نفیسه ابراهیم زاده انتظام- هفدهمین نمایشگاه بین المللی مطبوعات و خبرگزاری ها را می توان یکی از سلسله مقدمات ورود رسانه ای ایران به عرصه جهانی نامید. غرفه روزنامه «جوان»، درهفدهمین نمایشگاه بین المللی مطبوعات و خبرگزاری ها، میزبان اقشار مختلف و میهمانان بسیاری است. در میان این بازدیدکنندگان، چهره های متفاوتی هم وجود دارند که نه مسئولند و نه چهره. خانم «یان ویه اهل چین»، مدیرعامل نشریه خبری «اخبار داخلی و خارجی چین»، یکی از آنها است. او به همراه غرفه اش یکی از مهمانان بخش خارجی نمایشگاه بین المللی مطبوعات و خبرگزاری ها است. با او (و البته مترجمش) در غرفه «جوان»، در حوزه مسائل گوناگون به گفت و گو نشسته ایم که حاصل آن در ادامه می آید:
*اولین بار است که در نمایشگاه مطبوعات و خبرگزاری های ایران شرکت می کنید؟
بله. امسال به دعوت سفیر ایران در چین در این نمایشگاه شرکت کردم.
* چند سال است روزنامه نگار هستید؟
25 سال است روزنامه نگار هستم. یعنی به محض فارغ التحصیلی از دانشگاه در رشته خبر و رسانه و در حوزه های سیاسی و اجتماعی فعالیت می کنم. در حال حاضر مدیرعامل روزنامه «اخبار داخلی و خارجی» هستم که بین 30 تا 50 هزار نسخه در روز چاپ می شود.
•خانم ویه، لطفا از اوضاع مطبوعات و رسانه ها در چین بگویید؟
در چین رسانه مخالف و منتقد دولت وجود ندارد و تمام رسانه ها دولتی اند. رسانه هایی هم از خارج از مرزهای چین هستند که دولت و عملکردش را نقد می کنند. در چین تمام گروهها و احزاب زیر نظر و رهبری حکومتت کمونیستی فعالیت می کنند، بنابراین جهتگیری و سیاست های کلی شان تفاوتی ندارد.
* در چین رسانه های ایرانی و فارسی زبان هم فعالیت می کنند؟
رسانه های فارسی زبان و رسانه های ایرانی به زبان چینی هم در چین در قالب سایت و شبکه رادیویی فعالیت می کنند.
•تفاوت نمایشگاه مطبوعات ایران و نمایشگاه مطبوعات چین در چیست؟
تفاوت نمایشگاه چین با ایران در فضای در اختیار قرار گرفته است. در پکن غرفه های کوچکی در اختیار رسانه ها قرار می گیرد و تراکم غرفه ها هم زیاد است. اما در اینجا فضای بزرگی را برای برپایی نمایشگاه در نظر گرفته اند.
•به نظر شما محاسن و معایب هفدهمین نمایشگاه بین المللی مطبوعات کدامند؟
مخاطب محوری و اینکه بازدید کنندگان به محض ورود در معرض بازدید غرفه ها قرار می گیرند، از جمله محاسنش است. از طرف دیگر در نمایشگاه ایران تعداد رسانه های شرکت کننده کم است. بهتر بود با دعوت و اطلاع رسانی بین المللی و گسترده تر رسانه های بیشتری را دور هم جمع می کردند. علاوه براین، بیشتر رسانه های شرکت کننده در نمایشگاه امسال از کشورهای عربی و اسلامی هستند. بهتر بود از رسانه های غیر اسلامی و سایر کشورها و حتی منتقدین اسلام و سیاست ها و مواضع ایران هم دعوت به عمل می آمد. این امر باعث می شود که از وضعیت و سیاست های ایران گزارش تهیه و خبر رسانی شود.
•حضور بانوان ایرانی را در اجتماع و به خصوص در عرصه رسانه چطور دیدید؟
چین از جمله کشورهایی است که به کنوانسیون بین المللی رفع تبعیض علیه زنان پیوسته و جمعیت شاغلین زن در جامعه چین به طور جدی مطرح است. به طوری که در این کشور که 54 درصد از جمعیت کل آن را بانوان تشکیل می دهند از هر 10 نفر شاغل به طور متوسط بیش از 5 نفر زن هستند. از نظر من خانم های چینی باید از خانم های ایرانی یاد بگیرند. چون در عین حفظ استقلال خود به بسیاری از مسائل پایبندند. اخیرا هم من در چین با مراسم جشن بزرگداشت روز تولد حضرت زهرا(س) آشنا شده ام که به نظرم بسیار جالب بود. از طرفی سال آینده 40 سالگی ارتباط ایران و چین است. وظیفه رسانه ای خود می دانم که برای برقراری ارتباط و تبادل و تعامل میان مردم و به ویژه بانوان ایران و چین تلاش کنم.
* نگاه مردم چین در خصوص مواضع احمدی نژاد رئیس جمهور ایران در عرصه بین المللی چگونه است؟
در این رابطه مردم چین به دو دسته تقسیم می شوند. نصف چینی ها برای او احترام قائلند و وی را قهرمان خودشان می دانند و نصف دیگر معتقدند رفتار بین المللی اش خیلی تند است و باید کمی منعطف تر و ملایم تر در عرصه بین المللی و جهانی ظاهر شود. مردمان ایران خیلی مهمان نواز و دوست داشنتی اند. امیدوارم این آخرین سفرم به ایران نباشد. خانم ویه در انتهای گفت و گو نسخه ای از آخرین شماره روزنامه خود را که عکس احمدی نژاد را داشت به «جوان» هدیه کرد و نسخه ای از روزنامه «جوان» را با خود برد. ضمناً وی در طول مدت گفت و گو تلفظ واژه «جوان» را نیز فراگرفت.
