وجود آمد دوباره یک جریانی بیایند وبگویند ما خواستیم مذاکره کنیم ويك جريان سياسي نگذاشتند، این خواسته های نظام را محقق نمی کند.

***بنابر این نظام اسلامی در این میان دقیقا به دنبال چه هدفی است؟
 به نظرمن نظام دنبال این است که اگراین مذاکرات  به نتیجه برسد که ما حقانیت خود را اثبات و صلح آمیزبودن انرژی هسته ای مان را ثابت کردیم و آن را هم تعطیل نکردیم واز سوی دیگرراهمان را هم ادامه داده وتحریم ها را برطرف کردیم،این موضوع هیچ ضرری برای ما ندارد و تمامش استفاده است. ازسوی دیگرممکن است این مذاکرات در نهايت به نتیجه نرسد که اگر این اتفاق بیفتدهمه ملت ما بر این باوریک دست می شوند که این مساله تقصیر آمریکایی ها است.

***دراین میان مجلس چطورمی تواند نقش آفرینی کند؟
اگردرمجلس طوری رفتار کردیم که مقصرعدم به نتیجه رسیدن مذاکرات برگردن جریان حزب الله افتاد، آن خواسته نظام که می خواهد ثابت کند که مشکل ازجانب آمریکایی ها است،تحقق پیدا نمی کند.این مساله بسیار دقیق و حرف ظریفی است، یعنی درحال حاضرنظام باید دریک دستگی قرارداشته باشد. بعضی ها دنبال ایجاد دودستگی ودوگانگی دردرون نظام هستند. برخی ازشخصیت های مهم که متاسفانه دراین سال های اخیر درزمان فتنه و بعد ازآن دچار واگرایی ازنظام شده و به نوعی از لحاظ فکری واعتقادی ازنظام جدا وبه صورت عاریه ای در درون نظام نگه داشته شده اند، به دنبال آن هستند که در داخل نظام نوعی دوقطبی ایجاد کنند. یک قطب بشود طرفدار مذاکره با آمریکا و بخشی از ملت را پشت سر خود قرار دهند و قطب دیگر هم مخالف مذاکره با آمریکا شوند که آن ها هم به نام طرفداران نظام و نیروهای حزب الله یک قطب می شوند،اما نظام هوشیارانه این دو قطبی را برهم زده است. پرچم مذاکره و پرچم نرمش قهرمانانه در دست رهبر انقلاب است و خود رهبر معظم انقلاب هم چارچوب ها و خط قرمزها را مشخص کرده اند که این دوگانگی بوجود نیاید. حالا تعدادی از افراد ممکن است بر اثر غفلت جهت را به سمت دوگانگی ببرند. ما نباید بگذاریم این دوگانگی ایجاد شود. نظام در این زمینه یکدست است، مجلس، دولت و راس نظام همه یک جور حرف می زنند و می خواهند این مذاکره درچارچوبی که درباره آن صحبت کردیم به نتیجه برسد و اگر به نتیجه نرسید ملت همه یکدست بمانند و بگویند تقصیر آمریکا واروپا بود.

***فکر می کنید درحال حاضر این واقعیت پنهان و یا مبهم است؟
این طورنیست. ما همین الان هم می دانیم تقصیراروپا و آمریکا است ولی می خواهیم همه این را بدانند.نباید هیچ کس در این کشور پیدا شود که بگوید تقصیر ما است و ما می خواهیم این مساله ثابت شود. وقتی قرار است این موضوع را ثابت کنیم طبیعی است که این جا رفتاری از خود نشان ندهیم که جریانی فردا دوباره بگوید که این ها نگذاشتند که نتیجه ای حاصل شود. ما باید کاری انجام دهیم و این ها را حذف کنیم تا بشود مذاکره کرد. حالا اگر دراین میان ما رفتاری از خود بروز دادیم که کمک به آن جریانی کرد که ناکامی هایش را به گردن مجلس و حزب الله بیاندازد این خدمت به نظام نیست. این یعنی هر رفتاری که به ذهنمان رفتاری انقلابی است، احتمال دارد، به صلاح نظام ومملکت نباشد. باید با دیدن و رعایت همه جوانب عمل کرد.

***یعنی باید کاملا خوش بین بود؟
خیر- این طورنیست که ما باید نسبت به مذاکره و یا نسبت به تیم مذاکره کننده خوشبینی مفرط داشته باشیم. این مذاکره و دیپلمات هایی که در گرد آن می نشینند، دراحاطه انبوهی ازمحدودیت ها، فشارها و تحمیل شرایط هستند و طبیعی است که در جایی ممکن است آنها بخواهند از خط قرمزها عبور کنند و ما باید مواظبت کنیم و اگر کمترین بویی بردیم که کسی می خواهد از خط قرمز عبور کند حتما باید جلوی آن را بگیریم.

