معضل تربيت كودكان در ميان خانواده‌هاي امريكايي

بچه‌ها در فيس‌بوك از حق «گمنامي» محروم مي‌شوند

والديني كه عكس و اطلاعات كودكان خود را در فيس‌بوك و ديگر شبكه‌هاي اجتماعي منتشر مي‌كنند كودك خود را از حق «گمنامي» در آينده محروم مي‌كنند. اطلاعات كودكان عصر ديجيتال بي‌اجازه‌شان از لحظه صفر زندگي ثبت شده ‌است. اطلاعات مربوط به زندگي كودكان تنها در فيس‌بوك منتشر نمي‌شود، اين روزها به راحتي در اينستاگرام و ديگر شبكه‌هاي اجتماعي كاربرمحور تصوير چشمان پرذوق و خنده كودكي رو به دوربين پيدا مي‌شود. اگرچه بر اساس سند حمايت از حريم شخصي آن‌لاين كودكان (COPPA) وب‌‌سايت‌هايي كه نظير فيس‌بوك بر اساس جمع‌آوري اطلاعات كاربران پايه‌گذاري ‌شده‌اند اجازه ندارند كودكان زير ۱۳ سال را بپذيرند اما كم نيستند كودكاني كه والدين‌شان به اسم آنها حساب باز مي‌كنند يا اگر اين كار را نكنند خيلي عادي عكس‌ها و اطلاعات مربوط به كودك‌شان را روي صفحات خود منتشر مي‌كنند.مدت‌هاست كه مدافعان حقوق كودك نگران حضور پدوفيل‌ها (بچه‌خواه‌ها) كه در پي سو‌ء‌استفاده جنسي از كودكان‌‌اند در شبكه‌هاي اجتماعي هستند. البته بر اساس مقررات فيس‌بوك عضويت افرادي كه پيش از اين به هر عنوان به سو‌ء‌استفاده جنسي محكوم شده باشند، ممنوع است. اما همه كساني كه به سوءاستفاده جنسي از كودكان تمايل دارند هنوز شناسايي و محكوم نشده‌اند و در صورت محكوميت پيشين نيز، فيس‌بوك راهكار عملي‌اي براي جلوگيري از عضويت اين افراد ندارد. اكنون نشريه اسليت (Slate) در يادداشتي به موضوعي عميق‌تر از صرف در خطر قرار دادن كودك از طريق انتشار اطلاعات او مثلاً آدرس نمايان مدرسه بچه در يك عكس اشاره دارد. اين نشريه با پيش كشيدن بحث گمنامي (anonymity) كه يكي از بحث‌هاي مهم در دنياي ديجيتال است اين موضوع را مطرح مي‌كند كه همه عكس‌ها و اطلاعات، حتي پيش پا افتاده‌ترين‌شان نظير استتوسي درباره وضع مزاج كودك، او را از حقي اساسي محروم مي‌كند كه همان حق ناشناسي در آينده است. اغلب كاربران شبكه‌هاي اجتماعي و اينترنت را در سنين بزرگسالي خود تجربه‌ كرده‌اند چراكه عموماً در زمان كودكي آنها اينترنت يا حداقل شبكه‌هاي اجتماعي به وسعت و فراگيري امروز وجود نداشته است و بنابراين آنها اين شانس را داشته‌اند كه حضور يا ميزان حضور خود را خود انتخاب كنند. اما براي كودكي كه امروز در عصر ديجيتال متولد مي‌شود چنين انتخابي مطرح نيست، او قبل از آن‌كه بتواند تصميم بگيرد انباشته‌اي از عكس و اطلاعات در اينترنت دارد. همان‌طور كه گفته مي‌شود «وب پايان فراموش‌شدگي است.» حذف اطلاعات منتشر شده در اينترنت به سختي ممكن يا اصولاً غيرممكن است. البته قوانين در حال بازنگري ا‌ست و براي مثال قرار است در سال ۲۰۱۴ لايحه «قوانين حفظ داده‌ها» در اتحاديه اروپا بازنويسي و تصحيح شود كه يكي از مهم‌ترين بندهاي اين لايحه ‌«حق فراموش‌شدن آنلاين» است. اما در عوض اپليكيشن‌هايي مي‌توان يافت كه امكان تشخيص چهره افراد در عكس‌ها و دادن اطلاعات درباره آنها را فراهم مي‌كنند. در ۲۰۱۱ يك گروه از هكرها اپليكيشني ساختند كه به كاربر امكان آن را مي‌داد كه چهره فرد در عكس را اسكن كرده و با سرعت اطلاعات اوليه‌اي نظير اسم و شهر محل زندگي وي را دريافت كند. تكنولوژي تشخيص چهره براي عينك‌هاي گوگل نيز طراحي شده است. اين تازه آغاز كار است و به بازار آمدن چنين تكنولوژي‌هايي نشانگر آن است كه تا چه ميزان كار كودكان امروز كه در آينده بالغ خواهند بود براي شناخته نشدن و داشتن حق «گمنامي» سخت خواهد بود. انتشار عكس كودكان همچنين به معني ايجاد امكان استفاده از اين عكس‌ها در تبليغات موجود در شبكه‌هاي اجتماعي آن‌لاين است. حتي اگر فرض بر اين باشد كه انتشار اطلاعات مربوط به كودك هيچ اشكالي در آينده وي ايجاد نمي‌كند و فرد براي قرارهاي عاشقانه و تحصيلي و كاري خود مشكلي با آرشيو موجود و دقيق زندگي‌اش پيدا نمي‌كند، اما باز اين پرسش مطرح مي‌شود كه آيا انتشار عكس، ويديو و اطلاعات فردي كه هنوز قدرت تصميم‌گيري و انتخاب ندارد اخلاقي ا‌ست؟
منبع: نيويورك‌تايمز