از آنجايي كه شهر به مثابه يك موجود زنده است و توجه به نوسازي و رفع نيازهاي ضروري و اساسي آن نيازمند منابع درآمدي است بنابراين انتظار ميرود كه در دوره جديد مديريت شهري شوراي اسلامي شهر تهران، شهرداري، بحث توسعه منابع درآمد پايدار را مورد توجه جدي قرار دهد. اگر به اين مهم توجه صورت نگيرد نه تنها امكان ارائه خدمات مناسب براي مديريت شهري كاهش مييابد بلكه اجراي پروژههاي توسعهاي كه منجر به ارتقاي توسعه زندگي شهري ميشود نيز با مشكل مواجه خواهد شد.
اخيراً از سوي شهرداري قبوض عوارض شهري توزيع شده و مهلت زماني هم براي پرداخت آن در نظر گرفته شده است. به واقع به گفته مسئولان شهري، شهروندان فقط در حوزه پسماند براي جمعآوري و حمل و نقل و بازيافت مواد بخشي از هزينهها را پرداخت ميكنند و اين شهرداري است كه بايد مابقي هزينه را پرداخت كند بنابراين لازم است تا توجه ويژهاي به درآمدهاي پايدار شهري صورت گيرد. از سوي ديگر ظرفيت فروش تراكم و صدور پروانه ساخت و ساز با توجه به تحولات اقتصادي كشور متغير بود اما ظرفيت اين حوزه هم با توجه به محدود بودن گسترش شهري در سالهاي آتي محدودتر خواهد شد. از سوي ديگر تغييرات جمعيتي و انتظار براي كاهش مشكلات در ساير حوزهها همچون شبكه حمل و نقل عمومي ميطلبد تا سرمايهگذاري كلاني در اين زمينه صورت گيرد و در كنار اين مباحث هزينههاي جاري شهر نيز به عناوين مختلف تابع رشد اقتصاد كشور بوده و با افزايش روبهرو است. نگاهي به مجموعه اين عوامل نشان ميدهد كه اگر نتوانيم گام محكمي در زمينه درآمد پايدار شهري برداريم بايد در سالهاي نه چندان دور منتظر پيامدهاي آن باشيم. اتكاي شهرداري به منابع درونزايي خود با توجه به شرايط ويژه اقتصادي عملاً شرايط كار را براي متوليان امور در شهرداري دشوار ساخته است و در اين ميان توجه به نقش شوراها در تصميمسازي و تصميمگيري براي تأمين منابع پايدار شهري دو چندان شده است. بر اين اساس لازم است تا شوراي اسلامي شهر با نگاه دقيقتر فقط به فكر تأمين هزينه مديريت شهري در يك مقطع زماني يكساله نباشد بلكه به گونهاي گام بردارد تا با همراهي و مشاركت شهرداري بتواند محلهاي درآمد پايدار را افزايش و توسعه دهد. انتظار ميرود كه ابتدا شوراي شهر در يك بازه زماني ميانمدت به تأمين منابع درآمد پايدار توجه كرده و بتواند در اين چند ساله بخش ديگري از درآمدهاي پايدار را تثبيت كند. هرچند اين امر مستلزم داشتن مديريت يكپارچه شهري است ولي هرگونه كوتاهي و ناكارآمدي در تأمين منابع درآمد پايدار ميتواند به جاي افزايش رشد و توسعه شهري عاملي براي عقب ماندگي شهر به حساب آيد.