***مجلس چگونه متوجه می شود که تیم مذاکره  کننده می خواهند از خط قرمز عبور کنند؟
ازابتدا که مذاکرات صورت گرفته به این صورت نبوده که همه چیز درمجلس باز شود، ازابتدا شورای عالی امنیت ملی متولی مذاکرات بوده است.این تیم تحت تدبیررهبرمعظم انقلاب مذاکره می کردند و طبیعتا رئیس مجلس ویا برخی ازعناصر مجلس در جریان قضایا قرارمی گرفتند.

***برخی از نماینده ها معتقدند که اگر در تیم مذاکره کننده شخصی از مجلس هم حضور داشته باشد اطلاعات به صورت دقیق تر و شفاف تر به مجلس انعکاس می یابد؟
یک دفعه ای که نمی شود چنین کاری کرد و در تیم مذاکره کننده از نمایندگان کسی را فرستاد. شورای عالی امنیت ملی طبق قانون اساسی ما زیرنظررهبرانقلاب است. رئیس شورای عالی امنیت ملی رئیس جمهوراست ومصوباتش بدون تایید رهبری هیچ ارزشی ندارد. این اصل 176 قانون اساسی است، بنابراین شورای عالی امنیت ملی جایگاهش مشخص است و امروزهم تشکیل نشده واز گذشته بوده و اعضایش هم در قانون اساسی مشخص شده بوده و نحوه انتخاب اعضایش هم مشخص شده و این برای امروز نیست. هرچند این دولت ممکن است که از نظرسیاسی تفاوت هایی با مجلس داشته باشد اما بالاخره دولت های گذشته هم در همین خط بودند و از مجلس در شورای عالی امنیت ملی به جز رئیس مجلس کسی حضور نداشته است و در حال حاضرهم وجود ندارد و اینکه ما حالا بیاییم وبگوییم که ازمجلس کسی به تیم مذاکره کننده اضافه شود، وجاهت قانونی ندارد. آن جایگاه مبتنی بر اصل 176 قانون اساسی اداره می شود و روشن است که افرادش چطورباید انتخاب شوند و ما نمی توانیم برای آنجا تعیین تکلیف کنیم. ما با قانون عادی نمی توانیم راجع به اصل 176 قانون اساسی حرفی بزنیم که مقایر با اصل 176 باشد و نمی توانیم برای آنجا تعیین تکلیف کنیم.

***اینکه مذاکرات در دولت جدید مستقیم زیر نظر وزارت خارجه قرار گرفته از سویی یک امتیاز مثبت برای برای مجلس است که می تواند به صورت مستقیم از رییس این تیم سوال و جواب داشته و گزارش بخواهد اما از سوی دیگر این مساله بار وزارت خارجه را نیز بسیار سنگین کرده است...
ببینید آنجایی که اقداماتش ناشی ازتصمیمات شورای عالی امنیت ملی و درراس آن عملا رهبرمعظم انقلاب اسلامی است، مجلس نمی تواند وارد شود، چه مسئول اجرا وزیر خارجه باشد چه مسئول اجرا یک فردی مانند گذشته یعنی آقای جلیلی باشد، فرقی نمی کند.

***مجلس قبلا می توانست به طور مستقیم مسئول تیم مذاکره کننده را احضار کند؟ یعنی در این جایگاه قادر نیست،
ببینید وزیرخارجه درحال حاضردوحیثیت دارد. یکی حیثیت وزیرخارجه ای اوست، طبیعتا ما مثل گذشته می توانیم وزیر خارجه را احضار کنیم و راجع به تصمیماتش سوال ویا استیضاحش کنیم. این بحث ظریفی است که تابه حال کسی آن را مطرح نکرده است.اگر بخواهیم دقیق در این مورد حرف بزنیم و درعین حال هم مبتنی بر قانون اساسی وهم مبنتی برمصالح کشور باشد، باید بگوییم وزیرخارجه درحال حاضر دارای دو حیثیت است، یک حیثیت وزیرخارجه ای بودن اوست ویک حیثیت نماینده نظام در مذاکرات هسته ای است. آن بخش که نماینده نظام جمهوری اسلامی ویا به عبارتی نماینده شورای عالی امنیت ملی و در واقع نماینده مقام معظم رهبری است و مجری تصمیمات شورای عالی امنیت ملی در مذاکرات هسته ای می باشد. در اینجا مجلس نمی تواند از وی طبق قوانین رایج مجلس سوال کند. این باید روشن شود و من در این مورد نمی توانم قضاوت کنم و قانون را می گویم. وزیر خارجه تا زمانی که وزیر خارجه است نسبت به وزارت خارجه و حوزه وزارت خارجه که وظیفه وزیر است می تواند مورد سوال مجلس بر اساس اصل 88 قانون اساسی قرار بگیرد.

