هفته گذشته وزارت خارجه برزیل اعلام کرد که برازیلیا موجودیت فلسطین 1967 یعنی مرزبندیهای پیش از اشغالگری اسرائیل را به رسمیت میشناسد. بر اساس آنچه که وزارت خارجه این کشور بیان کرده است، تصمیم «لولا داسیلوا»، رئیس جمهور برزیل در راستای حمایت کشورش از قطعنامههای سازمان ملل بوده که خواستار پایان اشغالگری رژیم صهیونیستی و خروج از سرزمینهای اشغالی فلسطینی است. مجمع عمومی سازمان ملل که عموماً قطعنامههای غیرالزامآور صادر میکند، هر ساله با عنوان «حل صلحآمیز مسئله فلسطین» بر تشکیل دو کشور در مرزهای 1967 تأکید میکند اما این قطعنامهها همواره با مخالفت رژیم صهیونیستی مواجه میشود. امریکا هم که چارهای ندارد جز اینکه دنباله حرفهای رژیم صهیونیستی را بگیرد و با چنین قطعنامههایی مخالفت کند.
رژیم صهیونیستی در ادامه اشغالگریهای خود از سال 1948 (زمان تأسیس این رژیم) در سال 1967 در جنگی شش روزه توانست چهار کشور عربی را شکست داده و بر همین مبنا قسمت وسیعی از فلسطین از جمله کناره باختری رود اردن (شامل شرق بیتالمقدس)، نوار غزه، بلندیهای جولان در سوریه و صحرای سینا در مصر را تصرف کند. در نتیجه این تحرکات، مساحت سرزمینهای اشغالی سه برابر شد و حدود یک میلیون نفر از اعراب زیر کنترل مستقیم تلآویو درآمدند. پس از این فلسطین همواره تأکید میکند که رژیم صهیونیستی باید مناطقی را که در سال 1967 تصرف کرده است بازگرداند. البته رژیم صهیونیستی در سال 2005 از غزه عقبنشینی کرد و این منطقه ساحلی با حدود یک میلیون و 500 هزار نفر در اختیار مردم فلسطین قرار گرفت. صحرای سینا نیز در سال 1982 به مصر بازگردانده شده بود، اما تلآویو نه تنها برای پس دادن مناطق دیگر همچنان مقاومت میکند، بلکه در حال حاضر در نقاط مختلف کرانه باختری در حال شهرکسازی برای اسکان دادن یهودیانی است که به این سرزمین مهاجرت کردهاند. این مسئله تنشهای زیادی را برای تلآویو ایجاد کرده است اما مقامات سیاسی – امنیتی این رژیم با بیاعتنایی به تمامی توصیهها و قطعنامهها پس از توقفی کوتاه به کار خود ادامه میدهند. چنین رویکردی باعث شده است تا برخی از سیاستمداران جهان نسبت به آن موضع بگیرند. این جهتگیری در کشورهایی که سیاستهایشان با رفتارهای امریکا و رژیم صهیونیستی تا حدودی زاویه دارد بیشتر دیده میشود. کشور برزیل به رهبری لولا داسیلوا در چند سال اخیر نشان داده است که همچون چین دهه 80 و 90 میلادی راه مجزایی را به دور از قواعد امریکایی برگزیده است. لولا داسیلوا در یک نامه رسمی نوشته است که از «آرزوی مشروع مردم فلسطین برای برخورداری از یک کشور مستقل، منسجم، مطمئن و دموکراتیک که بتواند به طور مسالمتآمیز و آرام در کنار اسرائیل به حیات خود ادامه دهد، حمایت میکند.»
در پی این خبر آژانس بینالمللى امور آوارگان نیز اعلام کرده است که مقامات برزیل با اقامت 100 آواره فلسطینى در این کشور موافقت کردهاند که هماکنون حدود 22 خانواده فلسطینى در ایالت سائوپائولو مستقر هستند و 18 خانواده دیگر نیز در جنوب این کشور اقامت خواهند گزید.
این مسئله نشان میدهد که حلقه حمایت از فلسطین در حال گسترش است، زیرا کم کم کشورهای دیگری نیز به آن اضافه خواهند شد که در کنار تلاشهای 32 ساله جمهوری اسلامی ایران میتوانند برای تشکیل کشور فلسطین فعالیت کنند. اما از آنجا که رژیم صهیونیستی و حتی امریکا تمایلی به تشکیل چنین کشور مستقلی ندارند علیه سیاستهای اخیر داسیلوا موضع گرفتهاند زیرا میدانند که اگر جلوی چنین روندی گرفته نشود در آینده نه چندان دور مجبور هستند که خود نیز در نامهای رسمی اعلام کنند که تشکیل کشور فلسطین را به رسمیت میشناسند، زیرا اگر جهان به سمت چنین گرایشی سوق پیدا کند امریکا و رژیم صهیونیستی نمیتوانند با گلوله در برابر آن ایستادگی کنند در چنین حالتی سخنان نرم و دیپلماتیک فریبکارانه اروپا نیز راه به جایی نخواهد برد.
این سیاست برزیل مورد خشم مقامات واشنگتن و تلآیو قرار گرفته است. به نظر میآید پس از آنکه امریکا به همراه دیگر متحدانش امضای بیانیه تهران را در قطعنامه 1929 نادیده گرفت که البته با رأی منفی ترکیه و برزیل مواجه شد، این دومین شوکی است که به آنها وارد میشود. بر این اساس باید منتظر شوکهای بعدی از سوی ترکیه، برزیل، چین، آرژانتین، اروگوئه و حتی دیگر کشورهای مستقل جهان علیه امریکا و رژیم صهیونیستی باشیم.
