ریشه رفتارهای دوگانه در قبال نظام چیست؟

مواضع خاكستری و بی‌مسؤولیتی سیاسی

سینا تکاور- اتخاذ برخی مواضع خاكستری از جانب میرحسین موسوی و همچنین سكوت كروبی طی روزهای اخیر كه برخی از محافل از آن با عنوان عقب‌نشینی و بازگشت به سوی مردم تعبیر می‌‌كنند،‌ در حقیقت تغییر فاز به سمت حركت‌های سیاسی برای ادامه روند گذشته مخالفت با نظام است.سكوت بلندمدت كروبی و بیانیه 17 میرحسین كه لحنی لطیف‌تر از گذشته داشت و در آن ضمن به رسمیت شناختن دولت، حرفی نیز از تقلب به میان نیامده بود،‌ دلیلی شد كه برخی از جریانات داخلی این موضوع را به فال نیك گرفته و حتی برخی از آنان كه به ظاهر جزو عقلانی این جماعت به شمار می‌روند با انتشار نامه و همچنین سخنرانی،‌كار را تمام شده قلمداد كنند و با فراموشی تمامی وقایع هشت ماه گذشته سخن از حكمیت و آشتی ملی به میان بیاورند. طرحی كه اكثر آگاهان سیاسی از آن به عنوان دالان فرار برای ایجاد مانع در مسیر محاكمه و پاسخگویی سران فتنه تعبیر می‌كنند. مسیری كه ملت ایران در آن به حركت درآمده و خواسته‌های صریح خود را برای تحقق این امر در راهپیمایی روز 9 دی فریاد زدند.سكوت تأییدآمیزاین سكوت معنی‌دار كروبی و همچنین بیانات دوپهلوی موسوی در بیانیه‌هایی كه در غیاب مشاور ارشدش «تاجیك» تدوین شده است، از سناریوی جدید آنان برای ادامه روند گذشته خود در نافرمانی‌های مدنی پرده برمی‌دارد؛ سناریویی كه به علت «ریزش شدید حامیان» و همچنین «فرسایشی شدن ماجرا» فاز اغتشاشات میدانی را پشت سر گذاشته و قدم در جاده سیاست نهاده است؛ جاده‌ای كه حامیان برجسته موسوی و همچنین برخی از اطرافیان كروبی به خوبی با پستی و بلندی‌ها و همچنین پیچ و خم آن آشنا هستند. جاده‌‌ای كه می‌توانند در آن تخت گاز حركت كنند و این ماجراجویی‌های خود را، كه در جاده سیاست اتفاق می‌افتد، در چارچوب قانون توجیه كنند.منفعت خروج از اغتشاشات میدانیشاید بتوان صدور بیانیه هفدهم میرحسین را آغازی برای خروج از اغتشاشات میدانی توسط معدود حامیان میرحسین و كروبی دانست، چرا كه ادامه این روند هزینه‌های گزافی را برای آنان به دنبال خواهد داشت. هدایت‌كنندگان داخلی اغتشاشات با ریزش شدید حامیان خود دیگر نمی‌توانستند مانند گذشته در خیابان‌ها مانور قدرت برگزار كنند و از سوی دیگر با ورود گروهك‌های اپوزیسیون خارج‌نشین، فرماندهی میدان اغتشاشات به كلی از دست‌گردانندگان داخلی آن خارج شده بود و دیگر امكان تحقق خواسته‌های آنان از طریق برگزاری تجمعات خیابانی وجود نداشت. در كنار این، ادامه این روند احتمال دستگیری فرماندهان اصلی این تجمعات را بیش از پیش تقویت می‌كرد و این امر سبب وارد شدن ضربه سنگین به جریان می‌شد. از این‌رو میرحسین موسوی در بیانیه 17 خود با گفتن این جمله كه «سبزها منتظر ما نمی‌مانند» از بار مسؤولیت برگزاری تجمعات غیرقانونی شانه خالی كرد و آن را متوجه خارج‌نشینان كرد اما با سكوت خود در قبال عدم محكومیت این وقایع رضایتش را از ادامه این حركات اعلام و آن را به‌عنوان اهرم فشار بر حاكمیت در كارتابل خود نگه داشت. بنابراین میرحسین تصمیم گرفت با عمل به توصیه مشاور ارشد خود كه در جزوه معروفش از وی خواسته بود كت پوزیسیونیستی و شلوار اپوزیسیونیستی به تن كند و رفتاری دوگانه در قبال حاكمیت در پیش بگیرد تا از این طریق ضمن حفظ كلاس حضور درون حاكمیت با ژست‌های منتقدانه، نافرمانی مدنی را این‌بار از درون نظام آغاز كند.