برای کنشگران عرصه سیاست، شاید یکی از جــذابتریـن پدیدهها رصد مواضع سران سلطه بهویژه رئیسجمهور امریکا نسبت به سالگرد انتخابات ریاستجمهوری ایران باشد. آنها که معمولاً برای اینگونه مناسبتها در کشور خود اعتباری قائل نیستند، اما از ماهها قبل چشمانتظار فرا رسیدن این «مناسبت» در ایران بودند، چرا که انتظار داشتند در این روز اتفاق خاصی در ایران بهوقوع بپیوندد.
با نگاهی به مواضع سران فتنه، شاید انتظار آنها هم بیدلیل نباشد، چرا که بعد از تجلی روز تاریخی 9دی و 22بهمن تمام امید سران فتنه به ایجاد و یک تحرک مجدد درعرصه اجتماعی به سالگرد برگزاری انتخابات دهم بود تا از این طریق و قدرتنمایی در کف خیابان بتوانند «حیات» خود را به رخ غرب کشیده و ضمن امیدوار ساختن آنها، البته از کمکهای آشکار و پنهان و حمایتهای سختافزاری و نرمافزاری غرب بهره جویند. بههمین دلیل کلید راهپیمایی 22خرداد 89 در اوایل اردیبهشتماه زده شد و پس از آن طی چندجلسه مشترک سران فتنه و بیانیه و مصاحبههای اینترنتی و ماهوارهای کوشیدند تا بستر اجتماعی تحرک خیابانی را فراهم کنند و بههمین دلیل غرب نیز امیدوار شد تا شکست چندماهه گذشته از راهبردهای نظام جمهوری اسلامی را در این صحنه جبران کند.
بههمیندلیل صدور قطعنامه تحریم علیه ایران را با سالگرد انتخابات همزمان کرد که اینگونه القا کند که درشرایطی که نظام جمهوری اسلامی ایران در عرصه داخلی با اعتراضات مردمی(!) مواجه است درعرصه جهانی نیز با انزوا روبهروست. از اینرو اوباما در آستانه سالگرد انتخابات ریاستجمهوری ایران، در پیامی به جلسه «بنیاد ملی دموکراسی» که نشست ویژهای برای انتخابات ایران برگزار کرده بود، از کشورهای جهان میخواهد که از مبارزه مردم ایران برای «آزادی» حمایت کنند. او در این پیام تأکید کرد: «این مسئولیت همه مردم و کشورهای آزاد است تا روشن کنند ما طرف کسانی هستیم که درپی آزادی، عدالت و عزت هستند. در این نشست امریکاییها «جنبش اعتراضی سبز ایران» مفتخر به دریافت جایزه ویژهبنیاد ملی دموکراسی امریکا میشود. بهرغم انتظار امریکاییها، وقتی سران داخلی فتنه ناامید از حضور مردم، راهپیمایی 22خرداد را لغو میکنند، اوباما با عصبانیت از این اقدام آنها گلایه میکند، چرا که او به این حرکتها امید بسته بود.
اما شاید در عرصه دیگر فعالان داخلی انتظار سران سلطه را در سالگرد انتخابات پاسخ دادند، انتشار بیانیه 18 موسوی که از آن به نام منشور جنبش سبز نام برده میشود و نامه تاجزاده، نشانههای همان «رفرمی» است که جان مککین از تولد آن سخن بهمیان آورده است.
گردانندگان نظام سلطه اگرچه از اوجگیری دوباره آشوبها در کف خیابان در سالگرد انتخابات دهم ناامید شدند، اما پالسهایی که این روزها از سوی سران فتنه در داخل به بیرون ارسال میشود، نظیر بیانیه 18 موسوی، نامه تاجزاده، بیانیه کروبی در مورد اختیارات ولیفقیه و... آنها را به آغاز دور جدیدی از فتنه امیدوار کرده است که اینبار نه در کف خیابان، بلکه در حوزه مجازی و شبکههای اجتماعی، اسلامیت نظام را هدف گرفته است.
