شیوا نوروزی
استرس زیادی را درست پیش از آغاز مبارزاتش تحمل کرد. اما با این حال جاسم ویشگاهی کاراته ایران را در بازیهای آسیایی رو سفید کرد. ملیپوش تیم ملی کاراته در شرایطی آخرین نماینده کاراته کشورمان بود که همه از او جز کسب نشان زرین طلا انتظاری نداشتند، نشانی که بیستمین طلای کاروان ایرانی در بازیهای آسیایی بود. همین امر کار را برای ویشگاهی سخت کرد؛ چرا که قرار گرفتن روی سکوی قهرمانی نه تنها برای ویشگاهی و کادر فنی مهم بود، بلکه نواخته شدن سرود مقدس کشورمان در شهر گوانگژو خیالمان را از بابت کسب عنوان چهارمی المپیک آسیایی راحت میکرد. جاسم ویشگاهی امید اول مسعود رهنما اما با تجربهتر از آن بود که در چنین آوردگاهی کم بیاورد و میدان خالی کند. کاراته کار وزن 88- کیلو ایران آنچنان قدرتمند روی تاتامی میرفت که حریفان مطرح آسیایی هم توان عرض اندام پیدا نکردند. تا آنجا که با پیروزی قاطعاً ویشگاهی دومین مدال طلای تیم ملی کاراته روی سینه او نقش بست و نمره 20 ورزش ایران لقب گرفت. این مدال ارزشمند در حالی برای کاراته ایران به ارمغان آمد که جاسم ویشگاهی به رغم مصدومیت به چین اعزام شد اما آسیبدیدگی هم موجب نشد ویشگاهی دست از تلاش بکشد.
کاروان ورزشی ایران در گوانگژو عملکرد خوبی داشت اما بسیاری از مدالآوران کشورمان آرزو میکردند جای شما باشند و بیستمین مدال طلا را به گردن بیاویزند.
اتفاقاً همین مسئله شب قبل از مسابقه، استرس زیادی به من وارد کرد. به ویژه که قزاقها تمام تلاششان را کردند تا خود را به جایگاه چهارم برسانند. همه از من میخواستند حتماً طلا بگیرم. در هنگام مبارزاتم هم جز طلا به چیز دیگری فکر نمیکردم و خوشبختانه با قهرمانی من هم ورزشمان نمره 20 گرفت و هم جایگاه چهارمی ما در جمع آسیاییها تثبیت شد.
خیلیها فکر میکردند مصدومیتت در گوانگژو کار دستت دهد.
به طور کلی قبل از اعزام به بازیهای آسیایی شرایط خوبی نداشتم، به دلیل مشکلات شخصی اردوها را با استرس پشت سر گذاشتم. به علاوه اینکه دو ماه قبل از مسابقات دچار پارگی عضله شدم. البته پزشکان خیلی تلاش کردند تا با آمادگی کامل به گوانگژو اعزام شوم اما مصدومیتم کاملاً برطرف نشد. مجبور بودم با آسیبدیدگی که دارم مبارزه کنم. اما خوشحالم که لطف خدا شاملم شد و موفق شدم طلای دوحه را دوباره تکرار کنم.
با وجود آنکه در قرعه سختی قرار داشتی اما از پس حریفان به خوبی برآمدی.
حریف اولم از اردن بود و از حریفان دوم و سوم هم به خوبی شناخت داشتم. سعی کردم انرژیام را برای فینال ذخیره کنم در فینال هم توانستم کاراتهکا ژاپنی را شکست دهم و کار را یکسره کنم. به رغم نگرانیهایی که کادر فنی از بابت داوران مسابقات داشت من بهانهای دست آنها ندادم و مهم بردن بود که بردم.
فکر میکنید اگر ناداوریها نبود تیم ملی کاراته مدالهای بیشتری هم کسب میکرد؟
سطح مسابقات خیلی بالا بود و تنها مشکل ما بابت قضاتهای جانبدارانه بود. ناداوریها امانمان را بریده بود. بدون شک حق کاراته ایران بیش از دو مدال بود. مهدیزاده حداقل میتوانست مدال برنز بگیرد اما دست او را از مدال دور کردند. شرایط به گونهای بود که داوران کاملاً هماهنگ و از پیش تعطیل شده میخواستند همه کشورها مدال بگیرند، مثلاً کل کاروان ویتنام تنها یک طلا گرفت که آن هم در کاراته بود.
انتقادهای حسین روحانی از نتایج تیم ملی کاراته در بازیهای آسیایی را شنیدید؟
هر کسی حق دارد انتقاد و نظراتش را بیان کند و من به همه منتقدان احترام میگذارم. منتها اگر کمی عاقلانه به موضوع نگاه کنیم، درک میکنیم که کسب 4 مدال طلا در 4 وزن واقعاً دشوار است. البته تیم ما این توانایی را داشت اما خب داوران به ناحق یک برنز را از ما گرفتند.
پس شما عملکرد سرمربی و تیم ملی کاراته را مطلوب ارزیابی میکنید؟
تیم ملی ما تیم واقعی بود، مربیان و بازیکنان یکدل و همه نگران هم بودند. رهنما قول داده که تیم مردان دو طلا بگیرد که همین اتفاق هم افتاد. این در حالی است که محمد قاسمی نیز میتوانست مدال بگیرد اما سن و سال کم او موجب شد تا تحت تأثیر جو مسابقات قرار بگیرد وگرنه از لحاظ فنی چیزی از حریفانش کم نداشت.
پاداشهایی که سازمان و کمیتههای المپیک وعده داده بودند، پرداخت شده؟
ما زحمتمان را کشیدیم و نتیجهای که همه انتظارش را داشتند، گرفتیم. قبل از مسابقات دکتر سعیدلو در اردوها حاضر شدند و با پرداخت پاداش قبل از مسابقات انرژی مثبتی به ما دادند البته از 150 سکه هنوز خبری نشده است. این را هم بگویم که فدراسیون هم قول یک پراید به مدالآوران گوانگژو داده است.
برای آینده و مسابقات پیش رو چه برنامهای داری؟
فعلاً که جز استراحت مطلق به چیز دیگری فکر نمیکنم؛ چرا که مصدومیتم شدید است. پیش از هر چیز دیگر باید به فکر پای آسیبدیدهام باشم.