***دقیقا همین جا سوال اصلی پیش می آید که آیا مذاکرات هسته ای در حال حاضرجزو وظایف وزیر است، یا جزو مسئولیت هایی است که مجری مصوبات شورای عالی امنیت ملی به حساب می آید؟
بحث همین جا است. تصمیمات شورای عالی امنیت ملی بدون امضای رهبری ارزشی ندارد و در حال حاضر وزیر امور خارجه به عنوان مجری تصمیمات شورای عالی امنیت درحال انجام مذاکرات و مسئول مستقیم این پرونده است بنابر این مذاکره جزوی از وظایف وزیر قرار گرفته است. اگر مورد اول باشد همان طور که ما از آقای جلیلی نمی توانستیم سوال کنیم از ایشان هم نمی توانیم سوال کنیم و اگر مورد دوم درست باشد وزیر بر اساس مذاکرات می تواند به صورت مستقیم مورد سوال مجلس قرار بگیرد. ما در حال حاضرقضاوتی نداریم که ایشان  آیا به عنوان وزارت خارجه هستند یا به عنوان نماینده شورای عالی امنیت ملی مذاکره می کنند. البته می توانیم حدس بزنیم ولی مراجع رسمی باید به ما بگویند. حدس می زنیم اگر آقای ظریف به عنوان وزیر خارجه می رود و مذاکره می کند به ما هم باید جواب بدهد و اگر به عنوان مجری تصمیمات نظام مذاکره می کند ما نمی توانیم از وزیر خارجه در این مورد با اینکه وزیر خارجه است،سوال بپرسیم.

***ولی از وقتی دولت  جدید مستقر شد و وظیفه را برعهده وزارت خارجه گذاشت این موضوع را با عنوان وزیر امور خارجه مسئول مذاکره را بارها می شنویم بنابر این می توانیم نتیجه بگیریم که موضوع دومی که شما گفتید درست است؟
حالا این بحث دارد. مجلس در گذشته هم یک دخالت ظریف ومحدودی درمذاکرات داشت، یعنی زمانی که آقای جلیلی و یا آقای لاریجانی هم مذاکره می کردند، تقریبا ما اطلاعات متوسطی ازمذاکرات داشتیم یعنی گفتگوهای دوستانه میان مجلس و شورای عالی امنیت وجود داشت وما از آن ها دعوت می کردیم تا درصحن توضیح دهند. حتی در جلسه کمیسیون امنیت ملی هم توضیحاتی داده می شد اما الزامی وسوال قانونی نبود. البته این را می شود از وجه دیگر هم بیان کرد. زمانی که تصمیم گرفتند مذاکرات را از شورای عالی امنیت ملی به وزارت خارجه منتقل کنند طبیعتا باید به این امرهم توجه می کردند، زیرا در حال حاضر بسیارسخت است که بیایند وظیفه وزیر را تفکیک کنند ویا وظایف وی را دو حیثیتی کنند. حال که این اتفاق افتاده است ما درعین حال که باید دغدغه داشته باشیم اما دغدغه ما نباید تا حدی توسعه پیدا کند که منجربه ایجاد محدودیت بلاوجه برای تیم مذاکره کننده شود. بعضی از دوستان در مجلس می گویند که مگر ما نامحرمیم. طبیعتا مجلس نامحرم نیست اما آنچه که در مجلس مطرح می شود به طور طبیعی به رسانه ها منتقل می شود و وقتی به رسانه ها منتقل شد سیاست ما و برنامه های ما برای مخالفین ما هم رو می شود. لذا مشخص است که  مجلس نامحرم نیست اما چون اتاق شیشه ای نظام است و تقریبا مسئله محرمانه و سری در مجلس پنهان نمی ماند،باید ملاحظاتی رعایت شود.در مجلس تعداد زیادی خبرنگاروانواع مختلف نمایندگان وجود دارند. یک تعداد اصلا آرشیو محرمانه ندارند ونمایندگانی هستند که هرچه اطلاعات محرمانه داشته باشند منتقل می کنند والبته در مقابل نمایندگانی هم هستند که اطلاعات منتقل نمی کنند.برخی ها هم هستند که بسیاررسانه ای هستند و هرچه حرف داشته باشند می گویند. خلاصه در مجلس حرف پنهان نمی ماند.