پرتاب کاوشگر 3 به همراه موجودات زنده به فضا که توسط دانشمندان جوان ایرانی برای اولین بار در کشور صورت میگیرد از دو زاویه قابل بررسی است. در نگاه اول، میتوان واکنش رسانههای خارجی نسبت به توفیق بزرگی که ایران اسلامی به رغم تحریمها و محدودیتها در سال گذشته و امسال بدان دست یافته و به نوعی موجبات خشم قدرتهای انحصارطلب جهانی را برانگیخته است را شاهد بود و در نگاه دوم؛ سکوت قابل تأمل کسانی که طی سالیان گذشته همواره رسیدن به این قله دانش را از آمال و آرزوهای دیرینه جمهوری اسلامی میدانستند، به نوعی هر نظارهگر منصفی را به تأمل وا میدارد که چه اتفاقی افتاده که منادیان دیروز، امروز سکوت را به هر چیزی ترجیح میدهند.
1 ـ این ملت هنوز سخنان رئیس مجمعتشخیص مصلحت نظام در ششم بهمن 1381 یعنی هفت سال پیش را فراموش نکردهاند. او که در رابطه با صنعت ماهواره و فرصت دستیابی به آن در جمعی سخن میگفت و از تأخیر هفت ساله در پیگیری این تکنولوژی مدرن انتقاد میکرد، امروز آنچنان در لاک سکوت فرو رفته که هیچ کس نمیتواند باور کند آیا این همان شخصیتی است که آن روز از کمکاری و غفلت در این عرصه انتقاد میکرد. این جمله هاشمی در سال 81 که گفته بود «ناگزیریم به صنعت ماهواره روی آوریم» هر چند کوتاه بود و دولت اصلاحات از کنار آن به راحتی گذشت و کمترین اهمیتی برای آن قائل نشد ولی دولت اصولگرا که در رأس امور اجرایی کشور قرار گرفت، ترجیح داد صرفنظر از گوینده این سخن، برای تحقق این خواسته ملی تلاش مضاعف کند. جالب آنکه مدعیان اصلاحات و همچنین شخصی همچون هاشمی از محدودیتی در آن مقطع خبر داشتند که اصولگرایان کمترین اطلاعی از تصمیم مجامع بینالمللی برای بهرهبرداری از این صنعت در آینده نداشتند، چرا که براساس کنوانسیونی که در سال 1999 میلادی (1378 شمسی) بین کشورها منعقد گردیده بود، با توجه به محدودیت فضا برای قرار گرفتن ماهواره در نقطهای از جو، سهم همه کشورها مشخص شده بود و از آنجا که ماهواره صرفاً از مدار مشخص شده قابل مخابره اطلاعات خواهد بود و به جز این فضا، چنین امکانی برای فضای دیگری از جو فراهم نمیباشد، باید در مدت زمان مشخص ـ که از قضا محدود بوده ـ حداکثر تلاش را به عمل میآورد. در غیر این صورت برای همیشه از اینمکان ارتباطی نوین محروم میشدیم و تنها میبایست همچون کشورهای عربستان، قطر و ... تن به ماهوارههای اجارهای میدادیم.
دولت نهم از آنجا که مسیر را به درستی تشخیص داده بود و توسعه همهجانبه یک کشور را در چهار بستر قابل تحقق میدانست و تسخیر فضا را در کنار سهرشته از علوم جدید از ضروریات توسعه ایران اسلامی فرض میکرد، لحظهای برای تحقق آن وقفه نکرد. کیست که نداند توسعه و پیشرفت هوا و فضا، فناوری هستهای، سلولهای بنیادین و فناوریهای دیجیتالی از علومی هستند که میتواند پیشرفت یک کشور را تضمین کند. کسانی که امروز سکوت اختیار کردهاند و با ذرهبین به دنبال کوچکترین نقطه ضعف در کشور میگردند، چرا نمیتوانند تحقق آرزوهای دیرینه این ملت را در فاصله پنج سال آن هم با این رشد خیرهکننده و پرشتاب در عرصه هوا و فضا ببینند. سال گذشته جهان شاهد شلیک موشک ماهوارهبر «امید» بود و امروز کاوشگر 3 به همراه موجودات زنده به فضا میرود و فردا افق روشنتر و امید بخشتری در این عرصه به منصه ظهور خواهد رسید، چرا امروز سعودیها با دهانکجی و با ماهواره عاریتی خود، از فعالیت شبکه العالم جمهوری اسلامی جلوگیری کرده و درصدد محدودیت فضای رسانهای ایران برمیآیند و برخی کشورهای عربی و اروپایی با حجم تبلیغات مسموم خود در حوادث پس از انتخابات به دنبال فضاسازی علیه جمهوری اسلامی هستند؟ آیا این اتفاقات را نباید حاصل اهمالکاری کسانی دانست که صرفاً با نگاه به بهرهمندی از فناوری دیگران، ورود به برخی عرصهها را یک توهم میپنداشتند؟ آنچه در این دو سال در عرصه هوا و فضا در حال اتفاق افتادن است و بیشتر به یک رویا شباهت داشت، قطعاً با تلاشهایی که در حال شکلگیری است به یک واقعیت قابل لمس تبدیل شده است. چه افرادی همچون رئیس مجمع تشخیص مصلحت در وصف آن روزگاری سخن گفته و امروز با تحقق آن سکوت اختیار کنند و چه این حرکت با حجم تبلیغاتی دشمن مواجه گردد.
2 ـ نگاه حیرتانگیز غرب، شلیک کاوشگر 3 و بیان این گزارش شبکه بیبیسی که «شلیک این موشک و ماهواره جشن فضایی ایران در جشن سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی» است، در شرایط پس از انتخابات که آنها به صراحت بیان میکردند انقلاب اسلامی ایران تمام شد و شکست قریبالوقوع آن را باید جشن بگیریم، بار دیگر تمام محاسبات داخلی، منطقهای و بینالمللی آنها را بههم زد. دولت و ملت ایران با این اقدام خود نشان داد تحت تأثیر برخی جوسازیهای بینالمللی در بحث هستهای یا استقرار سامانه موشکی پاتریوت آمریکا در برخی کشورهای مرتجع عرب، از رسالتی که در عرصه درنوردیدن دانش برای خویش تعریف کرده است، عقبنشینی نخواهد کرد. چراکه به درستی واقفیم که تاکنون در یک «بحر تکنولوژی» قرار گرفتهایم و دگرگونیهای عمیق تاریخی و توسعه تمدن غربی با مقیاس ارتباطات سنجیده میشود و این رسانهها هستند که قادر به تأثیرگذاری خواهند بود و هر رسانه قادر به تأثیرگذاری بر سازمان اجتماعی و خلق تفاوتهای فرهنگی است. یعنی همان اتفاق ناگواری که دنیای غرب با خلق شبکههایی مثل فیسبوک و توئیتر در حوادث پس از انتخابات در فضای اجتماعی ایران انجام داد.
بنابراین در چنین شرایطی هم غرب از اهداف جمهوری اسلامی در شلیک موشک ماهوارهبر به فضا مطلع است و هم ایران ضرورت چنین اقدامی را دوچندان احساس کرده است.
اکنون به مرحلهای رسیدهایم که اگر دشمنان هم بخواهند نمیتوانند، با جنگ روانی «ایرانهراسی» و اتهام حمل موشکهای بالستیک توسط این فناوری، جمهوری اسلامی را از پیگیری اهداف فضایی خود دور کنند.
