تکاپوی کنیا برای رهبری شرق آفریقا

حسن قیامی | در این بین از نظر جمعیتی این کشور از کشور‌های پرجمعیت شرق آفریقا نیز به شمار می‌رود به طوری که جمعیت کنونی کنیا از هشت میلیون نفر در سال 1963 به حدود 39 میلیون نفر افزایش یافته در این حال از بعد داخلی و از نظر اقتصادی و سیاسی هرچند حوادث خونین سال 2008 که موجب ترسیدن گردشگران خارجی و سرمایه‌گذاران بین‌المللی در این کشور شد اما با پایان آن و تشکیل دولتی ائتلافی اکنون موقعیت کنونی کنیا در مقایسه با همسایگانش قوی‌تر از همیشه شده است به طوری که با وجود فساد اقتصادی و اداری که هنوز هم در کشور وجود دارد کارشناسان رشد اقتصادی کشور را برای سال آینده هفت درصد می‌دانند. در این حال امروزه نهاد‌هایی همانند بانک‌ها، هتل‌ها و مراکز خدماتی این کشور به مراتب از رقبای خود پایتخت‌های کشورهای تانزانیا و اوگاندا موفق‌ترند و چینی‌ها هم به سرعت در حال سرمایه‌گذاری در این کشور هستند. در این بین نایروبی همچنین پس از ژوهانسبورگ و پرتوریا سومین قطب فرودگاهی آفریقا است که خود بیانگر اهمیت روزافزون این شهر در شرق قاره است. در بعد سیاسی اصلاح قانون اساسی و ادامه کار دولت ائتلافی، کنیا را در دستیابی به یک تعادل نسبی و به سمت ثبات کامل پیش می‌برد هر چند هنوز سیاست در کنیا با اتحادهای موقتی متکی بر نژاد و قبیله میان پنج گروه نژادی بزرگ کشور به وجود می‌آید اما بسیاری از کارشناسان بر این نظرند که شرایط نوین این کشور امید‌های فراوانی را برای ایفای نقش منطقه‌ای کنیا گشوده است.
در این راستا کشورهای کوچک و بزرگ شرق آفریقا همانند روآندا، بروندی و ساکنان شرق جمهوری دموکراتیک کنگو برای تجارت و کسب رفاه، نگاهشان به کنیاست. در این حال با توجه به اهمیت نایروبی و وجود دفاتر متعدد سازمان‌های بین‌المللی و سازمان ملل، این کشور کوشیده است تا از این پتانسیل به خوبی استفاده کند در این بین به طور مثال اتحادیه آفریقا و سازمان ملل سعی می‌کنند بحران سومالی را از کنیا مدیریت کنند و امروزه در بسیاری از تحولات راجع به سومالی و سودان نقش کنیا به نحو بارزی به چشم می‌خورد در این حال قابل توجه است که کنیا همواره در سال‌های گذشته کوشیده است تا با حمایت‌های پنهان و آشکار از دولت جنوب سودان بر روند جدایی این منطقه از سودان کمک کند. در این راستا کنیایی‌ها بیشترین خارجیان مستقر در جوبا (مرکز جنوب سودان‌ که قرار است در صورت استقلال جنوب به پایتخت آن تبدیل شود) را تشکیل می‌دهند و مدت‌هاست با طرح احداث خط آهن، خط لوله نفت از بندر بزرگ در حال ساخت به جوبا مایل به اجرای نقش رهبری منطقه‌ای در شرق آفریقا و اجرایی کردن آن در ارتباط با مسیحیان جنوب سودان هستند. آنچه مشخص است امروزه در بسیاری از شاخص‌ها کنیا قدرت خود را به عنوان رهبر منطقه بازیافته است. در این حال ارتباطات بین‌المللی و ایفای نقش در جامعه کشور‌های شرق آفریقا (کنیا، تانزانیا، اوگاندا، رواندا و بروندی کشورهای عضو و تشکیل‌دهنده این جامعه هستند) دو محور اصلی در سیاست خارجی این کشور بوده است. این جامعه در واقع با هدف ارتقا و تحکیم همکاری با کشورهای منطقه، کشور‌های عضو جامعه و تمرکزش را بر یک پاسپورت مشترک شرق آفریقایی و یک پرچم واحد و با هدف ادغام سیاسی و اقتصادی به دنبال حذف همه تعرفه‌ها بین کشورهای عضو اتحادیه است و در نهایت تلاشش را بر ایجاد فدراسیون سیاسی در شرق آفریقا قرار داده که در همه این نقش پررنگ کنیا به چشم می‌خورد.