سفر بی سفر معصومه دیودار بسیاری از ایرانیان روزشمار پایان سال 88 و فرارسیدن نوروز 89 را آغاز کردهاند. نوروز بزرگترین عید و طولانیترین تعطیلات ما ایرانیان است و سفر و دید و بازدید شیرینترین بخش این عید است. ایران چهارفصل، هرساله در این ایام پذیرای جمعیتی میلیونی است که از نقطهای به نقطه دیگر سفر میکنند و از نقاط دیدنی و جاذبههای گردشگریاش لذت میبرند. در این میان اسکان و سازماندهی و ایجاد رفاه برای این افراد جهت بهرهمندی و لذت از سفر از اهمیت بالایی برخوردار است. طی چند روز گذشته با تعطیلات یک هفتهای روبه رو بودیم که فرصت خوبی برای سنجیدن و محک زدن آمادگی ارگانها، هتلها و ستادهای مرتبط با سفر بود. در این تعطیلات نسبت به تعطیلات نوروز درصد کمتری از مسافران به شهرهای دیگر سفر کردند با این حال بسیاری از شهرهای توریستی کشور همچون اصفهان، مشهد و. . . با مشکل اسکان مسافران روبهرو شدند و بسیاری از مسافران به دلیل پر بودن هتلها و مسافرخانهها و مهمانپذیرها و عدم اطلاعرسانی مناسب به ناچار به چادرهایی که در پارکها تدارک دیده شده بود، پناه بردند. از سویی دیگر تعطیلات تنها ایامی هستند که میتوان از این فرصت برای بازدید از موزهها و مکانهای دیدنی استفاده کرد، این درحالی است که در روزهایی که پشت سر گذاشتیم تمام این مکانها تعطیل بودند و چرایی آن نامعلوم. در این میان این سؤال در اذهان پدید میآید که با توجه به مسائلی که در تعطیلات چند روز گذشته برای مسافران ایجاد شد و شاهد آن بودیم، در نوروز که با حجم گستردهای از مسافران نوروزی روبهرو خواهیم بود، چه اتفاقاتی خواهد افتاد و یا اینکه ستاد تسهیلات سفر تا چه اندازه خواهد توانست به وعدههایی که میدهد عمل کند؟
