بنابر اعلام مدير عامل شركت متروي تهران،در صورت تأمين اعتبار لازم، پرونده متروي تهران ظرف ۳ سال بسته ميشود و از سوي ديگر شهردار تهران نيز از آمادگي توسعه خطوط مترو به ۲۱۸ كيلومتر براي خروج از وضعيت اضطرار خبر داد. اين سخنان در حالي بيان ميشود كه هنوز دولت اقدام رو به جلويي در اين زمينه انجام نداده است.
به گزارش خبرنگار «جوان» هر چند دكتر قاليباف در مراسم افتتاح رسمي ايستگاه استاد معين بر وعده خود مبني بر افتتاح هر ماهه يك ايستگاه مترو تأكيد كرد و گفت: قرار است ايستگاههاي مترو تهران به ۲۴۰ ايستگاه برسد، اما آنچه از روند تعامل ميان مديريت شهري و دولت برميآيد آن است كه با توجه به ارسال پرونده اعتبارات مترو به قوه قضائيه، همچنان بايد متروي تهران تشنه در انتظار اعتبارات باشد و مسافران هم به رغم وعده مسئولان به خدمتگزاري براي مردم چشم انتظار تكميل خطوط ريلي شهري باشند تا بخشي از مشكلات آنان در اين ميان برطرف شود.
به واقع اينكه قابيل درويش مديرعامل مترو بر اين نكته تأكيد دارد كه شهرداري سه ساله با تأمين اعتبارات قادر خواهد بود پرونده مترو را ببندد، اين سؤال پيش ميآيد كه چرا عدهاي در پروسه پرداخت اعتبارات براي زير ساختهاي حمل و نقل شهري كه از وظايف اوليه دولت است، كوتاهي ميكنند؟
اينكه دولت در كنار مديريت شهري ميبايد تمام هم و غم خود را براي تكميل شبكه حمل و نقل عمومي به كار ببندد، انتظاري است كه همواره در رأس خواستههاي تمامي ۱۲ ميليون شهروند تهراني داشته است.
نبايد اين نكته را فراموش كرد كه با تكميل اين شبكه ريلي چه ميزان از سفرهاي شهري (آمد و شد) با اين وسيله نقليه صورت خواهد گرفت و چه ميزان در وقت و هزينه شهروندان صرفهجويي خواهد شد و چه ميزان در مصرف سوخت صرفهجويي شده و به پاكي هواي شهر كمك خواهد كرد؟
از سوي ديگر وقتي تمامي شرايط را ميتوان براي تسهيل در آمد و شد شهروندان فراهم كرد و اينكه ميتوان از بار ترافيكي شهري كاست، چرا نبايد اختصاص بودجه و اعتبارت به مترو در اولويت قرار گيرد؟
در يك نگاه كلي، شهروندان وقتي با مشكل تردد روبهرو ميشوند، شهرداري و دولت را در يك طرف و خود را در طرف ديگر ميبينند و هرگونه كم كاري و بيتوجهي به خود را ناديد گرفتن مردم عنوان ميكنند.
اينكه كشور درآمد نفتي دارد و قادر است با اختصاص بخش اندكي از درآمدها، خيلي عظيمي از مشكلات را در طول سالهاي آينده حل كند، انتظار بيجايي نيست و آنچه در اين ميان به آن بيتوجهي شده است، آن است كه دستگاههاي نظارتي و كنترلي تاكنون به وظايف خود به خوبي عمل نكردهاند كه تاكنون مشكل همچنان باقي مانده است و هر روز بر پيچيدگي آن افزوده ميشود.
